The Allman Brothers Band - Eat a Peach (1972)

Een album, dat de laatste tijd regelmatig op de draaitafel ligt, evenals B&S trouwens, een band waarmee ik om persoonlijke redenen een emotionele band mee heb, deze eat a Peach luistert lekker weg, en daar waar heartofsoul niet van het stemgeluid van Gregg houd,vind ik diens,enigszins luie manier van zingen meesterlijk, iets wat hij tot zijn dood heeft volgehouden, ik heb onlangs de fox shows van 2004 besteld,8 ceedees vol live muziek, waar ook de nummers van deze heerlijk perzik de nodige aandacht krijgen

Mssr Renard:
Je snapt niet waarom ik deze plaat beluisterd heb? Ik luister zeer breed (zie mijn lijstjes) en “Brothers and Sisters” vond ik een aangename luisterervaring, maar dit album beviel me niet zo erg, en ik heb in mijn bericht vermeld hoe ik het album ervaren heb. Duidelijk toch? Ben doorgaans afkerig van uitgesponnen gitaarpartijen, waarmee een genre als bluesrock voor mij minder interessant is. Kan ik ook niets aan doen.
Maar wellicht ben ik, wat dit album betreft, te streng geweest. Mijn gemoedstoestand van het moment kan bij beluistering ook een rol spelen, dat gebeurt wel vaker.

Zie ook mijn opmerkingen bij “At Fillmore East”, waar ik niet veel aan vind.

Dicky Betts had in deze periode ook een prachtige soloplaat met country-invloeden uitgebracht. Misschien die een proberen ??

Ik geef deze toch de volle mep.

Hier staan eigenlijk al mijn favorieten op. Maar op elke Allmans-plaat staan mijn favorieten. Misschien dan toch omdat dit dé overgangsplaat is? Of het hartverscheurende Ain't Wasting Time No More? Of het unieke instrumentaaltje Little Martha?

Deze plaat hoort net als de Live at Fillmore plaat en het ongeëvenaarde Brothers and Sisters tot het absoluut mooiste wat ik aan muziek ken.

Ik blijf het altijd een boeiende vraag vinden welke 50 albums neem je mee als je naar een onbewoond eiland wordt verbannen.
De drie albums van de ABB die mss renard noemt zitten daar zeker bij!

Zojuist deze Eat A peach gedraaid en wat een feestje blijft het toch. ABB is ook een band die kan ik de hele dag horen.
Win Lose Or Draw en Broertjes van de weg zijn duidelijk mindere albums maar de rest mag de hele dag opstaan.

Over deze plaat is inhoudelijk al veel verteld door
diverse liefhebbers hier op deze site. Ik kan mij dus
lekker ongestoord bezondigen aan het ophemelen (voor zover nodig) van deze geweldige Allman’s klassieker.Een plaat die ook hoog in mijn favorieten lijstje staat.

Laten we beginnen met de buitenhoes, wat een geweldig artwork. Ik kan daar echt van smullen...wat had ik graag de chauffeur van die vrachtwagen willen zijn. Dan de binnenhoes...daar gebeurd teveel om op te noemen. Zelfs in volledige broodnuchtere toestand kan ik me volledig verliezen in dat schouwspel.

Als je je dan ook nog laat meevoeren door de muziek wordt je meegenomen in een heerlijke lange southern rock, blues en jam trip die onvermijdelijk eindigt in een oorgasme van jewelste.

Ik hoor een ritmesectie zo strak als een eendenreet, gitaren die hun wervelende liefdesspel spelen terwijl het orgel er als een hitsige nymf omheen draait. Dit is geen muziek meer dit is pure lust. Dit is zoals muziek hoort te zijn. Dit is uniek dit zijn de Allman’s in grootse vorm.

Eigenlijk is elk nummer wel raak, van het swingende
Ain’t wastin no more, het lieflijke Melissa, de over een plaat kant uitgesmeerde jam Mountain Jam (verveelt geen moment), het voor de Allman’s kenmerkende geluid van One Way Out, Blue Sky met zijn country vibe tot het zeer fraaie instrumentale Little Martha.

Ach deze plaat moet je niet over lullen maar ondergaan en krijgt van mij gewoon de volle score.

De Fillmore staat in mijn top 10 die vol is.. waarom wordt er eigenlijk geen top 25 van gemaakt??... tien is voor mij in ieder geval veel te weinig.

Ik heb deze als remaster op audiofiel vinyl.
En dat geeft de plaat het stukje extra dat het
verdiend. Een sieraad in mijn platenkast.

Ja de Gatefold-hoes van Eat a Peach is erg fraai te noemen.
Doet me ook wat denken aan The Land of Grey and Pink van Caravan, ook zo'n lekker psychedelische plaat..

Ik heb deze vandaag ook weer lekker op, alleen al om het magistrale Les in A Minor. Knap hoe ze deze als kwintet hebben opgenomen.

4 van de 10 songs zijn trouwens als kwintet opgenomen.
Ik zal trouwens eens een correctie indienen voor de setlist, want die hierboven klopt niet helemaal.
Bovendien is het label Capricorn en niet Polydor.

Beluisterd via de enkele Capricorn-CD met daarop de twee delen van Mountain jam aan elkaar geplakt (d.w.z. track 4 duurt nu 34:43, en het album telt in deze versie dus maar 9 tracks). En die Mountain jam vind ik meteen de achilleshiel van de plaat, want het is voor mij allemaal teveel los zand met te weinig echt interessante solo's (hoewel bij het gitaarwerk vanaf 25'00 mijn lichaamstemperatuur wel even omhoog gaat). Het is ook allemaal niet slecht of zo, maar als ik in de zaal zou zitten zou ik toch wel denken: nou, voor dít halve uur heb ik mijn kaartje niet gekocht.
        De reden waarom ik dan toch tot zo'n hoge score kom is dat de overige 36 minuten van het gebruikelijke hoge Allman-niveau zijn, met bijvoorbeeld het bluesy Ain't wastin' time no more, het gejaagde One way out, Dicky Betts' ontspannen Blue sky en (mijn favoriet) het uiterst kwetsbare Melissa. Deze band is de afgelopen jaren steeds meer in mijn achting gestegen. Mssr Renard, where are you now?

Eat a Peach vormt een plaat waarbij studio en livemateriaal gebroederlijk naast elkaar staan en waarop Duane voor het laatst te horen is, de reden daarvoor moge bekend zijn. Ain't Wastin' Time No More vormt de swingende opener en er is weinig met deze keuze. Les Brers in a Minor; vakkundig en inventief, ik moet er echter voor in de stemming zijn. Wel knap gearrangeerd maar het is mij bij vlagen allemaal wat te langdradig. Melissa blijft een prachtige song in al zijn eenvoud, Duane's favoriete song en ik snap dat. Hoewel de jamsessies van de band befaamd zijn skip ik Mountain Jam altijd, wellicht dat veel liefhebbers hiervan in vervoering en het kan zijn dat je als muzikant enorm onder de indruk raakt van het muzikaal gebodene, voor mij geldt dat niet, hoe knap de song ook in elkaar steekt. One Way Out is dan weer te gek, het wat nerveuze ritme wordt gekoppeld aan de solo's van Betts en Allman, prima gedaan. Trouble No More stond al op de eersteling en vormt een degelijke bluessong. Stand Back heeft mij nooit zoveel gedaan terwijl Blue Sky naar country neigt en wordt gezongen door Betts. Beide details kunnen mij niet bekoren, Betts vind ik een matige zanger en country is niet aan mij besteed. Little Martha vormt een akoestisch slotakkoord waar Duane de honneurs waarneemt. Het warme getokkel is aardig maar ook niet meer dan dat. Eat a Peach komt wat wisselvallig en fragmentarisch over en maakt minder indruk dan de voorgaande 2 schijven. Buiten enkele uitstekende nummers op wil het kwartje maar niet vallen. Op de een of andere manier komt dit plaatje maar weinig uit de hoes en dat zegt ook iets over het oordeel.

Tussenstand:

1. The Allman Brothers Band
2. Idlewild South
3. Eat a Peach

Deze nu toch maar gekocht op 180 gram audiofiel vinyl en remastered en ongelooflijk wat klinkt het als een klok. Zo helder en gedetailleerd als de instrumenten te horen zijn, is echt fenomenaal.

Prachtige stereosound, en al op de eerste song valt toch maar weer op dat Dickey ook een erg goede slidespeler is, ook al vind hij er zelf maar niks aan.

Ik ben één van de weinige jam-liefhebbers op de site, dus ook één van de weinige die echt met plezier naar Mountain Jam luistert, maar wat geeft het. Aan de andere kant staan hier wel even Melissa en Little Martha.

Het enige lastige aan deze plaat vind ik de wat lange intro van Les Brers, maar als het er éénmaal inhakt is de band meer prog dan menig progband. Knappe prestatie toch maar weer.

Maar goed, de remaster (2016) door Kevin Reeves (Universal) is echt fantastisch. Ik heb nu het debuut (dubbellp) en Brothers and Sisters en Wipe the Windows in remaster binnengehaald en bij alle platen valt op hoe goed deze klinken. Het lijkt er op dat ik ze nu wel allemaal binnen ga halen. Overigens is de 4lp boxset van The 1971 Fillmore East Recordings uit 2014 ook geremastered door Kevin Reeves.

Het fijne gitaarspel van de band blijft boeien. Ook op dit album. Ik kan daar echt van genieten. Jammer is alleen de ellenlange drumsolo in Mountain Jam in de versie die op spotify staat. Daar duurt dit nummer 33 minuten dus ik weet niet of die solo ook in de versie van 19 minuten is opgenomen,
Mij stoort dat enorm. Ja iedereen deed het toen live, maar prettig is anders.
Het maakt dat ik tot 3,5* kom. Zonder die solo waren het zeker 4* geworden.
Op een 8e plaats in de 100 Greatest Albums of 1972. Op #19 in de huidige jaarlijst 1972 van best ever albums.

jorro

Op de lp versie staat (gelukkig) ook de drums-solo, vlak voor de bassolo. Het nummer duurt ook nit 19 minuten maar gewoon 34 minuten. Het is alleen in tweeen geknipt. Het nummer fade out vlak voor de bassolo, en door de tweede lp daarna op te zetten (kant 2 en 3, dus verschillende lp's), kon je (als je twee platenspelers hebt) toch het nummer in één ruk doorluisteren.

Drumsolo's zijn een belangrijk onderdeel van jazz, en The Allman Brothers Band namen dat over. Ook funk, fusion, en soul namen dit te gekke fenomeen over. Zelfs een moderne band als Red Hot Chili Peppers deed vrolijk mee.

Later zouden hardrockbands (Queen, Uriah Heep, Deep Purple, Rush, Saga, etc.) dat overnemen, maar op een hardrockmanier. Ik kan me alleen geen metalbands herinneren met drumsolo. Hier is veel over geklaagd, maar ook weer veel mensen vinden het te gek. Het moet inderdaad wel een interessante solo zijn, maar dat is met elke solo zo. Het heeft dus absoluut niets te maken met "iedereen deed dat toen".

De drumsolo's binnen jazz zijn nooit weggegaan en ook nu nog eem belangrijk onderdeel van liveoptredens, en de drumsolo's zijn ook bij ABB een belangrijk onderdeel van de liveconcerten. Gov't Mule heeft ook standaard een drumsolo, en terecht! Santana is ook een prachtvoorbeeld van zinderende drum- en percussiesolo's.

Als mensen niet van drum-, bas- en gitaarsolo's houden, als mensen niet van 35 minuten jams houden, alsjeblieft luister niet naar jambands, blues of jazz. Het schijnt dat Taylor Swift geen drumsolo's en gitaarsolo's in haar muziek heeft. Luister niet naar muziek die je niet prettig vindt, laat The Allman Brothers Band voor wat het is, vermijd ook alle andere jambands (Grateful Dead, Santana, Phish, Gov't Mule, Tedeschi Trucks Band, Soulive, Black Crowes, etc. etc.)

Voor de liefhebbers: er is recentelijk een liveplaat uitgekonen van de overgebleven Brothers, met Haynes als leader en verder Trucks, Trucks, Leavell, Burbridge, Jaimoe, Quinones en Reese Wynans in de line up. Bijna 4 uur langs jazz/blues jams.

Volgend jaar is deze plaat 50 jaar oud. Om dat te vieren is er een animatiefilm gemaakt die via blockchain(ik snap er niks van) is te zien.

Deze animatiefilm is gebaseerd op de psychedelische binnenkant van de gatefold. Ik ben benieuwd, maar nog meer benieuwd wat ze voor ons luisteraars in petto hebben. Misschien een prachtige boxset? En het jaar daarop ook een boxset ter ere van Brothers and Sisters?

Ik snap wel wat van blockchain daarom snap ik niet dat ze daar voor kiezen.

Hoewel ik dit album 5 sterren geef blijf ik het en lastig "ding" vinden.

Wel live <> niet Live
Wel Duane <> niet Duane

Ik begrijp helemaal waarom die jongens toen die keuze hebben gemaakt. Vorig maand was het 50 jaar geleden dat Duane met de motor verongelukte en over een paar manden bestaat dit album 50 jaar.

Voor mij als ABB-fan zal dat wel betekenen dat ik een maand droog brood ga eten. Wat het ook wordt................ik wil het hebben.

Precies mijn gedachte. Ik hoop wel op een prachtige lp-box, met extra livetracks en boekwerk. En dan hetzelfde voor Brothers and Sisters in 2023.

Een lange drumsolo...
Hmm, geen probleem voor mij.
Ik vind Do what you like op Blind Faith's gelijknamige album op dat punt heerlijk. Bovendien lekker opgenomen.
Hoorde, het is al opgemerkt, bij die tijd.
Maar tegenwoordig mag niets meer lang duren, zo lijkt het.

Inmiddels is het 2024 en er is geen anniversary-edition van dit album gekomen. Maar dat maakt niet heel veel uit, want er was in 2006 al een 2-cd-uitvoering van dit album gekomen, inclusief een live-concert van 27 juni 1971 (Fillmore East).

Intussen zijn wel deze twee liveplaten verschenen: The Allman Brothers Band - Syria Mosque: Pittsburgh, PA January 17, 1971 (2022) en The Allman Brothers Band - Manley Field House Syracuse University, Syracuse, NY on Apr 7, 1972 (2024) , en eigenlijk is dat fijner dat deluxe edities, waar je dan toch weer zaken dubbel gaat kopen.

Mssr Renard wordt het niet eens tijd dat jij Grateful Dead eens gaat checken?

Als Fillmore East je bevalt zou ik deze twee toch zeker eens beluisteren:
Grateful Dead - Fillmore West 1969 (2005) - MusicMeter.nl
Grateful Dead - Sunshine Daydream (2013) - MusicMeter.nl
Grateful Dead - Cornell 5/8/77 (2017) - MusicMeter.nl

Ik ben vaker bezig geweest met Grateful Dead. Ik heb denk ik inmiddels tussen de 10 en 20 albums van ze geluisterd. Toch raakt Grateful Dead mij niet zoals Allman Brothers, Gov't Mule of Lynyrd Skynyrd dat doet. Misschien ooit weer eens. Bedankt voor de tips.

Plaat die zonder dat vervelende Mountain Jam hoger zou hebben gescoord bij mij. De rest is acceptabel en prima gemusiceerd. Ooit gekocht omdat ik mij wat wilde verdiepen in deze band , maar de vonk is nooit echt overgeslagen. Ik vind het ook niet zo heel bijzonder allemaal. Prima liedjes , prima muzikanten maar de vlam ontbreekt voor mij. 3 sterren.

helemaal akkoord metTwinpeaks .zonder Mountain jam en ook Les brers in a minor zou dit een 5sterren lp geweest zijn .mijn perfecte Allman brothers lp is nog altijd Brothers and sisters. met de opvolger daarvan
Win , lose or draw maken ze dezelfde fout met High falls dat ook bijna een hele plaatkant in beslag neemt