U2 - The Joshua Tree (1987)

Absoluut hun mooiste album, bij deze verbleekt wat mij betreft No
Line On The Horizon behoorlijk.
Inderdaad heeft Exit een geweldige opbouw, de broeierigheid en de dreiging in dat nummer is fenomenaal en een ontroerend mooi nummer als Running To Stand Still mag zeker niet onvermeld blijven.

Ik doe ertoch een halfje af. Er zijn toch 1 of 2 nummers die me niet helemaal kunnn overtuigen, namelijk Trip Through Your Wires en Mothers of the Disappeared.

Exit begint ook uit te groeien tot 1 van mijn favorieten. Zalig om dat te beluisteren met je koptelefoon lekker luid!

echt een geweldig album dit, alleen is mijn probleem dat ik die kwallenkop van Bono voor mij zie als ik een cdtje opzet van U2
en dat maakt voor mij de muziek toch een stukje minder hoewel het natuurlijk niets met de muziek te maken heeft want de muziek vind ik erg mooi.
mijn favorieten van dit album:Red hill mining town, One three hill

Nee, ik hou niet zo van U2.

Nou, vertel ons dan maar waarom

Nou gewoon. Smaak. Ik hou niet van Bono's stem. Vind de composities niet geweldig. Hou ook niet van het geluid. Het is absoluut niet slecht maar ik hou er niet zo van.

The Joshua Tree had de eer mijn eerste U2 album te worden. De singles van U2 spraken me nooit zo aan, maar ik hoopte stiekem dat ze wat spannender materiaal op hun albums zouden plaatsen. Helaas pindakaas dus, het is allemaal propere brave poprockmuziek, erg fijn gemaakt maar niet zo mijn ding. Wat me verder opvalt is hoe iedereen hier door lijkt te bomen over hoe briljant de muzikanten hier wel niet zouden zijn. Enkele nummers kan ik nog wel appreciëren (With or Without You bijvoorbeeld) maar een heel album is toch net wat te veel van het goede.

Als het je smaak niet is, stem dan niet.

Daar ben ik het echt niet mee eens, waarom zou iemand niet mogen stemmen op iets wat niet zijn/haar smaak is? Als je het album serieus beluisterd hebt, heb je alle recht op een stem wat mij betreft. Dat jij het vervelend vind dat iemand dan stemt (en het toevallig niet goed vind), vind ik nogal apart.

Een lage stem doet me niets. Ik vind het alleen "apart" dat je stemt op een album waarvan je zegt dat het niet slecht is, maar dat niet je smaak is.
Ik heb persoonlijk bv. niets met hip-hop, R&B en metal - vreselijke sound en zang; "niet mijn smaak" - ,ook al erken ik dat daar muziek bij zit die technisch goed in elkaar steekt. Ik ga daar geen lage stemmen op geven alleen omdat het "niet mijn smaak is", zelfs al zou ik een heel album hebben beluisterd. Dat zou flauw zijn. Is die redenering nou zo "apart"?

Ik vind het niet per se flauw dat je iets een laag cijfer geeft, omdat het niet jouw smaak is. Dan zou je nooit lage cijfers mogen geven, want volgens mij betekent een laag cijfer dat je iets niet goed vind, dus dat het niet jouw smaak is.

Misschien is het oudere werk meer jouw ding.

Nee hoor. Een bepaalde muzieksoort of band kan "mijn smaak" zijn, terwijl ik een bepaald album in het genre of van die band best slecht kan vinden.

Dat is ongeveer net zulke brave poprock als deze. Ik zou eerder Achtung Baby en de paar albums daarna beluisteren.

'Boy' en 'October' wel eens beluisterd? Daar spettert de passie toch vanaf. En 'October' heeft ook nog een donker randje. Alles behalve braaf en zeker ook geen "poprock", zou ik denken.

En de mystiek van TUF? Is dat braaf?

Wel vind ik TJT op een of andere manier wat te gepolijst. Te doordacht, hoe fraai de arrangementen en de productie ook zijn.

'Braaf' vind ik het ook niet echt, maar ik nam luiheidshalve de woorden van Gajarigon over. De passie is zeker op die albums te vinden, maar als je muzikaal spannendere muziek wilt ben je met de jaren '90 albums beter uit, denk ik.

Overigens heb ik zowel Boy (op tape en al zeker 10 jaar niet gehoord) en October (vorig jaar nog gekocht) in bezit. Geen verkeerde muziek.

En dan onbeschroomd op het topic new wave/postpunk album van de dag meestemmen op albums als Boy, October, War - dat geeft dan wel te denken - gij: wolf in schaapskleren of zijn de wavers allen lieden die net zo goed hun haar weer kunnen laten groeien, pijde wijpen dragen ende headbangen?

Spijkerjacks gaat net te ver - er zijn grenzen!

Was het maar waar.

Op Boy heb ik niet gestemd.
Die andere wel (War zelfs speciaal opgezocht voor dat topic). Laat ik het dan maar 'brave' new wave noemen. Ik probeerde me overigens vooral in te leven in Gajarigon, zelf luister ik best met plezier naar de oude U2.

Brave poprockmuziek? Vergeleken met Slayer klinkt dit braaf, vergeleken met bands als Wham!, Spandau Ballet, Whitney Houston (een greep uit de toenmalige hitlijsten) klinkt dit brutaal.
Je kan niet van U2 houden maar beweren dat er geen passie zit in dit album, dat is hetzelfde als beweren dat het nu veel te warm is voor de tijd van het jaar. Het is vanwege de passie en de ijzersterke songs dat dit album overeind blijft staan.

LucM, hartelijk dank om deze formidabele band te verdedigen... maar wat baten kaars en bril..... je weet het wel.

...als den uil niet begrijpt dat het een kwestie is van smaakverschil.

Herman heeft een bril, dus die tweede was niet nodig en hij heeft geel gehad van de wave-politie!

Ik heb je top 10 even bekeken , ik neem je de 1,5 niet kwalijk je hebt er geen verstand van .

Jezelf mr guitar noemen en de geweldige gitaar van Edge niet horen/begrijpen.

All Along the Watchtower van U2 is de beste versie ooit van dit nummer.

Als je echt naar dit album luistert dan ga je beginnen bij track 4 , de eerste drie zijn de singles die doodgedraaid zijn.

Naar mijn mening is enkel With Or Without You doodgedraaid, I Still Haven't Found.. komt ook wel af en toe langs maar is zeker niet doodgedraaid. En Streets heb ik nog nooit op de radio gehoord, ik snap je opmerking dus niet goed. Het zijn alledrie toptracks die een luisterbeurt zeker verdienen.

Naar mijn mening is enkel With Or Without You doodgedraaid, I Still Haven't Found.. komt ook wel af en toe langs maar is zeker niet doodgedraaid. En Streets heb ik nog nooit op de radio gehoord, ik snap je opmerking dus niet goed. Het zijn alledrie toptracks die een luisterbeurt zeker verdienen. [/quote]

Ik heb al zo'n 80 U2 concerten achter de rug en heb de singles heel vaak op de radio gehoord.

Ik vind het een geweldige LP , maar vind Running to stand stil , Exit, Bullet, Trip betere nummers.

Maar dat merk je bij concerten ook dat de meute los gaat bij Streets.

Nog maar een keertje luisteren vanaf track 4 daar begint het beste van dit geweldige album.

Bericht in CAPS en onnodige quotes verwijderd

En dan zit je dan als Ier in het beloofde land Amerika.
Het onpersoonlijke werelddeel waar ze geen moeite meer doen om straten een naam te geven.
Je komt tot de conclusie dat je net als de wegen een nummer bent.
Dit is niet waar je naar op zoek bent gegaan.
Maar een vreemde aantrekkingskracht houdt je daar, terwijl je eigenlijk niet wilt.
Tot rust komend in de woestijn.
Bezinningsmoment.
Op de vlucht van Noord naar Zuid.
Daar zien dat de duistere kant van de USA erg dichtbij tot je komt.
Een minder mooie waarheid over de Verenigde Staten ontdekken in Argentinië.
Je wilt weer weg, maar er is geen weg terug.
Nachtmerries komen tot leven.
En ondertussen jezelf een beslagen spiegel voor houdend.
Wachtend tot hij zal barsten door de leugens.

The Joshua Tree begint vol overgave.
De frisheid is nog aanwezig in Where The Streets Have No Name.
Al snel zal het positivisme omslaan een negatieve realiteit.
Bono die op de albumhoes zijn gezicht afwend.
De rest van de band er verdwaasd achter.

David Bowie probeerde U2 een paar jaar eerder nog te waarschuwen.
This Is Not America.
Sha la la la la.

Wow deric raven, wat een mooie weerspiegeling van deze plaat en het gevoel van U2 rond deze tijd. Top !