U2 - The Joshua Tree (1987)

hemelse cd met bonustracks die ook eens de moeite waard zijn , fantastisch

Ben toch ook wel erg nieuwsgierig naar de bonustracks van dit monumentale album.
De plaat staat als een huis en heeft mijn inziens in de loop der jaren ook nooit aan kracht ingeboet.

Hier de aanvang van m'n uitweiding over m'n zojuist van m'n vriendin, via meneer de postbode, verkregen Joshua Tree-pakket (2cd + dvd)!

Ik zet maar gelijk in met een eeuwenoud cliché: Het is beter dan ik me herinner. De sound: De originele productie heb ik altijd een vaag, ongenuanceerd rommeltje gevonden (Herinner je je de Bowie-reeks nog, Eno?). Deze dubbeldikke editie trekt de sluier grotendeels omhoog zodat er eerder krampachtig ingezette geluidjes nu met alle gemak van de wereld m'n oren binnenwalsen. Nog steeds staan de drums te ver in de mix (in de beuker Bullet The Blue Sky is het effect nog steeds een tikkie te lafjes), maar het is overkomelijk. Still Haven't Found... vind ik nog steeds een godvergeten slappe evergreen in de trant van You Never Walk Alone of My Way, van die pluimage. Deze populistische, oudbakken meedeinzer hadden ze van mij al in de eerste minuut uit de tracklist mogen knallen om daarvoor in de plaats Deep In The Heart, Spanish Eyes, Silver And Gold of desnoods Sweetest Thing te zetten; het had het album m.i. echt een stuk sterker gemaakt. Running To Stand Still valt me nu ook meer op in z'n Promenade-functie (kalme afsluiter kant 1), ik zie zo de Desert Sky voor me bij dat geweldige intro . Bullet The Blue Sky vond ik toen geweldig en nu des te meer in dit nieuwe jasje. Where The Streets... en With Or Without You heb ik veels te vaak gehoord maar met dit geluid geef ik toch toe dat ze schitteren. Kant 2 van de originele lp (vanaf Red Hill Mining Town) verrast me nu veel meer dan toen. Red Hill Mining Town vind ik nu echt een stuk beter met dat heldere geluid (het 'rockt' veel meer), In God's Country had absoluut een hit moeten worden (dat werd het helaas niet). Trip Through Your Wires en One Tree Hill vind ik ook sterk, maar liggen iets onder het niveau van de beste nummers. Exit heeft een geweldige spanningsboog; het is voor mij nu het beste nummer van het album geworden en Mothers Of The Disappeared is een aflsuiter in de typische 'moody' U2-stijl.

Conclusie: Dit album verdient zeker meer dan een 3. Het zal nooit m'n favoriete U2-schijf worden ben ik bang, maar een 4 is zeker schappelijk.

Deel 2 (de b-kantjes-cd) moet nog wat worden uitgespit en volgt dus later!


Tot wederziens!

Nu dus deel 2, de bonus-cd en dvd.

Zeker de helft van wat op de bonus-cd staat kan zich meten met het werk op het album.Luminous Times, Walk To The Water, Spanish Eyes, Deep In The Heart, Silver And Gold, Sweetest Thing en Race Against Time waren dus de oorspronkelijke b-kantjes van de singles (De single-versie van Where The Streets Have No Name is ook toegevoegd). Veel daarvan stond eerder al op de Limited Edition van de 1980-1990-verzamelaar, maar hier zijn ze natuurlijk echt op hun plek. Race Against Time is een aardig experimentje, beetje in Bowie-Berlin-stijl, Sweetest Thing is van oorsprong een leuk nummer, maar het blijft jammer dat ze er later een Sky-Radio-draai aan hebben gegeven met die remake . Luminous Times, Spanish Eyes en Walk To The Water zijn ook goede nummers die niet hadden misstaan op het album, maar de beste van deze nummers vind ik toch Silver And Gold en (zeker) Deep In The Heart. De eerste klinkt als de live-versie op Rattle And Hum (lekker gedreven) en de laatste is fenomenaal met een duister sfeertje. Had zeker op het album MOETEN staan!!

Dan komen de andere period pieces/leftovers en die zijn over het algemeen van iets mindere snit. Maar de versie van Silver And Gold die zich als eerste aankondigd is veruit de beste versie met die heerlijke, minimale Stones-backing en Bono die zingt als een bezetene. Wat een zeer goed idee om dit Sun City-nummer toe te voegen, zeg!!
Wave Of Sorrow en Desert Of Our Love zijn aardige nummers, ik had ze in ieder geval veel liever op het album gezien dan een Still Haven't Found in ieder geval. Beautiful Ghost, Rise Up en Drunk Chicken zijn onaffe uitprobeersels die an sich aardig zijn maar absoluut het predikaat 'outtake' verdienen.

Dan de dvd: De alternatieve clip van With Or Without You verschilt eigenlijk bar weinig van de officiele versie, maar is een leuke touch, De clip voor Red Hill Mining Town vind ik zeer geslaagd. Jammer dat dat nummer niet op single is uitgebracht i.p.v. Still Haven't Found. De docu is leuk met een kijkje achter de schermen en op de foto-shoot. Enkele hilarische scenes ook. Maar de 'main meat' is natuurlijk het live-optreden en dat spettert van het beeld af. Jammer dat het alleen in Dolby stereo is maarja, het is dan ook een bonus. Ze klinken hier nog erg gedreven op het podium en Bono geeft zich volledig aan het publiek.

Eindconclusie: een must-have voor iedere serieuze Musicfriek!

Het concert op de DVD gaf me een enorme deja-vu, waardoor ik realiseerde wat een geweldig concert ik destijds in De Kuip (1987) gezien heb...

Heb inmiddels de 'easter egg' gevonden...

Wie zei er eigenlijk dat de band toen geen gevoel voor humor had?

Hoezo toen?

Is inderdaad erg grappig.
Had de LP en heb onlangs de deluxe box gekocht met dvd. Had het concert al als bootleg, maar daar zaten nogal wat storingen in. Vind de remaster misschien iets beter, maar is volgens mij gewoon weer luider gemasterd, zoals zoveel cd's. Geluidstechnisch scoort u2 niet hoog. Maar kwa inhoud blijft een het super album (een goeie song klinkt natuurlijk zelfs op een transistor radiootje goed...;-)
Vind de bonus cd absoluut van toegevoegde waarde.
Maar ook gewoon 5 sterren voor de orginele LP/cd.

Vandaag orgineel nog op cd kunnen kopen voor 8 Euro; vond de Remaster en die versie ter ere van het 25 jarige bestaan echt te prijzig.

@Fairy Feller: Ik denk dat het gewoon aan de productie ligt. De remasters van Boy, October en War klinken steengoed in ieder geval. Ik denk dat The Joshua Tree nu gewoon op z'n best klinkt. Dat doffe geluid zit er eenmaal ingebakken, denk ik.

Wat ik zo geweldig vindt aan dit album is de houdbaarheid ervan.
Ik heb the joshua tree nu zo'n kleine 15 jaar en volgens mij is dit nu de 4de keer dat ik het album opnieuw beluister, telkens met tussenpozen van een aantal jaren. Elke keer dat ik 'm opnieuw beluister komt er weer een nieuwe favoriet tevoorschijn. En telkens vraag ik me af waarom mij dat nr destijds niet is opgevallen.

Oke, mijn muzieksmaak is in de loop jaren enigszins veranderd (of uitgebreid) maar het zorgt er ook voor dat ik de muzieksmaak van een ander steeds beter begin te begrijpen. Ik vraag me vaak af hoe toch komt dat iemand anders precies de tegenovergestelde nrs goed en slecht vind dan ik, maar het is erg leuk om na een aantal jaren diezelfde platen nog eens te beluisteren en dan tot de conclusie te komen dat de platen die je destijds zo slecht vond, nu goed vindt.
Hierdoor stijgt de waardering die ik voor bijvoorbeeld U2 heb nog meer. Waar ik pakweg 15 jaar terug dit album een 2.5* zou hebben gegeven, krijgt ie nu een 4*5.

Waardering toch iets omhoog. Die eerste vijf tracks zijn toch wel meesterlijk. Maar nog steeds bij lange na niet mijn favoriete U2 plaat.

Een goed album van U2. Er staan een aantal prachtige songs op, maar toch ook een paar mindere. Op een of andere manier is het niet een album dat ik vaak draai en nu ik het schrijf weet ik het; het is een album uit een periode van U2 dat nou niet mij favoriete is (de 2e helft van de 80's) én qua intensiteit doet ie me minder dan hun Under A Blood Red Sky of Achtung Baby tijd;maar dat is persoonlijk en doet verder niets af aan het album.

hier zit U2 er nog niet in, met Where The Streets Have No Name als totaal inspiratieloze mislukking. ** alleen al door het briljante With Or Without you, maar zonder dat nummer 1/2. U2 is na dit album wel beter geworden (All that you can't leave behind bijv.) vind ik

Ik respecteer je mening, maar m.i. is het veel maar niet inspiratieloos.

@Queenidiot: volgens mij is where the streets have no name wel het meest inspiratievolle nummer op het album. je hebt een speciale smaak van muziek!

Ok, Queenidiot is jong en dus kan véél met de mantel der liefde bedekt worden... maar hij is zich hier redelijk onsterfelijk belachelijk aan het maken met ondoordachte uitspraken... nou ja, hij doet maar natuurlijk.
Where the Streets Have No Name is één van de allerbeste rocksongs ever! En daar zal ik heus niet alléén in staan, in die mening...

Heeft jouw vader vroeger alleen maar Queen thuis gedraaid?
Dit is 1 van , zoniet het beste U2 album.

die mening deel ik ook! als er nu echt één liedje is dat niet inspiratieloos is, dan is het wel Where the Streets Have No Name.

Wat is With Or Without You toch een heerlijk nummer. Qua zang ligt het erg dicht bij wat Gavin Friday doet. Maar dat is dan ook een goede vriend van onze Bono.

Ach, de meest verstokte Queen-fans draaien volgen mij ook alleen maar Queen...

Om te zeggen dat U2 hierna alleen maar beter is geworden is volgens mij puur een gebrek aan kennis.


Gewoon alles uit Amerika bestellen. De box set is daar +- €26,- maar dan heb je toch zeker wat!.
Aan het einde van de maand haal ik er ook Under A Blood Red Sky vandaan.

Voor mij het laatste album van U2 wat goed te verteren viel.
Alle eerdere waren veel, maar dan ook veel beter.
Dit kan ook aan mij liggen.

Voor mij is dit het absolute meesterwerk van U2. Alles hiervoor en hierna is niet bij voorbaat slecht maar zeker minder dan deze klassieker. Ook de concerten uit deze periode waren van een ongekend hoog niveau.

War Sgt. Pepper was voor de Beatles is The Joshua Tree voor U2. Een absoluut meesterwerk van een meesterlijke groep. Let op de nieuwe U2, die er aan zit te komen zoals The Joshua Tree, geproduceerd door Brian Eno en Daniel Lanois, voor een deel opgenomen in Marokko. Kannie Wachtu!!!

Vrees toch met grote vrezen dat er niet meer gevlamd wordt. De laatste albums tonen al aan dat de "formule" eenvoudig is uitgewerkt. En wat betreft Eno en Lanois: die hebben hun "fingerspitzengefühl" voor goede producties inmiddels ook wel verloren.

Ik verleen die eer toch aan 'Achtung Baby'. 'The Joshua Tree' is een uitdieping van hun sound waar je op 'The Unforgettable Fire' al steekjes van kon horen. 'Achtung Baby' was bij release een kleine revolutie met het integreren van dance/techno elementen en stond, naar mijn mening, volledig op zichzelf.

Wat het nieuwe album betreft. Hopen, ja! Mijn interesse is in ieder geval groot waar ik de laatste twee studio-albums écht matig vind. Het borduurt voort op de sound van 'The Joshua Tree' alleen dan zonder het scherpe randje, bijna veillig te noemen. Ik hoop dat Bono en de zijne nog éénmaal volledig kunnen breken met wat achter hen lag.

Wat je met "vlammen" bedoeld weet ik niet zo goed wat je bedoeld, maar wij zij toch ook een stukje ouder en "vlammen" toch ook niet meer zo als vroeger. Misschien wel mooier en subtieler. (en wat minder)

Dan zouden ze moeten stoppen, Is nou ook weer niet nodig of gaan samenwerken met Enya, Clannad ofzo. Nou nee!

Ook een absoluut meesterwerk maar zoals je zelf al aangeeft is met Achtung baby meer een nieuwe richting ingeslagen terwijl The Joshua Tree de absolute vervolmaking is van hun jaren 80 sound. In alle opzichten geef ik de voorkeur aan The Joshua Tree, geen zwak nummer te bekennen op die plaat.

Ik denk er iets anders over maar dat terzijde

De vergelijking met Sgt. Pepper struikelde ik een beetje over aangezien dat toch, over het algemeen, het album waarmee The Beatles door barrieres braken en met iets opzichzelf staand kwamen. Dat is zoals gezegd meer aan de orde bij 'Achtung Baby' dan bij 'The Joshua Tree'.