U2 - The Joshua Tree (1987)

Verdedigers van U2

Tsja, anders heeft stemmen niet zo'n zin hè.... Ik vind dit voor mij inderdaad geen goed album (helemaal beluisterd, meerdere malen zelfs) dat ik niet snel weer zal draaien. Zoals ik al aangaf zijn de singles die van deze plaat zijn getrokken prima nummers (maar te vaak gehoord) en is de rest mij te nietszeggend.

Ik vind het allemaal prima dat je ergens fan van bent, maar ik vind U2 een redelijk overschatte band. Rattle and Hum ken ik, Under a blood red sky (of hoe die liveplaat heet) had ik vroeger op cassette en ook All that you can leave behind ken ik. Ik vind het niet speciaal. Dat heeft niets met de naam van mijn avater te maken als zou dat mijn referentiekader zijn (vind bijvoorbeeld Radiohead, Talk Talk wel erg gaaf).
Kijk eens naar mijn stemhistorie dan zal je zien dat het niet alleen metal of rockmuziek is waar ik naar luister, cq van hou.

In het algemeen is het op deze site een beetje jammer dat wanneer je bij de zogenaamde 'klassiekers' een lage waardering geeft je direct allerlei fans op je nek krijgt. Dat is jammer want het aardige aan deze site is juist dat ieder zijn mening mag geven binnen de spelregels zoals die in de Wiki staan.

Probeer anders eens het energieke debuut 'Boy' (1980), het meer donkere 'October' (1981) of het mystieke 'The Unforgettable Fire' (1984). Mocht dat niet baten, hou dan maar op.

De vroegere U2 spreekt mij op één of andere manier ook meer aan dan de latere. The Joshua Tree bevindt zich op een soort snijvlak.
Het is een gevoel en het is moeilijk om om onder woorden te brengen.

Nietszeggend= geen wezenlijke inhoud, oppervlakkig.

Verder heb ik niets meer te zeggen .

@Metal: ik heb er geen moeite mee dat jij dit 2 sterren geeft, voor de duidelijkheid. Het is jouw beleving.

Hoezo? Probeer Achtung Baby en Zooropa zou ik zeggen.

Omdat de albums die ik noemde (en 'War' trouwens ook) wat hun geluid/sound betreft nog het meest in de buurt komen van TJT. Ik kan me voorstellen dat Metal-D78 TJT een beetje braafjes en gepolijst vindt klinken. Boy, October en TUF hebben dat imo niet/minder.

Op 'Achtung Baby' vernieuwde U2 zich en kwam de band met een heel nieuw geluid. Maar lmss moet Metal-D78 'Achtung Baby' en 'Zooropa' ook nog eens proberen, juist omdat die platen heel anders zijn dan TJT. Kortom........check het gehele oeuvre van de band maar.

Als je het jammer vindt reacties op je stem/commentaar te krijgen kun je ook alleen stemmen.
Ik ben niet zo'n "niet mijn smaak dus slecht" type, maar dat moet iedereen maar voor zichzelf bepalen. Ik ben het wel met je eens dat de singles van dit album wat kapotgedraaid zijn. Als je dit album nietszeggend vind hoor ik graag waarom je Talk Talk , wat ik trouwens een goede band vind, wel kan waarderen.

Menschen.... het blijft een smaak ding.. als ik roep dat ik Dylan echt ruk vind krijg ik ook de halve MuMe over me heen.. Aan de andere kant ga ik dan niet al zijn albums met een ster "waarderen" omdat dat niet helemaal een objectieve mening zou zijn.. Ik heb echter wel ooit een best of zo gewaardeerd.. omdat ik die ook echt ken, en geluisterd heb.. geprobeerd, en nooit weer... Niet mijn ding, en dus ga ik ook niet verder met laag stemmen....

Alleen stemmen zonder motivering vind ik niets en nodigt ook niet uit tot discussie. Vandaar.
Tsja, Talk Talk....kwestie van smaak. Ik kan de stem van Mark Hollis erg waarderen, vind hun nummers over het algemeen erg sterk en ik bewonder de experimenteerdrift die deze band in de jaren 80 heeft laten zien. Hollis heeft muzikaal zijn punt gemaakt en is er mee gestopt. Zonder de vergelijking te maken met U2, maar om toch enigzins te duiden wat ik niet prettig vind aan U2: de stem van Bono, het gitaargeluid en de nummers weten mij gewoonweg niet te pakken. Uitzondering voor One (staat niet op deze plaat, maar toch). Briljant nummer, goede tekst, maar.....daarvan vind ik de versie van Johnny Cash weer fijner om naar te luisteren.

Enfin, wat mij betreft genoeg gezegd van mijn kant. Ik ben blij dat wij het in ieder geval wat betreft de platgedraaide nummers eens zijn!

Ik zou toch eens Achtung Baby proberen. Die is wat minder gepolijst dan deze en is minstens even goed.

Of dat minder gepolijst is daar is hier al een discussie over geweest. Ik vond dat ook, maar velen vonden dat Achtung Baby zelfs nog gladder en meer overdacht was. Daar heb ik over nagedacht en ik denk dat over Achtung Baby inderdaad beter is nagedacht. In ieder geval heeft men daar de spontaniteit niet weggeproduceerd, zoals hier wel het geval is. Bij Achtung Baby voel je de behoefte om een artistiek topproduct af te leveren, wat volledig geslaagd is. Bij Joshua Tree hoor je de behoefte aan keiharde dollars. Ook dat slaagde volledig. De spontaniteit, wat U2's handelsmerk tot die tijd was stond volledig in dienst van het commerciele succes en met platen als Unfergettable Fire en War was de teleurstelling bij mij toch behoorlijk. Als U2 fan van de oude stempel miste ik het heilige vuur wat op Achtung Baby (helaas voor het laatst) weer helemaal terug was.

Ik vind dit zeker niet het beste album van U2.

Maar ik vind het wel heel apart dat iemand van 32 door dit album zijn vooroordelen(saai) over U2 bevestigd ziet worden.

Als je de afgelopen 20 jaar niet onder een steen had geleefd zou je in ieder geval moeten weten dat je dan beter voor een ander U2 album had kunnen en wellicht moeten kiezen.

Ergens rondom The Joshua Tree maakte de spontaniteit plaats voor meer bedachtzaamheid. Het jongen honden karakter ging er vanaf. Ik denk dat ik dat ook zo zie.

Achtung Baby is artistiek misschien geslaagd, persoonlijk vind ik daar echt geen zak aan.

Yep. U2 was met TJT echt een onderneming geworden. Alles werd door het management strak geregiseerd volgens een nauwkeurig opgesteld business-plan. De stadions moesten gevuld worden. Het produkt "U2" moest "in bulk" verkocht worden. Vooralsnog overigens niet ten nadele van de kwaliteit van de muziek.

Maar dat is dan ook écht goed...

Volgens mij brak U2 met dit album pas wereldwijd door. Vooral in de VS werd dit de grootte doorbraak. Het strak regisseren kwam pas na deze doorbraak. Dat U2 in bulk verkocht moest worden is een goedkoop verwijt. Elke band probeert een zo'n groot mogelijk publiek te bereiken Er was bij het uitbrengen van dit album geen enkele garantie dat het zo'n mega succes zou worden. Het stadions vullen kwam ook pas na de wereldwijde doorbraak. Het zogenaamde jonge honden karakter was U2 al verloren op TUF, niet pas op dit album.
Als ik nu zie wat bands als Arcade Fire en The National aan waardering krijgen vind ik dit album, en U2 in het algemeen, er maar bekaaid vanaf komt. Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar leg dit album eens naast High Violet, dan kun je toch onmogelijk zeggen dat High Violet beter, of zelfs maar enigszins gelijkwaardig is aan dit album.

U2 was al na TUF uitgegroeid tot een behoorlijk "grote" band die zeer nauwgezet aan hun succes werkte (vergeet Live-Aid niet!). En die noeste arbeid werd al voor TJT goed geregisseerd door het management. Het concept van TJT - en Rattle & Hum - is niet voor niets op Amerika gericht. Daar is, lijkt mij, goed over nagedacht, juist om de kans op een doorbraak in de VS mogelijk te maken. En dat is ze ook gelukt en zelfs op een artistiek verantwoorde wijze (wat dat dan ook is).



Ik bedoel het ook niet als een verwijt. Het is ze gegund. Bovendien, zoals ik al zei: de kwaliteit van de muziek leed er vooralsnog niet onder (zeker niet t/m Pop). Maar dat neemt niet weg dat de band en het management denk ik heel bewust hebben nagedacht over de exploitatie van het "produkt U2", gegeven het feit dat de muziek van U2 ook bij het grotere publiek in de smaak bleek te vallen. Dat bedoel ik als ik zeg - mss wat oneerbiedig - dat de band "in bulk" verkocht moest gaan worden.



Mss waren ze ttv TUF geen jonge honden meer. Maar toch heb ik het gevoel dat TUF veel spontaner tot stand is gekomen dan TJT. TUF is veel meer een "gevoelsplaat" en minder gepolijst; een album dat al experimenterend in de opnamestudio is ontstaan. Zo is 'Elvis Presley & America' bijvoorbeeld grotendeels een improvisatie die direct op band is gezet. De insteek van TUF was niet om een bepaald publiek te trachten te bereiken. De band deed gewoon zijn ding met hulp van Eno en Lanois die vooral de atmosferische, mystieke en introverte kant van U2 aan het voetlicht brachten. En het succes kwam vanzelf. TJT is wat dat betreft meer doordacht, zowel commercieel als artistiek, althans zo komt het album op mij over.



Vind ik ook. Maar ja, TJT en de muziek van U2 in het algemeen is "oude" muziek. Dat kennen we al. Arcade Fire en The National zijn "nieuw". Een echte vergelijking kun je pas maken over 20 jaar. Dan pas zal blijken of Arcade Fire en The National de tand des tijds hebben weten te doorstaan. U2 heeft dat bewijs al geleverd!

Niets aan toe te voegen, CD.

Halfje eraf

Je kunt nog lager hoor. Of je stemt gewoon niet...een nul.

Als ik niet stem, is het geen meegerekende beoordeling. Ik heb het album viermaal beluisterd, omdat ik het de kans wil geven. Aangezien veel mensen dit vrij hoog waarderen, zou ik wel iets missen. Tot op heden niet kunnen ontdekken, de muziek is me zelfs meer tegen gaan staan helaas. En lager hoeft ook niet, want ik vind dit geen 0,5* waard, maar 1*.

Hier kun je geld mee verdienen!

Onbegrijpelijk dat iemand met zo'n top 10 dit album niet kan waarderen. Dan moet je gewoon iets tegen U2 hebben, anders kan ik er geen rationele verklaring voor geven.

Met deze opmerking kan ik net zo weinig als met die 1*...

Laat Spraylt hier toch lekker 1 ster aan geven. Als hij het na meerdere listerbeurten oprecht waardeloos vindt dan mag dat toch? Ik snap met Spraylt's nummer 1 in aanmerking genomen juist heel goed dat hij hier maar 1 ster aan geeft. Als iets er recht tegnover U2 staat is het Sigur Ros wel. Bij mij is de waardering eerder andersom, maar aangezien ik Sigur Ros geen muziek vind (let op allemaal: ik spreek in de ik-vorm) geef ik daar sowieso geen waardering aan. Ik vind de Joshua Tree ook enigszins teleurstellend, omdat ik het enthousiasme mis van het voorgaande werk. De songs op zich vind ik weinig mis mee, behalve Where the streets have no name.

Precies!

Waarom wordt daar altijd bij U2 en Radiohead zo'n probleem van gemaakt

Ik maak nergens een probleem van. Van mij part geeft hij er -1 aan. Ik zeg alleen dat ik het niet begrijp. Als je bijvoorbeeld Saybia met TSYS met een 4,5 waardeert begrijp ik niet dat je dit album niet kan waarderen.

Ik snap het zelf ook niet. Ik probeer ook niet te provoceren of iets dergelijks. Ik denk dat iedereen wel een band heeft waarvan hij of zij denkt: wat ziet en vooral hoort iedereen er toch in. Ik heb dat met Kane, U2, Tool, Lady Gaga, Robbie Williams etc. Sommige muziek. zoals Saybia, wordt door velen niet (hoog) gewaardeerd. Dit, denk ik, omdat muziek niet door iedereen op dezelfde manier wordt geinterpreteerd en gewaardeerd. Zo luisterde ik TSYS veel op mijn eerste 518MB mp3-spelertje, wanneer ik me verdrietig of gestressed voelde. Terwijl het voor anderen zoetsappige muziek kan zijn dat in de playlist tussendoor kan komen. Technisch gezien is The Joshua Tree helemaal geen slecht album, maar voor mij persoonlijk heeft het een heel hoog irritatiegehalte. Als je Sigur Ros geen muziek vindt, vraag ik me af wat daar de onderbouwing voor is, trouwens. Je mag het van mij een 0,5 of 1 geven, maar dat het geen muziek is? Wat is het dan?