menu

Roosbeef - Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten (2008)

mijn stem
3,48 (317)
317 stemmen

Nederland
Pop
Label: Excelsior

  1. Onder Invloed (5:23)
  2. Te Heet Gewassen (2:58)
  3. Jongen Gaat het Leger In (3:18)
  4. Volle Magen (3:38)
  5. Meisjes (3:48)
  6. Zomer (3:14)
  7. Boerderij (3:02)
  8. Buitenboord (4:30)
  9. Alleen (3:47)
  10. Alles Draait (2:40)
  11. Boerderij Deel II (6:51)
totale tijdsduur: 43:09
zoeken in:
avatar van levenvergeten
3,5
Ondanks dat ik in het begin wat sceptisch was durf ik dit zo na twee keer luisteren gelijk wel met 4* wil beoordelen. De composities zijn leuk, maar het zijn vooral die met clichés volgepropte teksten die het doen (iets dat Spinvis ook doet, overigens, maar op een iets andere manier). Zo'n jongen die het leger ingaat en dan z'n laptop meeneemt om patience te spelen is een prachtig type. Maar wat ze vooral erg mooi beschrijft is haar rol als buitenbeentje in Buitenboord, wat als metafoor dient voor zowel haar beugel als haar rol in haar omgeving. Er wordt lekker rommelig gemusiceerd, wat alleen maar het sympathieke karakter van het plaatje ten goede komt. De teksten tillen het plaatje vervolgens naar een hoger plan.
Zoals in het liedje over dronken zijn;

"Ik kijk heel even in de spiegel, mijn sociale vaardigheden zitten op de juiste plek."


3,5
"Vanochtend trouwens een leuke wat vage nederlandse talige plaat gehoord"
Aldus Joost, met de link naar dit album.
IK: roosbeef. Een soort nederlandse dresden dolls. Zangeres met knalrood haar. 3 jaar geleden live gezien in een cafeetje. erg grappig. ga ik eens achteraan.

Blij verrast als ik was. Hier nog even kort maar.
Roosbeef dus gezien in 2006 op de popronde 2006 in Nijmegen, cafe Shamrock. De site geeft aan dat het toen een 2 mans bezetting was met alleen Roos en Tim, maar ik kan het me niet meer volledig herinneren.
Wel kan ik me nog wat andere dingen voor de geest halen.
Wat had die zangeres knalriood haar zeg! Een veel te zwaar accent, waar nederlands al slordig bij klinkt. Engels moest ze dan ook maar niet aan beginnen, maar toch deed ze dat lekker wel, eigenwijs als ze was. Het klonk eigenlijk voor geen meter, maar het was zo charmant. Dit gold in mindere maten ook wel voor het nederlands.
Echter als je zulke scherpe, grappige, ietwat vreemde, soms mooie teksten schrijft, is je gelijk al veel vergeven. Dit vond ik toen al.
"t geeft me een raar gevoel als ik mezelf ophang". Dit heeft de zaal werkelijk een paar minuten gekost om bij te komen van het lachen, voor ze weer verder kon, met de rest van het nummer.

Popronde 2006 was een goed jaar. Met Leaf, Left, Clayborn en Roosbeef dus. Op Clayborn na allemaal winnaars van De Grote Prijs, als ik me niet vergis. De Popronde is voor de bands toch een mooi opstapje geweest, maar van de 4 had ik niet verwacht dat Roosbeef hier al zo positief uit zou komen. Vooral door het sterke accent van Roos.

Terwijl ik weer bezig ben, aan een stukje voor mensen die niks beters te doen hebben (geldt voor zowel schrijver als lezers he), begin ik nu dan eindelijk aan het album....
Gelukkig, Roos heeft het bij Nederlands gehouden. De Engelse nummers zijn erg vermakelijk fout, maar echt goed is het toch niet.
Verder is het album zoals ik verwacht had. Veel nummers die ik al kende en dat is leuk om terug te horen.
Wel even over de productie nog. Buiten de normale instrumenten om, die sowieso al sterk in de mix staan, ook heel wat andere instrumenten. Ik had de plaat liever wat minimaler gehoord. Wat meer aandacht op de piano en de stem, zoals dat live ook is. Zoals ik al zei, werd de band toen gezien als een meer aan kleinkunst gerelateerde versie van de Dresden Dolls. Niet terecht natuurlijk, maar als er al iets in had gezeten, is dat imago nu helemaal afgeschud. De sterke productie is dus misschien ook bewust gedaan, zodat er een duidelijker gezicht aan de muziek werd gegeven? Van mij had het niet gehoeven eigenlijk.

Klein kritiekpunt. 4*moet ik hier wel aan kwijt kunnen. Hoger zal t niet worden, lager kan nog wel.

avatar van Woody
4,0
Ik dacht nog na een paar luisterbeurten; leuk dit maar ben het waarschijnlijk snel zat. Tot mijn verbazing zet ik dit plaatje nog steeds geregeld op en raak ik constant in een goeie stemming.
jammer dat het soms wat te cabaresk (is dat een goed woord?) klinkt. vooral in de opbouw van bijvoorbeeld een nummer als; "volle magen" stoor ik mij daaraan. "Alles draait" vind ik de grote misser van de plaat. Maar daar tegenover staan dan weer pareltjes als "onder invloed", "te heet gewassen" en Boerderij. Toch maar omhoog naar 4*

avatar van Martin Visser
4,5
Roosbeef maakt alledaagse dingen surrealistisch

In het laatste stukje 2008 verscheen nog een prachtige plaat die niet veel eindejaarslijstjes heeft gehaald. Puur vanwege de datum, niet vanwege de waardering. Want Roosbeefs Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten heeft hoge ogen gegooid onder critici. En ook muziekliefhebbers kunnen Roosbeef wel waarderen, getuige de reacties die de band kreeg op Noorderslag.

En al die enthousiaste reacties zijn wat mij betreft terecht, want deze plaat met de wonderlijke naam is één van de beste Nederlandse platen van de afgelopen jaren. Noem het de jongemeisjesversie van Spinvis en je hebt het idee met een kloon te maken te hebben. Maar dat is niet het geval. De referentie Spinvis dringt zich alleen maar op, omdat ook Roosbeef zo moeilijk in een hokje te duwen is, net zomin als Spinvis. Overeenkomst is verder dat beiden woordkunstenaars zijn, waarbij de Nederlandstalige zang een bijzondere meerwaarde heeft. Gelukkig zijn de teksten van Roos Rebergen ook nog eens heel goed te verstaan. De zang zit lekker vooraan in het geluidsspectrum.

Want haar teksten zijn de helft van het plezier, en dat is in de popmuziek heel bijzonder. In een lofzang op de voorbije zomer zingt Roos: "Ik draag graag blote benen". Als ze verliefd is op een foute jongen, stelt ze haar moeder gerust: "Mamaatje, mamaatje, geen loverboy wil me hebben. Al leg ik er zelf een gouden ketting bij." Ze roept de sfeer van de middelbare school op in Buitenboord: "Ik ruik de geur van schimmelbroodjes. In plastic zakjes. In prullebakjes." En zo zit het vol met kleine, poëtische beschrijving van heel gewone dingen.

Roosbeef verbindt surrealisme aan het gewone. Haar liedjes gaan over normale dingen, over verliefdheid, over dronkenschap, over een beugel, over haar oudelijk huis. Maar ze geef er een dromerige sfeer aan. Ze vertelt vanuit de beleving van een naïef meisje dat op de rand van volwassenheid staat. Als haar vriend haar inruilt voor een meisje uit de Randstad zingt ze bijna kinderlijk: "Ze zegt: ik kom uit de Randstad. Nou, wat moet je dan met hem? Heb je 'n OV of zo?" Maar haar opmerkingsgave en vooral haar taalgevoel zijn die van een volwassene.

Aanvankelijk was ik bang dat de truc van grappige teksten na een draaibeurt weer uitgewerkt zou zijn. Maar gelukkig, gelukkig is dat niet het geval. Roosbeef blijft vertederen. Én haar muziek is sterk genoeg om te blijven boeien. Er is duidelijk langere tijd gewerkt om een mooi, volwassen geluid neer te zetten. De vernieuwing zit misschien niet in die muzikale omlijsting, maar doorsnee is die zeker ook niet. De variatie tussen stijlen is groot. De gemene deler is de minimale stijl. Geen overdosis geluid, maar een smaakvolle begeleiding van de piepende, hoge en door merg en been gaande stem van meisje Roos.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
Op 18 januari 2007 stormde het nogal. Er werd gewaarschuwd vooral binnen te blijven, maar de Britse songsmid Ed Harcourt zou optreden in Paradiso en daar wilde ik per se naartoe. Het was een hele onderneming om van mijn huis naar het Leidseplein te komen. De electriciteitsleiding van de tram brak en ik moest de gehele Overtoom tegen de wind in lopen. Het leek wel alsof iedereen op straat aan het dansen was, dansen tegen de zwaartekracht. Ook moest ik onderweg een paar keer wegduiken voor instortende luifels en vliegende honden.

Toen ik aankwam was de Grote Zaal van Paradiso slechts met een stuk of dertig mensen gevuld, de rest had het blijkbaar niet gehaald of - waarschijnlijker nog - het überhaupt niet geprobeerd. Het voorprogramma was al begonnen. Een meisje met vuurrood piekhaar stond achter een keyboard en zong met onvaste stem en moeilijk te plaatsen tongval: 'Mij blaas je niet om, sta met beide steunzolen op de grond.' Dat was fijn om te horen, want ik tolde nog steeds. Het was mijn kennismaking met Roos Rebergen uit Gelderland, toen nog maar negentien lentes jong en twee jaar eerder winnares bij de Grote Prijs van Nederland. Ze speelde met haar band Roosbeef en al was ik blij mijn wandeltocht overleefd te hebben, het was geen liefde op het eerste gehoor. Charmant vond ik het zeker, maar ik heb nu eenmaal (een Spinvis of een Drs. P daargelaten) zeer weinig met Nederlandstalige muziek. Voor mij is het altijd óf te plat-amuserend, óf te sentimenteel-cabaretesk en in die laatste categorie leek mij deze zangeres met band te behoren. Toch herinner ik me dat optreden van Roosbeef nog als de dag van gisteren, terwijl van het concert van Harcourt dat volgde mij niets meer is bijgebleven. Behalve dan dat hij zijn nummer 'The storm is coming' weigerde te spelen.

Het zusje van mijn vriendin vroeg mij afgelopen zaterdag mee naar een optreden van Roosbeef in het Patronaat te Haarlem. Het had me leuk geleken, maar ik had meer zin in thuis films kijken. Ik word ook een dagje ouder. Mijn vriendin en haar zus hadden samen het afgelopen jaar Roosbeef vaak gezien. Op de Parade, op Oeral en op andere theater-achtige festiviteiten. Het bevestigde mijn vermoeden dat deze muziek meer kleinkunst dan pop zou zijn. Mijn vriendin kwam thuis met het album van Roosbeef. Roos had hem voor haar gesigneerd. Gisteren laadde ik in alle vroegte het album in mijn iTunes. Om zeven uur 's ochtends stond ik te huilen op station Sloterdijk. Ik huil niet snel en misschien was ik gevoelig door het nieuwe ritme dat mijn werk van mij verlangt en waar ik nog erg aan moet wennen. Maar Roosbeef was even het allermooiste, het allergeniaalste en het allerwáárste wat ik ooit gehoord had. 'Ben je te heet gewassen? Speel je koehandel met een ander?' zingt ze droog en verbolgen. En even later: 'Ze zegt: ik kom uit de Randstad / O, wat moet je dan met hem? / Heb je een OV ofzo?' En minstens zo geniaal: 'En toen jij het uitgemaakt had / Heb ik mijn donorkaart ingevuld / Zodat er iemand nog met mijn hart speelt.' Roosbeef is op geen enkele manier kleinkunst, ze probeert je namelijk niet te raken. Ze dóet het, door naief en urgent te zijn. En dat is pop.

Net als Spinvis vangt Roosbeef dagelijkse zinnen in surrealistische beelden, schuwt ze clichés niet en gaat het metrum vaak in tegen elk gangbaar gevoel voor poëzie. 'Muur' mag ook gerust op 'muur' rijmen, als dat zo uitkomt. Maar in tegenstelling tot Spinvis lijkt Roos zich niet zo bewust te zijn van de vervreemding die ze op deze manier oproept. Dit is een leuk en gek meisje, dat praat zoals ze praat. Ook haar muziek is verre van gekunsteld. Aanstekelijke frisse popliedjes die soms de bocht uit vliegen en mooi gearrangeerd zijn. En ze houdt je aandacht vast met haar slepende en zeurende stem. Wanneer ze zingt over de boerderij waar ze is opgegroeid en die wordt afgebroken ('De boerderij krijgt een spuitje / Zonder verdoving'), over een vriend die naar het front (vermoedelijk Afganistan) wordt gezonden ('Hij zit liever op het strand / Ik zeg daar heb je ook veel zand'), over de eerste keer op school met buitenboordbeugel ('Ik ruik de geur / Van schimmelbroodjes / In plasticzakjes in prullenbrakjes') en over verliefdheid ('En alle liedjes op de radio lijken heel veel op elkaar / Maar ik zing nu alles mee, vind de gekste dingen mooi / Zelfs Bløf die brak bij mij een snaar'). Roosbeef is een volstrekt origineel en eigenzinnig talent en een absolute aanwinst voor de Nederlandse taal! De titel van het debuutalbum dat eind vorig jaar verscheen en dat ik gisteren ontdekte is: Ze Willen Wel Je Hond Aaien, Maar Niet Met Je Praten. En zo is het maar net.


Bron: http://kasblog.punt.nl/

1,5
Irritante stem en had constant het idee dat ik naar het slecht zingende zusje van Spinvis aan het luisteren was.

1,5*

avatar van otherfool
3,5
Staan een paar briljante liedjes op (Onder Invloed, De Boerderij) maar ik luister er eerlijkheidshalve echt zelden naar. Een hele plaat Roosbeef is wat teveel gevraagd blijkbaar.

Doe toch maar 3* dan.

avatar van hoi123
1,5
Jaja..

U weet waarschijnlijk wel, ik ben ten eerste een groot liefhebber van teksten die op het eerste gezicht nergens op slaan, maar waar na lang kijken de ware gedachten achter schemert.
Neutral Milk Hotel, Interpol, Joanna Newsom, ik krijg er geen genoeg van.
Ook muzikaal vernieuwende muziek kan ik zeer waarderen.
Stiekem moet ik zelfs bekennen dat vals gezongen muziek bij mij erg goed scoort.
Waarom ik van valse stemmen houd? Makkelijk, de emotie is veel beter merk- en voelbaar.
Dus Roosbeef, een Nederlandse band die anders is dan anderen uit Nederland, met een zangeres die vals zingt, aparte teksten en idem dito voor de zangeres, dat zou ik wel moeten aanbidden!

Fout. Heel, heel erg fout.
O, wat zijn de teksten toch kunstzinnig en apart, hoor ik mensen al zingen over deze band.
Met alle respect, mijn hol. Echt, ook een liefhebber van aparte teksten moet wel merken dat op lyricaal niveau Roosbeef echt belabberd in zijn superlatief is.
Een dronken koe (kom ik nog op terug) die zingt over hoe erg ze van de zomer houdt en over haar beugel. Mij houd je niet voor de gek. Tuurlijk, er zitten wel wat stukjes tussen waar over te gniffelen valt, maar een grap is een of twee keer leuk. Bovendien zijn ze vaker om van te huilen:

En toen jij het uitgemaakt had
en toen jij het uitgemaakt had
Heb ik mijn donorkaart ingevuld
Zodat er iemand nog met mijn hart speelt


Kom op zeg.
Maar ja, dat is niet heel erg. Want teksten zijn niet het belangrijkste. Toch?
Inderdaad. Het belangrijkste is dat Roos Rebergen echt niet kan zingen.
Nee, niet zo mooi vals zingen zoals een Win Butler of Jeff Mangum dat zo goed kan, gewoon als een dronken koe. Werkt, tezamen met de vreselijke teksten, erg op mijn zenuwen.

Slechte teksten, dronken koe achter de microfoon. Is dat gerechtvaardigd voor een 1,5?
Nee, natuurlijk niet. Want ik heb nog niet gezegd dat de nummers gewoon echt niet goed gecomponeerd zijn, niet goed in elkaar zitten en soms gewoon echt niet klinken, ook instrumentaal.
Maar het belangrijkste dat ik dit cijfer geef, is gewoon het sfeertje dat rond deze plaat hangt.
Het is zo gekunsteld, zo gemaakt. Ik krijg er het gevoel van dat ik het wel goed moet vinden en eerlijk gezegd vind ik dat bijzonder onprettig. Jammer, dame en heren van Roosbeef, het is bij mij niet gelukt.

1.5 ster voor Jongen Gaat Het Leger In, wat ik verbazingwekkend genoeg soms wel fijn kan vinden.

4,5
Leukste zin: Het geeft me een raar gevoel als ik mezelf ophang. Ik dacht: wat!? En toen: oh. Briljant is een te groot woord, maar veel is raak op dit album. Benieuwd naar een opvolger.

avatar van Slowgaze
4,0
Arme Roos Reebergen. Er zijn mensen die een hekel aan haar hebben, die er over zeuren dat ze zo gemaakt grappig doet, dat ze doet alsof ze zo excentriek is. Natuurlijk, muzikaal neigt het meer dan eens naar Tom Waits, ook zo’n circusartiest, en tekstueel komt iemand als Charlotte Mutsaers wel in de buurt. Ik vond persoonlijk zelf Rachels rokje goed te lezen, maar er schijnen mensen te zijn die van die roman gillend gek worden.

In die roman speelt het rokje van de titelheldin een centrale rol. De plooien van dit rokje, dat zijn de hoofdstukken, waarin rond een klein verhaaltje een heel web van associaties, herinneringen, lijntjes naar Madame Bovary, etcetera. Op een dergelijke manier lijkt Roos ook alle kanten op te gaan, maar we kunnen alles weer terugleiden tot logische gehelen. Neem bijvoorbeeld ‘Te Heet Gewassen’, op het eerste gehoor een samenraapsel van leuke zinnetjes en taalgrapjes als ‘toen jij het uitgemaakt had/heb ik mijn donorkaart ingevuld/zodat er toch nog niemand met mijn hart speelt’, of ‘je bent geëmigreerd naar een ander hart’. Leuke zinnetjes, dat zeker, maar er zit ook nog eens een semantisch verband tussen. Zo ontpopt deze verzameling quotables zich tot een interessant liedje over liefdesverdriet.

Ook de opener ‘Onder Invloed’ bedient zich van een dergelijke structuur: een hilarische passage over loverboys, het zelfportret dat Roos schets alsof ze een ander meisje is (‘ik ben niet het meisjes van de soaps/maar ik kijk zo nu en dan’), het beeld van eindeloos wachten in de wachtkamer; ze lijken te bij de gratie van de associatie te bestaan, maar mevrouw fopt mij niet, er is wel degelijk goed over nagedacht.

Ook als Roos tekstueel wat soberder uit lijkt te pakken, althans, qua teksten, is er nog genoeg te genieten: de charmante personificatie in ‘Zomer’ (een liedje waarin de blazers na een tijdje een succesvolle staatsgreep plegen), of de weemoedige uitbeeldingen in ‘De Boerderij, deel II’, Wat ook niet te verwaarlozen valt: naast humoristisch zijn, weet Roos me ook te emotioneren en op andere emoties dan de lach in te spelen. Ongewoon, dat zeker, maar deze plaat steekt te knap in elkaar om te kunnen stellen dat het om een licht-psychotische, maniëristische nepper met een chronisch aandachtsgebrek, gaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:52 uur

geplaatst: vandaag om 07:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.