John Frusciante - The Empyrean (2009)

User Lennart_M noemde dat al en zelf vind ik het ook wel die sfeer hebben ja.

ok

en sjah, zijn stem

ik vind het totaal niet storend, de man kan enorm goed zingen, (wat niet betekend dat het altijd even goed klinkt)

niemand klinkt als hem, en ik zou bij zijn muziek ook geen ander stemgeluid willen

Dat had ie al eerder bewezen wat mij betreft.

wat ik nog steeds jammer vind is dat de man alles zelf wil doen

ik denk nog steeds dat zijn muziek beter tot zijn recht zou komen met echte muzikanten

frusciante maakt nog teveel gebruik van electronisch drums om een voorbeeld te noemen, doet nog teveel zelf en dat maakt de muziek klinischer, kaler

het zelf inspelen van basswerkbijv is op zich meerwaarde, maar in ene nummer als dark light waarin je de laatste 4 minuten een herhaling van een reffrein hoort en dat basswerk steeds hetzelfde is is dat toch jammer

qua compositisch vind ik hem wel origineel, maar er had meer ingezeten wat mij betreft

Je zou dat als een soort van minimalisme in de muziek kunnen opvatten, less is more. Maar ik vind dat soms ook storend in de muziek van John Frusciante.

Op het album Inside of Emptiness staat een nummer met een luide schreeuw in die vaak terugkomt. Frusciante heeft niet de moeite genomen dat elke keer in te zingen maar plakt gewoon telkens een kopie van die ene schreeuw op de juiste plaats.

Leuk misschien in electronische muziek maar hier klinkt het ongelofelijk amateurisch. Een nummer valt daarmee ter plekke dood.

Ik kan anders niet wachten om de Speed Dealer Moms in Engeland te zien binnen een maand! Fru zal hier naar alle waarschijnlijkheid ook een flinke dosis elektronische drums gaan gebruiken Ik vind die drums in Light echt héél erg vet. Ik ben ook een enorm groot liefhebber van de elektronische drums op To Record Only Water for Ten Days.

Anyway, ik vind dat wel een van de sterkste punten van John: hij wilt alles zoals hij het wilt, hij vraagt wel andere muzikanten, maar hij doet gewoon lekker zijn eigen ding, zoals hij het wilt.

op zich sterk, alles zelf willen doen, maar als dat de muziek niet ten goede komt , en het bijeenrapen van muzikanten de muziek beter tot zijn recht laat komen, kun je daar vraagtekens bij zetten

zolang hij nog gebruik blijft maken van electronica en knip en plakwerk zal zijn muziek weinig groei kennen en zal het klinische aspect blijven

in den beginnen is dat leuk, amateuristisch, heeft zijn charme, is een maar dat 5 platen verder nog steeds doen vind ik minder

to record only water for ten days is misschien daarom sterk,het heeft ook wel wat, alleen, ik denk dat die plaat nog veel beter zou zijn geworden, gespeeld door echte muzikanten

magoed, inmiddels 3 luisterbeurten verder en ik vind de plaat matig

een 2.5 omdat het frusciante is

Heb je wel in het boekje gelezen welke muzikanten er meedoen aan dit album? Of heb je 'm gedownload? Er doen een flink aantal vaste muzikanten mee, o.a. ene Flea op de bas op 4 tracks. Er zit onder deze cd een vaste groep muzikanten als basis, met John natuurlijk als voortrekker en uitblinker.

kweet het, ik overdrijf, maar ik vind nog steeds dat het plaatje te amateuristisch overkomt, al die gastmuzikanten veranderen daar niets aan

neen kheb het boekie nie, ikke pindakaze

Ik vind dat je juist op deze cd pure heftige echte rauwe rock hoort, heel echt en heel professioneel.
Ik denk dat je heel wat ervaring en klasse moet hebben om zo'n album te kunnen maken. Maar ja, ik vind dit dan ook één van de albums van 2009.

doodzonde dat ie in dark/light zonodig met effect op zijn stem wil zingen

het nummer is inmiddels wel 1 van mijn favorieten maar met heldere stem was het net ff mooier geweest

Mee eens

Dark / Light is waardeloos.
Maar goed, zo staan er op de meeste JF-albums wel één of meerdere missers. (Met uitzondering van To Record...)

Ik luister nu Dark/Light toevallig net, en ik vind dat nummer heerlijk, één van de beste die ik van hem heb gehoord.

ik vind het inderdaad erg fijn klinken tot nu toe, jammer dat hij niet bij alle nummers zo'n zacht geluid eraan geeft zoals bij Central en unreachable ik vind deze twee nummers toch egt het fijnst om naar te luisteren en je raakt er ook veel sneller gewent aan maar dit album is wel perfect

Typisch: mijn vriendin kwam tijdens dat nummer de kamer in en vroeg: Wat heb jij nu opstaan? Milli Vanilli?

Dus Toob, misschien moet je dan toch eens je horizon richting Rob & Fab gaan verbreden.

Enfin, dat Frusciante in combinatie met electronica soms toch best aardig kan uitpakken, blijkt wel uit A Sphere In The Heart Of Silence (hoewel die plaat ook niet 100% geslaagd is.)

frusciante is erg goed in bedenken van melodieen

het hele zangbeuren voorafgaand aan het werkelijke nummer, dark light, dat is toch prachtig

hulde

ook leuk gedaan black is daadwerkelijk een ander stuk dan het wat meer opgewekte light van het nummer dark/light

Ben erg blij dat ik dit album heb aangeschaft, ik blijf luisteren en wie weet krijgt hij een plek in mijn top 10

ik heb hem nu zo vaak geluisterd dat ik kan zeggen dat dit een van de mooiste CD's is die ik heb geluisterd, en het is egt een aanrader.
Mocht je hem willen luisteren dan is mijn advies begin met Unreachable en Central speel daarna een paar keer de hele cd af maar skip even het eerste nummer en sppeell dan een paar keer heaven en god af en dan gewoon de hele cd volgensmij werkt dat het beste en ben je het snelst aan dit album gewend

@hpdewin: Speel de CD van begin to eind, zo moet ie gewoon geluisterd worden!

Zet het geluid hard, en luister hem in een donkere omgeving. Dat heeft John zelf aangegeven, en dat bracht mij op een geweldige 1e luisterbeurt!

Offtopic, maar toch... ik heb John kort geleden ontmoet op een neo rave-festival waar hij zou gaan spelen. Ik zag hem toen ook meer als individueel muzikant, dan als dé gitarist van RHCP. En ik vind het maar goed ook, gezien hij al bijna 10 jaar mijn meest favoriete muzikant is! The Empyrean bewijst dat nog maar eens dubbel en dwars voor mij...!

haha ja dat kan ook ja

Haha, ja, een beetje fout beredeneerd Wat ik wilde zeggen is dat John bewust bedoeld heeft dat dit album gewoon van begin tot eind gespeeld moet worden, dan komt het meeste gevoel naar voren (hij heeft bewust de bas zoveel mogelijk weggelaten in de afsluiter, omdat het dan zweverig aanvoelt als afsluiter, alsof je iets gaat verlaten... ook zo prachtig, de laatste bijna onverstaanbare woorden die hij dan nog zegt)

Ook leuk om te weten: One More of Me en Enough of Me hebben exact dezelfde akkoorden en progressie, je kan ze zo over elkaar heen leggen (vandaar mogelijk ook de songtitels) Toch zijn het twee totaal verschillende nummers

Prachtig!

Van all zijn albums vind ik dit toch een soort van de meest doordachte, het verbaast me dat dit gemiddelde lager is vergeleken met meerdere van zijn andere albums. Er zitten hier geen irritatie-punten, rare combinaties, of mindere nummers tussen. alles past (in perfecte volgorde) in elkaar. Dit album klopt gewoon helemaal van begin tot eind

P.S. leuke weetjes Sander en ja van begin tot einde is natuurlijk beter en ook bedoelt heb je helemaal gelijk in, het was meer voor mensen die het album net hebben en het misschien de eerste keer luisteren moeilijk te doorgronden vinden

Is op eBay al belachelijk goedkoop (voor zo'n recente cd) te vinden, dus sowieso maar aangeschaft.

Een rommelig album zijn de eerste indrukken. Dark / Light is voor velen een topper, maar ik vind het verschrikkelijk. Waarom toch die rare stem? Het komt me toch al zo simpel over.. dit kunstje heeft hij al tig keer gedaan. Een lichtpuntje is Central, zeker genietbaar.

Tig keer gedaan ben ik niet met je eens. Ik vind The Empyrean het meest diverse album wat hij tot nu toe heeft gemaakt, hij maakt hier wat mij betreft een behoorlijke stap als soloartiest.

Zou je voorbeelden kunnen noemen, die hier oplijken? Ik kan er zelf niet echt opkomen.

Luister voor de grap eens Maggot Brain van Funkadelic en vertel me waar die aan doet denken

John zei als ik het goed heb in een interview dat ze de dag voor de opname ervan naar Maggot Brain luisterden en op basis daarvan Before the Beginning is ontstaan.

Weet iemand nog welk interview dit was? Ik ga eens op zoek...