U2 - The Joshua Tree (1987)

Pop blijft voor mij een album vol met niet uitgewerkte ideetjes.
Teveel en krampachtig proberen het succes aan te houden.
Vanaf Pop kwam het niet meer goed.
Kwalitatief een stuk minder dan hun vorige albums.
Creatieve bloedarmoede.

Discotheque vind ik bijvoorbeeld een erg flauw nummer (hun minste single), ook die flirt met Village People snap ik totaal niet.
Niet grappig.

Ook het enige studio album van U2 wat ik niet in bezit heb.

Pop wel ja.
Joshua Tree niet nee.

Ik ga hierin niet met je mee. Ik vind op Pop U2 echt nog verrassend uit de hoek komen. Nummers als Discothèque , Do You Feel Loved, Mofo , Miami zijn verder nergens in het repertoire van de heren terug te vinden. De albums na Pop zijn wel minder creatief.

Ik vraag me af, welke nummers ze hiervan nog live brengen?
Ben daar wel benieuwd naar.

De eerste drie volgens mij.

Where The Streets Have No Name en I Still Haven´t Found What I´m Looking For vind ik maar gezapige songs. Ik was er gauw klaar mee. Maar helaas hoor ik ze hog heul vaak op de radio.

With Or Without You hoor ik ook nog heel vaak, maar dat nummer vind ik dan weer wel prachtig. Een mooie onderhuids stukje uidrukking van verlangen. Het verveelt niet.

De ballades zijn sowieso wel mooi op The Joshua Tree. Red Hill Mining Town bijvoorbeeld. Maar ook het Keltisch aandoende Mothers Of The Disappeared.

Mijn favorieten heten Bullet The Blue Sky en Exit. Beide songs komen een tikje duister over. Daar houd ik wel van.

Concluderend zeg ik dat The Joshua Tree voor ondergetekende pas begint bij nummer 3. Maar dan blijft er nog genoeg moois over.

Inderdaad voornamelijk de eerste 3 nummers, af en toe aangevuld met "Mothers of the Disappeared". Ook werden "One Tree Hill" en "Spanish Eyes" gespeeld, maar dat was volgens mij maar zeer zelden.

Zie ook: U2 360° Tour - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Persoonlijk vind ik het erg jammer dat "Bullet the Blue Sky" en "Running to Stand Still" uit de setlist zijn verdwenen. De geweldige uitvoeringen hiervan tijdens de Zoo-TV tour zijn ongeëvenaard.

Bij mij gewoon bij 1, maar ik vind hier dan ook geen enkel slecht nummer op staan!
Maar moet wel eerlijk zeggen dat ik op With Or Without You na de de "onbekendere" nummers van The Joshua Tree beter vind dan de singles.



Deze tour Spanish Eyes eenmaal in Spanje, One Tree Hill in AUstralië/Nieuw Zeeland en Mothers of the Disappeared een enkele keer in Europa.
En ik mis deze tour echt Bullet The Blue Sky! Sowieso jammer dat ze de andere nummers (vrijwel) nooit live spelen, maar dat geldt ook voor andere albums.

Vergeet ook niet de uitvoering van Bullet the Blue Sky op Slane Castle 2001. Daar is The Edge wat mij betreft qua 'a thick guitar sound' op zijn best. Ik vond het persoonlijk ook een enorm gemis dat met name deze song niet voorkwam tijdens het laatste optreden in Amsterdam. Net dat laatste beetje politieke en sociale bewustzijn ingeruild voor de meedeiners in de vorm van 'Oh you look so good tonight'..

Je doelt op City Of Blinding Lights?
Wat mij betreft hadden ze beter oa. Miss Sarajevo, In A Little While of Vertigo kunnen vervangen voor een willekeurig nummer van The Joshua Tree.

Ja, ik doelde ietwat joviaal op City of Blinding Lights. Ik heb echt nimmer iets met die song gehad en dat is voor meerdere songs te zeggen van de eerste U2 twee albums uit dit millenium. No Line On The Horizon is een stapje in de goede richting maar zoals gezegd viel mij de omlijsting van de tournee ietwat tegen.

Mee eens! Vooral Miss Sarajevo heeft me nooit kunnen bekoren. Gooi dan Trip through your wires of Exit er weer eens in

Ik ben het trouwens niet helemaal met James Douglas eens wat betreft No line... Ik vind dat album nog steeds zeer matig als je 'm naast z'n twee voorgangers legt. Maar ja, ik ben dan ook vooral fan van de oude U2 dus dat verklaard waarschijnlijk veel.

Ik ook, maar ik vind het laatste album dan juist wel weer heel goed in tegenstelling tot z'n 2 voorgangers.

Hm oké...interessant!
Waarom vind jij de laatste dan goed en de twee daarvoor minder? Ik vind die twee namelijk meer raakvlakken hebben met de oude U2 dan de laatste.

Verkeerd begrepen; ik bedoelde van het album Pop.

Daar spelen ze niks meer van live, hooguit een snippet.
Discotheque (tijdens City of Blinding Lights) in 2010 en Please tijdens Bullet The Blue Sky in 2005.
Wake Up Dead Man zat wel nog in 2001 af en toe in de set.

Op www.u2gigs.com kun je alle setlisten (inclusief snippets) terug vinden.

Ieder zijn mening. No offence... Maar als je niet van het gesnik houdt..... Wat doet Saybia (uber-jankmuziek ten top) dan in je top 10 ?

dat gesnik en gehijg van kane kan ik ook niet uitstaan ,zo nep ! gespeelde emotie ligt er zo dik bovenop . maar u2 is toch echt een heel ander verhaal . dit album - het geluid - de sfeer . een country album zoals hij nog nooit gemaakt is prachtig !!!! wat mij betreft lijkt the joshua tree op geen enkel ander album en is daarom zo geweldig .

U2 - THE JOSHUA TREE (1987)

Waarom kan ik deze klassieker uit 1987 nou niet gewoon 5 sterren geven?
Laat dit een vraag zijn waar ik nu al meer dan 25 jaar lang mee worstel.

Hij liet wat lang op zich wachten deze Joshua Tree.
The Unforgettable Fire (1984) maakte een onvergetelijke indruk op me.
Eno meets U2. De luidruchtige braverock ontmoette de verstilde ambient toets.

The Joshua Tree zou een dubbelalbum worden, maar werd het niet.
De andere tracks werden dubbele b-kantjes van de bijhorende singles.
En de legende wil dat Kirsty MacColl, vrouw van producer Steve Lillywhite
de tracklijst bepaalde: ze maakte er gewoon haar eigen top 11 van.

Daniel Lanois en Brian Eno waren ook weer van de partij.
De Canadees Lanois is altijd goed voor een indian summer gevoel.
Maar laat ik tot de kern van de zaak komen: side 1 vind ik super, side 2 minder.
Nog maar eens een keertje beluisteren tijdens deze review dus.

Where the Streets Have No Name is subliem.
Met die aanzwellende gitaarintro waan je je meteen in barre oorden.
Lege straten, spooksteden ... het achterland van Amerika. De hoes spreekt.
Drums en bas blazen deuren open. Achter die deuren zieltoogt het arme zuiden.
Armoede als gevolg van een anti-politiek van economische verstikking.

I Still Haven't Found What I'm Looking For is pure gospel.
Zowel in de verfijnde tekst een psalm als in de contemplatieve muzikaliteit.
Authentieker zou de biddende Bono hierna niet meer klinken.
Voor dit nummer alleen al verdient hij zijn hemel.

Brian Eno's klavier is de spil van With or Without You.
In die elektronische mist declameert Bono het eeuwige vraagteken van de liefde.
Met haar kan ik niet leven, sprak de eerste man in een hindoeïstische scheppingsmythe
over de vrouw. Maar zonder haar kun je ook niet leven, antwoordde God met een frons
nadat hij het mooiste wezen uit zijn compositorisch brein had geschapen.

In Bullet the Blue Sky horen we plots een volwassen band.
Rock met de beide voeten in de blues. A man breathes in a saxophone.
Bono's metaforen worden sterker. Bullet the Blue Sky wordt een politiek statement.
Over de Amerikaanse contrapolitiek in Zuid-Amerika, lang voor hij bij Bush op de thee ging.

Running to Stand Still leerde ik pas voluit waarderen in zijn live versie.
The Edge slaat een country gitaar aan en Bono zingt zijn anti-drugs anthem.
Een vervolg op Wire. Maar hoe geloofwaardig is dat uit de mond van een megaster?
Laat het er nu even niet toe doen ... het lied blijft overeind.

Dat was dus kant 1. Nu op naar kant 2..

Red Hill Mining Town laat me nog steeds koud.
Ik hou niet zo van Bono's vocale uithalen in dit nummer.
Zijn stem heeft beperkingen en die worden dan uitvergroot.
Laten we het grote gebaar misschien beter aan Jim Kerr over.

In God's Country wordt vaak getipt als één van de allerbeste songs op dit album.
En opnieuw blijf ik vanop de zijlijn toekijken. Ik mis een duidelijke melodie. U2 spreekt
op kant 2 een taal die minder aan mij besteed lijkt. Wellicht de reden waarom ik hun latere
albums slechts mondjesmaat tot mij neem op enkele weergaloze singles na dan.

Trip through Your Wires laat een scheurharmonica aanrukken.
We bevinden ons op stoffige wegen. De gitaar van The Edge rammelt.
Opnieuw verraadt het nummer enige gospel ambities. Als een postkoets door de prairie.
Die cowboyhoed op de hoes is een andere hint. Ik hoor invloeden, maar mis een lied.

De eerder vermelde b-kanten ontwikkelen zich minder richting country, blues of gospel.
Naar mijn menig zat er altijd een "verover de States" geurtje aan The Joshua Tree.
Het is U2 gegund hoor, maar muzikaal spreken ze me zo minder aan.

One Tree Hill wijkt af van het nieuwe pad op kant 2.
Hier klinkt U2 weer wat meer als zichzelf. Toch meen ik betere songs
te hebben gehoord tussen de b-kanten van de bonusdisc.

Ondertussen ben ik alweer behoorlijk bevestigd in mijn twijfels.
Ook dit keer overtuigde kant 2 me niet om hoger te gaan dan 4 sterren.

Er is nog het patethische Exit dat zich langzaam omhoogwerkt
uit mistige rookpluimen om dan te gaan rocken als een ouwe U2.
De rustpunten breken echter de vuist die het nummer wil maken.
Toch vind ik dit het beste nummer op de tweede plaathelft.

Sting schreef in 1987 They Dance Alone. U2 hekelde het regime
van Pinochet in Mothers of the Disappeared. Een nummer dat als een coda
achteraan de tracklijst bengelt. En plots hoor ik weer een melodie, een song.
Alleen jammer dat Bono hier zo gaat mompelen. Toch een mooie afsluiter.

Ik heb mezelf nog een laatste huistaak gegeven: ik wil een beter samenstellen
van The Joshua Tree sessies dat me beter ligt dan de huidige 11 tracker. Daarvoor
moet ik de b-kanten nog eens onder de loep nemen en de beste nummers
in de plaats van de wat minder gesmaakte songs zetten.

Waarom kan ik The Joshua Tree nou niet gewoon 5 sterren geven.
Misschien omdat eerlijk het langst duurt.

Nu jij dat vermeld van dat dit eigenlijk een dubbelalbum zou worden.
Heb ik steeds meer het idee dat verschillende nummers van Rattle & Hum nummers waren die voor The Joshua Tree uiteindelijk af vielen.

All I Want Is You en Heartland hadden hier namelijk prima op gepast.

Verder weer eens een mooie recensie van Dazzler, waar ik me prima in kan vinden.
Op de een of andere manier lukt het je altijd om er anekdotes tussen te plaatsen, waar ik nog niet mee bekend was.

Daar zit wel wat in ja! En ook al ben ik het niet helemaal met Dazzler eens (ik geef dit album namelijk zonder enige moeite 5*), zijn betoog is prachtig!

Heartland stamt zelfs al uit de sessies voor Unforgettable Fire, wat overigens zeer goed te horen is in de drumsound van het nummer.

Dan wordt mijn huidige waardering wel lager hoor! Ik vind namelijk de tweede kant beter dan de eerste...

Na een aantal luister beurten van deze door velen goed gewaardeerde plaat kom ik toch tot de conclusie dat U2, althans deze plaat, mij echt niets doet. De singles van deze plaat zijn platgedraaid, en de overige nummers vind ik maar zo zo. Ondanks dat Bullet the Blue Sky veel gecovered is vind ik dat ook maar een nietszeggend nummer. Nee, mijn vooroordelen (saai, nietszeggend) over U2 zijn enkel bevestigd. Jammer, want eerdere vooroordelen over bijvoorbeeld Bruce Spingsteen zijn geloochenstraft in die zin dat ik daar tegenwoordig graag naar luister.

Smaakkwestie dus; heel normaal.

Ik vond Rattle and Hum altijd al een apart album
Met al die live tracks en hele opvallende features...
Hoelang zouden ze speciaal voor dat album in de studio hebben gestaan?

En dan er gelijk 2,0 voor geven, ook heel normaal.

Ik denk dat ze voor Angel Of Harlem, Love Rescue Me en When Love Comes To Town toen daadwerkelijk in de studio hebben gestaan.
Bij de rest heb ik nu steeds meer twijfels.

Tsja, als je het zo als Metal benadert dan wordt het geen hoge waardering nee, maar dat zal mij verder een worst wezen. Zoiets gebeurt hier zoveel.

Metal D-78 vindt The Joshua Tree gewoon niet een goed album, dus geeft hij 2 sterren. Wat is daar mis mee?