John Frusciante - The Empyrean (2009)

De beste Frusciante!

Voor mij steekt deze samen met Niandra ver boven de rest uit.

Fack it, gewoon van 4,5 naar 5*

Wat mij opvalt is dat deze tot nu toe veel minder wordt gewaardeerd dan zijn 2004-albums. Voor mij onbegrijpelijk maarja

van een magere 3 naar een dikke 4 sterren.. had even wat meer tijd nodig om dit kunstwerk te kunnen waarderen

Op http://www.johnfrusciante.com staat het concept beschreven. Geeft nog wat extra diepte aan het album.

"Door al dit vrijblijvende geklooi ontbreekt de urgentie"

ik schreef toevallig net naar een vriendin dat de plaat zo'n controleerbare urgentie bij me oproept

vrijblijvende geklooi? weet je eigenlijk wel wie of wat 'een frusciante' is? een beetje respect voor de man die z'n tijd ver vooruit is

snap eigenlijk gewoon ECHT niet waarom dit album hier zoveel negatieve reacties krijgt; als je frusciante een beetje gevolgd hebt moet je toch toegeven dat hij op dit album weer een hoger niveau haalt en dat het ontegensprekelijk een grote stap vooruit is sinds 'a sphere in the heart...' of een van die andere solo-albums uit 2004...
ik vond die ook goed, maar op empyrean neemt hij elementen uit al die stijlen en tilt alles naar een veel hoger niveau

ik begrijp hier dan ook de reacties niet van mensen die zogezegd op het album zaten te wachten... keer dan gewoon terug naar jullie Korns en jullie Green Days en laat Empyrean voor wat het is. Laat het voor de mensen die het wel appreciëren en hou jullie kak in uit respect voor de wonderen der natuur.

In vergelijking met Shadows Collide With People (=John's meesterwerk) vind ik The Empyrean toch zeker vallen onder de noemer vrijblijvend geklooi. Dit betekent niet dat ik niet meer van deze typering terug kan komen. Ik vind The Empyrean een verwarrende plaat en al die meesterlijkheid die er volgens u inzit hoor ik nog niet. Maar ik blijf luisteren en wie weet!
Verder is de toon die je aanslaat nogal lachwekkend, alwetende Wim.

haha 't is goed gertje, steek uw hand maar gauw weer in uw samson en eet nog een zak popcorn

Grappig, dat heb ik juist met Shadows. Veel goede nummers, maar ook veel onnodig geklooi. Bij The Empyrean heb ik juist dat elk nummer raak is, niks is overbodig.

Staat nu op de 3voor12 luisterpaal! Klinkt vooralsnog niet verkeerd

November 2008 was het zover, toen werd project 'Solo X' officieel voorgesteld als The Empyrean. De CD zou wereldwijd januari 2009 uitkomen...

Omdat ik nu eenmaal een ongeduldig mens ben, heb ik gelijk de geleakte Japanse versie gedownload en een week uitvoerig zitten luisteren, voor ik er een oordeel over wou geven. Zoals altijd bij een CD zijn er namelijk liedjes die je pas na verloop van tijd gaat beginnen appreciëren.

Before the Beginning is een heerlijk eerste nummer. Het doet me een beetje denken aan een compromis tussen wat ie in Ataxia speelt en op the Brown Bunny Soundtrack. Daarna volgt Song to the Siren. Ik zal eerlijk zijn, de eerste paar dagen werd dit nummer geregeld geskipped, wegens te saai en rustig, maar opeens kwam die klik daar en vind ik het nu wél genieten. Het heeft iets dromerigs, alsof je aan het begin van een reis staat. Unreachable is het eerste hoogtepunt van de plaat. Vooral als Frusciante niet meer zingt en het instrumentele zijn werk laat doen, word je gewoon weggeblazen. Unreachable wordt meteen opgevolgd door een ander hoogtepunt, God, een van de snellere nummers op deze plaat. Dark/Light is dan weer zo een lied die je moet appreciëren. In het begin heb ik geregeld gedacht wat hier de bedoeling van was. Het is alsof je naar een paar verschillende liedjes zit te luisteren en ze vergeten zijn erin te knippen. Maar ook hier werd ik na een paar dagen overtuigd van de kwaliteiten en betrap ik er mezelf geregeld op dat ik soms effe alleen Dark/Light wil luisteren. Na Dark/Light volgt Heaven, dat uit the Will of Death kon komen, qua stijl, zang en ritme, maar toch heb je hier het gevoel dat het allemaal beter in elkaar zit. Die opbouw..oh die opbouw..hoe kan een simpel liedje zo magisch klinken? Enough of Me vind ik dan weer een van de mindere liedjes, hoewel ie zeker niet slecht is. Het is echter een tussenpauze voor het absolute hoogtepunt van de plaat, namelijk Central. Dit lied heb ik intussen volledig stukgedraaid. Een bewijs van hoe goed dit lied is? Een vriend van mij naar wie ik af en toe liedjes van Frusciante opstuur, was nooit overtuigd van zijn solowerk. Hij snapte niet wat ik er zo goed aan vond. Toen ik hem echter Central had opgestuurd, werd ie bij wijze van spreken helemaal gek. Hij vindt het lied zo goed dat ie zelfs overweegt om de CD te kopen. In dit lied klopt gewoon alles, van de zang tot de opbouw, de kleine nuances in het lied zelf, het is als een waanzinnige trip die je van begin tot einde helemaal meesleurt. Bij One more of Me hoor je dan weer dat we dicht bij het einde van de CD zitten. Hoewel je echt moet wennen aan die rare stem, blijkt dit lied toch ook weer steengoed in elkaar te zitten. Daarna komen we aan het laatste lied "After the Ending". Een typische afsluiter, die me tot nu nog steeds niet volledig kan bekoren, maar wel een mooi einde van de reis betekent. De twee bonustracks op de Japanse versie zijn ok, maar voegen verder niks extra's aan de CD. Today is hierbij nog het liedje dat het best bij de CD past, terwijl Ah Yom meer een radio-friendly lied is. All in all: een toppertje!

Dan ben ik het toch meer eens met Gherdt dan met Wim. En ja, ik weet wat 'een Frusciante' (lelijke uitdrukking, maar vooruit) is. En nee, ik houd niet van KoRn of Green Day.

Dit album is geen vooruitgang ten opzichte van zijn eerdere albums. Albums als To Record Only Water For Ten Days, Shadows Collide With People en de Ataxia's zijn stukken beter en hebben een meer eigen sfeer. The Empyrean lijkt meer op een mix van een aantal eerdere albums. In dat opzicht doet hij hetzelfde als de Red Hot Chili Peppers met Stadium Arcadium deden.

Die verontwaardigde reactie is toch wel heel overdreven.

Wat een fantastisch album! Ik had hoge verwachtingen, en die zijn zeker ingelost. Heerlijk psychedelisch, super gitaarwerk, top album.

ik vind het gewoon jammer voor wie het, alleen omdat ze dit album zelf minder appreciëren, absoluut noodzakelijk blijkt te zijn het album dan maar de grond in te boren. laat het dan vallen ipv het af te breken onder mensen die het toch weten te waarderen... die gerdt schrijft bvb "Shadows collide...IS zijn meesterwerk maar voor mij IS dat helemaal niet zo (voor mij is 't een van zijn meest gekunstelde en minst gewaardeerde)... Als ik al gaf om een 'meesterwerk'...

en dan heb je nog mensen die over details zeiken als 'dit nummer is te lang' of zo...
ik leer hier gewoon uit dat het voor sommige mensen ook nooit goed is

en oké ataxia heeft een apart sfeertje maar dit album volgens mij ook... vind het gek dat je dat niet opmerkt en het als inconsequent bestempelt...

en by the way;
de peppers amuseren zich ondanks wat velen beweren nog steeds, en voor al wie hun muziek vandaag niet meer weet te waarderen: zoek het dan op een ander hé
ik zit toch ook niet tot vervelens toe te verkondigen dat jullie mijn mening niet delen..

ik vond ze vroeger trouwens zelf een pak beter en cooler dan nu, maar ik ben blij dat ze er zelf 'content' uitzien en niet scheefgetrokken van de héro...

Waarom stem je eigenlijk niet?

haha, ik? ja sorry, maar daar zie ik gewoon de zin niet van in... vind gewoon dat als een favoriete muzikant met wiens muziek je bent opgegroeid, weer eens een album maakt... hij klinkt altijd helemaal anders maar raakt me telkens weer heel diep, en dan vind ik het idee van een 'meesterwerk' of een 'albumstemming' (of hoe heet dat) zo zinloos... ik weet dat ik z'n albums toch blijf kopen; hij is een beetje een ambassadeur voor me want heeft me naast z'n eigen muziek in contact gebracht met the gang of four, devo, king crimson, funkadelic, robert johnson, qotsa, en zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Ook al slaat hij de bal muzikaal heel soms eens mis, waarom zou het altijd perfect moeten zijn hé? Ik hou gewoon van wie hij is en hoe hij over muziek denkt.

en sorry sybrand voor m'n reactie maar ik had het trouwens vnl over z'n serietje van zes solo-albums toen ik zei dat ik empyrean een grote vooruitgang vind... en nu heb je het toevallig ook over twee albums die buiten die reeks van zes vallen denk ik... Ik ga akkoord wat betreft 'TROWFTD' en ataxia maar da's dan ook alles... en alleen 'ataxia' was van jouw voorbeelden van 'de betere' albums volgens mij een van die zes solo-albums die hij na elkaar uitbracht...

zou je dan van 'a sphere in the heart...' of van dat 'dc ep'tje' of van 'inside of emptiness' of van 'the will to death...' meteen een paar van je favoriete nummers kunnen aanhalen? Afterglow, Look On, the will to death.. dat zullen ze zijn, niet? ik bedoel maar; ik hou van die albums en hoor inderdaad echo's ervan op 'empyrean' (een mix zoals je zegt) maar wat is daar fout aan? Ik vind persoonlijk dat hij die oude elementen allemaal gebruikt om juist weer eens iets nieuws mee te doen. hij tilt het gewoon naar een hoger stadium

ps: en trouwens beste sybrand; de tweede ataxia kan volgens mij bvb ook niet tippen aan de eerste ('volgens mij', zeg ik er dan bij, omdat jullie je ideeën zelf blijkbaar zo graag verkondigen alsof jullie de waarheid in pacht hebben en dan anderen verwijten dat ze te fel uit de hoek komen... Zeg je nu zelf ook niet "dit album IS geen vooruitgang... albums als de ataxia's ZIJN stukken beter"??? Da's dan jouw eigen persoonlijke onnavolgbare mening en niet de mijne...

Ik vind het dus gewoon leuk dat hij verderborduurt op wat hij in 't verleden gedaan heeft omdat ik z'n stijl en persoonlijkheid zo waardeer, die in z'n muziek altijd terugkeert. Van stadium arcadium mag je daarentegen dan wél gerust zeggen dat het een mislukte poging is om terug te keren naar de 'roots' en toch ook eigentijds te willen zijn. Maar dat heeft volgens mij dan veeleer met kiedis te maken. Solo doet John helemaal geen 'pogingen', hij doet gewoon waar hij zin in heeft denk ik dan. Misschien klinkt dit album te experimenteel... Ik hoorde hier iemand zeggen dat het eerste nummer niet het eerste had mogen zijn, en dat andere nummers te lang zijn of niet gepast... Maar luister je op 'shadows ...' dan nog naar die instrumentale psychedelische stukjes acid? Of spoel je de intro's van 'Ricky' en 'Water' nooit stiekem een beetje door?

Voor mij is er aan empyrean niets teveel of te weinig; zit alles mooi op z'n plaats en mag het nog lang meer van hetzelfde worden

't is toch gewoon een feit dat er altijd mensen zijn die moeten zaniken over vanalles en nog wat en als ze dan in de spiegel kijken zien ze er elke dag triestiger uit
sorry

"when the fog spreads out in the rainy season"...

daarom ga ik nu voor één keer toch maar eens een uitzondering maken en een dikke vijf sterren geven

heb net even een paar nummers geluisterd... (vooral benieuwd naar 1 bepaald nummer)

zonde wat ie met song to the siren gedaan heeft

(zet tim buckley nog maar eens op)...

ik ga me verder niet mengen in de discussie, maar deze twee zinnen vond ik spot-on! Ook mijn mening inderdaad. Je hoort duidelijk dat alles wat hij op z'n vorige CD's heeft uitgeprobeerd, het hier allemaal samenkomt tot een geweldige CD.

Ik vind het nou niet bepaald zonde. Hij heeft wel respect getoond voor Buckley's versie door het niet volledig om te gooien, maar wel zn eigen draai eraan gegeven. En zijn stem is op Song to the Siren mooier dan ik die ook van hem heb gehoord!

http://nl.youtube.com/watch?v=xEXX8vrfo3g

Interessant ...

super cd eindelijk in huis staan verdomme de bonus nummers er niet op die ik namelijk ook helemaal geweldig vindt

Nee, dat zijn ze nog lang niet allemaal. Ik vind Inside Of Emptiness beter dan dit album. Een totaal andere sfeer, maar voorzover het valt te bepalen vind ik IOE beter. Voor A Sphere geldt hetzelfde. The Will To Death vind ik ongeveer van hetzelfde niveau als The Empyrean en de nummers op DC EP vind ik individueel denk ik sterker, maar omdat het maar een EP is, maar vier nummers, vind ik het moeilijk om die mee te tellen.


En dat laatste vind ik dus niet. Omdat hij allemaal elementen van vorige albums gebruikt vind ik dit principe al een stuk minder goed. Als hij ze dan naar een hoger stadium tilt, dat is wat mij betreft een kwestie van smaak, want dat vind ik niet.
Daarom verwees ik ook naar de Peppers. De nummers op Stadium Arcadium vind ik wel leuk hoor, maar het is een stuk minder origineel en samenhangend en daarom veel minder interessant om naar te luisteren.


Eens.


Het spreekt voor zich dat wat iedereen hier zegt als een mening geldt, als er nu 'vind ik' of 'volgens mij' bij staat of niet. Daarbij vind ik dat jij je argumenten soms ook brengt alsof ze superieur zijn (niet in dit stuk trouwens hoor, maar eerder), maar daar ga ik verder niet op in.


John probeert met dit album inderdaad niet terug te gaan naar z'n roots en ik geloof ook dat hij gewoon de muziek maakt die hij wil, maar die instelling of zijn persoonlijkheid maakt voor mij nog geen goed album.

Laat het trouwens duidelijk zijn dat ik The Empyrean helemaal niet slecht vind, maar dat ik veel werk van John heb gehoord dat ik beter vind.

Mijn kennismaking met het solowerk van deze RHCP-gitarist kwam met Curtains. Als je deze dan als tweede werk voor je kiezen krijgt is dat een behoorlijke wereld van verschil. Waar eerstgenoemde heel kaal, sober en to-the-point is, is The Empyrean gelaagder, langere van stof en wat bevreemder van sfeer. Laat ik dit nu net wel kunnen waarden. Ik herbeluister dit met plezier.

dag sybrand,

ik vind het alleszins fijn dat je een uitgesproken mening hebt en dat je johns solowerk blijkbaar wel echt gevolgd hebt...
en idd je hebt wel gelijk van de 'superieure' bijklank in mijn eerdere reacties; dat was verkeerd van me maar ik was gewoon even ontgoocheld dat hier nogal wat mensen opperden dat empyrean niet voldeed aan hun verwachtingen... Maar goed iedereen is natuurlijk vrij om z'n mening te uiten en het is leuk om eens met iemand van gedachten te kunnen uitwisselen die deze muziek kent (ik heb de indruk dat frusciante in belgië helemaal niet bekend is; en misschien in nederland wel ietsje beter)
nog veel luisterplezier alleszins; bij mij komen er na verloop van tijd altijd weer andere nummers van hem bovendrijven die ik eerst niet zo denderend vond en me dan plots toch helemaal raken...
't feit dat we allebei juist ZIJN muziek waarderen en niet die van frans bauer (tenzij je natuurlijk wel een grote bauer-fan bent, en zelfs dan nog is die man natuurlijk ook wel goed in wat hij brengt...) maakt dat we toch wel ergens een gelijkaardige smaak hebben (ik ken persoonlijk weinig mensen die frusciante's soloalbums kennen), dus respect heb ik zeker wel voor jou, en voor andere liefhebbers van het 'betere werk'...

Verrassing van deze maand. Echt alles aan klopt hier! Vind het voorlopig de beste plaat van dit jaar! Een uitgebreider bericht volgt nog.

John Frusciante is een indrukwekkende artiest. Hij is vooral bekend omdat hij als gitarist in Red Hot Chili Peppers heeft gespeeld, en heeft als solo-artiest een fenomenaal repertoire. Deze plaat is echt van ongekende schoonheid. Geweldige gitaarsolo's, sfeervolle passages, rustige momenten, momenten met veel energie. Dit album kent het allemaal, en alles is tot in de puntjes afgewerkt. De plaat blijft groeien, per luisterbeurt ontdek je iets nieuws, en ook de zanglijnen zijn erg schitterend gedaan. Een plaat die iedere muziekliefhebber moet toevoegen aan zijn collectie, want dit is echt prachtig! Beste plaat van de eerste maand van het nieuwe jaar!

Nu een paar keer beluisterd en het klinkt niet verkeerd. Maar voordat ik inhoudelijk wat dieper ga beoordelen, eerst een eerste indruk. Ik ben een groot fan van de man en zeker van de sprookjesachtige melancholiek die van zijn muziek uitgaat. Toch moet ik na die paar luisterbeurten wel bekennen dat John nogal de neiging heeft terug te grijpen naar steeds het zelfde akkoordenschema (dat zijn muziek wel erg mooi maakt) en dat maakt het tegelijkertijd minder vernieuwend. Hulde dan wel weer aan zijn experimentatiedrift waar het stemgebruik en het toenemende gebruik van de elektrische sologitaar aangaat. Nog ff luisteren. Het is in ieder geval geen straf.

Inderdaad, in dit album komt veel herhaling, maar dat is in geen enkel opzicht vervelend of saai. Integendeel, terwijl bepaalde akkoordschema's herhaalt worden, komen er nieuwe elementen bij de muziek, wat het toch allemaal nog boeiend en spannend houdt.

Ik begrijp dat ik dit eens moet luisteren?? In het verleden vond ik zijn zang gauw vervelen... Is dit nu beter of vergelijkbaar?

Stukken beter. Een van de beste platen in mijn ogen.

vooral op vlak van zingen heeft hij enorme progressie gemaakt