Antony and the Johnsons - The Crying Light (2009)

Schitterend nummer inderdaad! Sprankelend vind ik een goeie term. Toegankelijker dan Another world. maar het is nog maar 1 nummer natuurlijk...

Bedankt! Erg mooi nummer!

van 'Her Eyes Are Underneath the Ground' is trouwens ook een duidelijk live-versie te vinden op youtube

is enthousiast:

http://nl.youtube.com/watch?v=n8E8o_taIVw&feature=related

Dan kun je beter naar deze clip kijken met daarop het openingsnummer van deze nieuwe cd en ik denk dat we zoiets live mogen gaan verwachten in Eindhoven.

Zo zeg, dat is een mooi stukje muziek. Geweldige titel ook, zo heerlijk Antonyaans Heerlijk, met London Symphony Orchestra.

Ik kan haast niet wachten tot deze release! Absoluut een blindelingse aanschaf

Yes! Een nieuwe Antony! Ik ben benieuwd.

Berichten verplaatst naar Antony and the Johnsons

Gelekt! Got it

[aerdodynamic-ik-ga-toch-even-kwaliteit-praten] Geen 16Khz cutoff, dus echt
[/aerdodynamic-ik-ga-toch-even-kwaliteit-praten]

Hahaha, je voelde mijn reactie al aankomen

Maar echt is ie nooit natuurlijk: echt is het schijfje in handen, boekje er bij en genieten (call me oldfashioned) en ahum....net iets betere kwaliteit dan mp3

Inderdaad. En iedereen die dit album goed vind (gedownload) raad ik dan ook STERK aan om dit album te KOPEN.

Super! Vannacht als ik thuis kom van werken, dan gaat dit album zijn premiere beleven hier Dat is alvast een mooi begin van de kerst.

Ben nu aan het luisteren, One Dove is echt mooi

Die was in de live-versie al schitterend.
Kerst met Antony.... het is geen slechte combinatie.

Mijn eerste stem uit 2009! En niet bepaald laag, want dit album is bijna minstens zo mooi als I Am A Bird now, gewoon prachtig integer, met Daylight & The Sun naast One Dove als hoogtepunt. Dit smaakt naar heel wat luistersessies.

Wat ik nu hoor overtreft weer alles............ moet (helaas) zo richting kerstdiner maar vanavond laat breng ik verslag uit over misschien al de nummer 1 van 2009. In elk geval wel het album waar ik het meest naar uitkeek en waarnaar ik deze kerst heerlijk kan luisteren.
KampF

Oh, wat verheug ik me hierop...vanavond maar eens fijn van genieten!

aERo en KampF

Ben nu aan het luisteren. Heerlijk album tot nu toe.

Wat is 'One Dove' toch godsgruwelijk mooi! Die prachtige saxofoon zo op de achtergrond. Wauw!

Aargh, net nu m'n oma hier is, zie ik dat deze eindelijk gelekt is! Wachten is zo moeilijk.

Dit is nu iets waar ik niet naar kan luisteren omdat ik die stem verschrikkelijk vind. Ik zal er dan ook geen stem op uitbrengen want dan zou ik het gemiddelde voor anderen verpesten

Hij is mooi, maar wel even voor gaan zitten (niet als behangetje bij het het ruzie maken van de kinderen :-O)

Wat een prachtige kerstavond. The crying light binnengehaald. The Wire van december binnengekregen met groot Antony interview en als klap op de vuurpijl de kaartjes voor het concert in Eindhoven in de bus. I wish you a Anthony christmas and a Johnsons new year!

Al een tijd had ik sterk het gevoel dat ik de nieuwe Antony & the Johnsons met kerst voor het eerst zou gaan horen. En opeens was daar inderdaad kerstengel KampF die zachtjes fluisterde dat ik op zoek kon gaan naar The Crying Light en hij wees me de weg naar het licht; het licht in de duisternis, want dat is dit album zeer zeker wist ik na de eerste wat vluchtige luisterbeurt al meteen.
De EP Another World liet een wat zwaarder geluid horen en met alle voorbeschrijvingen was ik een beetje bang dat dit ook op zou gaan voor deze derde cd van dit bijzondere gezelschap. Het bleek niet zo te zijn: Antony gaat voort waar hij gebleven is. Okee, de verrassing is minder omdat hij zijn geluid op zeer veel albums heeft laten horen als gastartiest. Maar oh, oh, wat is dit weer een schitterend stukje muziek geworden; een waar luistergenot.
Het begint al met het somber klinkende Her Eyes Are Underneath the Ground. Ik hoef niemand meer te vertellen dat de vocalen van Antony in de categore love-or-hate-it vallen. Mensen die zijn stem niks vonden op de vorige albums kunnen deze keer dus weg blijven want er is niets veranderd. De toonzetting van het nummer is somber maar heeft tegelijkertijd iets majestueus. Het klinkt heel gedragen. De muzikale omlijsting is zeer rijk en toch ingetogen en dat maakt dit nummer tot de parel die het is. Heel subtiel weten meerdere instrumenten dit nummer toch klein te houden en tegelijkertijd dat majestueuze te geven en dat is een knappe combinatie kan ik u verzekeren. Vooral als de celli en bassen de laatste minuut zwaar inzetten gebeurt er iets heel moois: alsof het felle licht de donkere wolken openscheurt en zich aan iedereen openbaart.
Heel verrassend is dan het korte, dartelende nummer Epilepsy Is Dancing. Dit nummer sprankelt, bubbelt en lacht de wereld vriendelijk tegemoet. Op sommige momenten lijkt het haast middeleeuwse trekjes te hebben. Minstreel Antony meldt zich aan het hof en vermaakt iedereen die hem maar horen wil. Het nieuwe album zou zwaarder klinken? Niet op dit nummer in elk geval.
Na twee hoogtepunten volgt een misschien nog wel groter hoogtepunt (kan dat eigenlijk nog wel?!): One Dove is de naam en het bruggetje naar kerst is snel gemaakt; deze vredesduif brengt 'peace' en 'mercy' en Antony vraagt zich af of hij degene is 'Where I've Been Waiting For'. Heel subtiel horen we een lichte koerswijziging in het werk van Antony en het is godsgruwelijk mooi hoe hij dat doet. De manier waarop de saxofoon in het nummer verweven wordt is zo ongelooflijk sterk! Ik had niet verwacht dat Antony me nog zou verrassen op dit album maar hij doet het wel degelijk en dus op dit nummer.
De band weet op dit album de juiste balans te vinden tussen het luchtiger werk en de sombere nummers. Kiss My Name klinkt opvallend vrolijk na de klanken van het vorige nummer. Luchtig wil overigens niet zeggen dat het daardoor ook vluchtig is, want Antony blijkt ook een meester in springerige nummers als deze. Op zich niet zo vreemd als je bedenkt dat hij op veel verschillende albums te horen is geweest de afgelopen jaren die heus niet allemaal in de categorie arty of somber vielen.
Titelnummer The Crying Light weet mij in z'n korte duur enorm te ontroeren. Het nummer is eenvoudig van opzet, maar vergis je niet want op de achtergrond hoor je allerlei 'bijgeluidjes' die het nummer iets spannends meegeven. Misschien is dat wel wat me zo enorm aantrekt. Op het eerste gehoor eenvoudig en ondertussen wel zo vernuftig in elkaar gezet: alles klopt en toch brengt hij je in de war want ergens lijkt het juist weer niet te kloppen. Zo'n nummer is dit absoluut.
Another World kennen we allemaal al van de gelijknamige EP, een EP die zeker de moeite van aanschaffen waard is vanwege de extra tracks die er op te vinden zijn. Het nummer zelf is vrij eenvoudig en is voor mij misschien wel de mindere God op The Crying Light. Mindere God wil niet zeggen dat ik het slecht vind, integendeel, maar het staat wat verder van me af. Hier luister ik meer met bewondering en minder met emotie denk ik. Dit raakt op andere wijze.
Daylight and the Sun is het langste nummer van dit album. Het voelt aan als de sleutelsong van deze cd. Het is klassiek van opzet en prachtig vormgegeven. Na One Dove denk ik het tweede absolute hoogtepunt. In dit nummer zitten alle Antony-ingrediënten verpakt met pathos als grootste etiketje. Hierop horen we alle klasse die Antony Hegarty in zich heeft naar buiten komen. Dit gaat onbetwist een klassiek nummer van hem worden, dat kan haast niet anders. Voor mij persoonlijk is dit nummer een muzikaal gezien zeer rijk avontuur waar ik elke luisterbeurt een beetje van probeer te snoepen om het vervolgens beetje bij beetje op te slaan om vervolgens nooit meer los te laten. Dit soort muziek wil ik voor altijd met me meedragen.
Aeon is ook weer zo'n nummer dat aanvankelijk eenvoudig overkomt maar wederom allerlei kleine trekjes heeft die het iets vervreemdends meegeven. Hier hoor ik een beetje het geluid van Lou Reed in terug, een artiest met wie Antony ooit op tour is geweest en zichzelf daar op de kaart wist te zetten door Perfect Day de hemel in te zingen. Dit nummer gaat denk ik langzaam uit zijn schaduw komen na verloop van tijd. Nu moet het Daylight and the Sun voor zich dulden maar Aeon gaat zijn plek ook veroveren, let maar op. Antony durft zich vocaal op een iets andere wijze te laten gaan dan we gewend zijn. Het heeft iets rauws en dat is toch een nieuw trekje. Maar wat is dit nummer toch sterk zeg: als je dit programmeert na een toch al zo'n geweldig nummer kan ik niet anders dan zeer diep buigen voor deze kunstenaar.
Dust and Water is een korter nummer en ietwat zweverig. Minimale begeleiding en toch sfeer maken; het is iets wat we Antony al vaker hebben horen doen en waarom niet nog eens?! Vocale acrobatiek is wat dit nummer maakt tot wat het is: een bescheiden nummer in dienst van het album maar zeker niet onmisbaar.
Afsluiter Everglade is een ontroerend liedje. Ook hier is het weer de combinatie tussen de vibrato van Hegarty en de schitterende muziek met deze keer de fluit in de hoofdrol. Ik krijg er kippenvel van als ik het hoor en dat is wat alleen de allergrootsten voor elkaar krijgen.

Ik keek ongelooflijk uit naar een nieuw levensteken van Antony & the Johnsons en dat kwam eerst in de vorm van een prima EP, een EP waar ik even de tijd voor nodig had en die het niet tot de volle mep van 5* zal gaan brengen iets wat andere EP's wel gelukt is. Ik was dus een beetje terughoudend voor wat betreft The Crying Light als album. Daarbij is het ook nog eens zo dat ik Antony nu door en door ken en de beste man heeft al twee 5* albums op naam staan. M.a.w. ik zou al blij zijn met gewoon een sterk album.
Maar wat schetst mijn verbazing? The Crying Light is veel meer dan dat. Het heeft me diep weten te raken en hoe moet je dan uiting geven over zoiets moois als deze muziek? Dat kan alleen maar door mezelf uit te drukken in het geven van glitters. Laten dat er dan gewoon weer 5 zijn net als de voorgaande keren. Vijf sterren in deze kerstnacht is me dit album helemaal waard. Ik ben een zeer gelukkig mens! Een fijne kerst allemaal. Cheers!

Ja, jij ook een fijne kerst haha. aERo, het is goed om te lezen dat je je terughoudendheid verloren bent
Nou heb ik de cd nog maar een keer of 4, en wat losse nummers, gehoord, en toch durf ik te stellen dat dit, voor mij althans, de beste Antony cd is. Het album is veel meer een geheel, dan hoe ik dat bij de voorgangers heb ervaren. De volgorde van nummers, inderdaad, zwaar en wat luchtiger (mag die term bij deze cd ??), wisselen elkaar prachtig af, en maken dat ik me zeer gemakkelijk door de stroming hiervan laat meevoeren. De stroming is subtiel maar sterk, want ik verlies contact met mijn omgeving en mijn aandacht is volledig gericht op dit intieme, donkere maar vreugdevolle kunstwerk.
Dit is heel erg mooi! Prachtig artwork ook trouwens ...

Mooi stuk Aero, je bent duidelijk bekwaam met deze man
Ik vergat Everglade nog te noemen, ook zo'n prachtig nummer, hoe hij dan even laag zingt op 1:05 en dan weer de hoogte noten haalt.

Dit is héél erg mooi.........

Heerlijk.. Net thuis en de tonen van Her Eyes Are Underneath the Ground vervullen mijn huiskamer en mensen, ik smelt helemaal hier..

Antony presteert het wederom na al 2 prachtige albums afgeleverd te hebben om met een derde hoogstaande plaat te komen (vanmiddag toch helemaal geluisterd). Ik had hem al in mijn armen gesloten en.... nu houd ik hem nog steviger vast!

Merry christmas

Wat een kerstkado!!
Nu nog de concertkaartjes...

De nieuwe Antony is gelekt! zei ik gisteren tegen mijn vriendin. Is dat erg? vroeg ze oprecht bezorgt. (niet helemaal de context van gelekt begrijpend) Nou dat weet ik nog niet; ik vind het wel spannend eigenlijk.
Je weet natuurlijk dat hij in staat is prachtige muziek te maken want dat heeft al 2 keer eerder bewezen. Maar de verwachtingen waren natuurlijk wel erg hoog gespannen dit keer. Zou hij nogmaals een album kunnen maken die zo kan ontroeren en verbazen?

Het antwoord is volmondig: JA! Wat een plaat is dit weer geworden. Een kerstwonder? Misschien wel zijn mooiste.. (maar dat kan ook de euvorie zijn) Ik ben blij dat een nummertje zoals Another world en Aeon hier ook op staan; het zorgt ervoor dat het album wat uitdaagd en overdaad aan bombastische nummers voorkomt. Juist die wat appartere songstructuren spreken mij erg aan en maken dit album echt vernieuwend.

Ik kan mijn vriendin geruststellen; "Gelekt" is iets positiefs en in dit geval iets heel positiefs...