Roosbeef - Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten (2008)

Na The Welcome Wagon op de valreep nog een album dat hoge ogen gaat gooien in mijn eindlijstjes. Wat een prestatie levert Roos Rebergen hier af! Morgen meer hierover, maar oordeel vooral zelf. Tijdelijk in de luisterpaal!

Wow, dit is goed.

Ik heb haar vorig jaar al eens gezien in het voorprogramma van Het Zesde Metaal (die toen ook nog met demo's moesten leuren).
Ik herinner me daar vooral de teksten van (in positieve zin), de muzikale omlijsting was dan wel behoorlijk kaal (enkel piano en drum).
Nu klinkt alles veel warmer (en beter).
Mooi!

Ik ben wel benieuwd naar dit album,. Gisteren stond er een lovende kritiek in de Volkskrant.

heb der eens in der eentje gehoord in een parkje met alleen een keyboardje. dat was een erg leuke setting met misschien wat veel quasi-intellectuelen eromheen, maar dat pastte dan ook wel bij deze muziek. leuke muziek, beetje een zeikerige stem, maar dat heeft ook wel weer zijn charmes.

Recensie in de Volkskrant heeft toch wat overdreven. Album is niet onaardig maar de zeurderige stem gaat toch wel wat irriteren. Een vergelijking met Spinvis is begrijpelijk, zij het dat Spinvis wel stukken beter is.

Ik merk wel een grote invloed van producer Tom Pintens. Zijn solo-album klonk ook een beetje zo als deze van Roosbeef.
Erg lekker moet ik zeggen, met inderdaad ook bij 1 probleem en dat is haar stem die ook bij mij op den duur wat gaat irriteren (en dat had ik met Tom solo niet)
Spinvis hoor ik er eigenlijk nauwelijks in terug alhoewel ik de vergelijking wel snap.

Ik kan me geen moment storen aan die stem, ik hou wel van dit soort stemmen (stem doet me ergens ook denken aan die van Marit de Loos, die heeft ook dat zeurderige in haar stem).

De liedjes zitten weer sterk in elkaar en als we toch de Spinvis vergelijking aan het maken zijn dan vind ik dit veel minder geneuzel, iets wat me bij Spinvis vaak stoort.

Nog een paar keer beluisteren voordat er een definitief oordeel geveld wordt.

En streamable op last.fm. Ook hier nog op het randje denk in mijn top tien na een keer luisteren. Soort kleinkunst maar dan onzettend charmant en met een zeer goede band. Onverwachte topper.

Geweldige albumtitel.

Die titel inderdaad

De teksten staan er ook helemaal vol mee.

Ondanks dat ik in het begin wat sceptisch was durf ik dit zo na twee keer luisteren gelijk wel met 4* wil beoordelen. De composities zijn leuk, maar het zijn vooral die met clichés volgepropte teksten die het doen (iets dat Spinvis ook doet, overigens, maar op een iets andere manier). Zo'n jongen die het leger ingaat en dan z'n laptop meeneemt om patience te spelen is een prachtig type. Maar wat ze vooral erg mooi beschrijft is haar rol als buitenbeentje in Buitenboord, wat als metafoor dient voor zowel haar beugel als haar rol in haar omgeving. Er wordt lekker rommelig gemusiceerd, wat alleen maar het sympathieke karakter van het plaatje ten goede komt. De teksten tillen het plaatje vervolgens naar een hoger plan.
Zoals in het liedje over dronken zijn;

"Ik kijk heel even in de spiegel, mijn sociale vaardigheden zitten op de juiste plek."

"Vanochtend trouwens een leuke wat vage nederlandse talige plaat gehoord"
Aldus Joost, met de link naar dit album.
IK: roosbeef. Een soort nederlandse dresden dolls. Zangeres met knalrood haar. 3 jaar geleden live gezien in een cafeetje. erg grappig. ga ik eens achteraan.

Blij verrast als ik was. Hier nog even kort maar.
Roosbeef dus gezien in 2006 op de popronde 2006 in Nijmegen, cafe Shamrock. De site geeft aan dat het toen een 2 mans bezetting was met alleen Roos en Tim, maar ik kan het me niet meer volledig herinneren.
Wel kan ik me nog wat andere dingen voor de geest halen.
Wat had die zangeres knalriood haar zeg! Een veel te zwaar accent, waar nederlands al slordig bij klinkt. Engels moest ze dan ook maar niet aan beginnen, maar toch deed ze dat lekker wel, eigenwijs als ze was. Het klonk eigenlijk voor geen meter, maar het was zo charmant. Dit gold in mindere maten ook wel voor het nederlands.
Echter als je zulke scherpe, grappige, ietwat vreemde, soms mooie teksten schrijft, is je gelijk al veel vergeven. Dit vond ik toen al.
"t geeft me een raar gevoel als ik mezelf ophang". Dit heeft de zaal werkelijk een paar minuten gekost om bij te komen van het lachen, voor ze weer verder kon, met de rest van het nummer.

Popronde 2006 was een goed jaar. Met Leaf, Left, Clayborn en Roosbeef dus. Op Clayborn na allemaal winnaars van De Grote Prijs, als ik me niet vergis. De Popronde is voor de bands toch een mooi opstapje geweest, maar van de 4 had ik niet verwacht dat Roosbeef hier al zo positief uit zou komen. Vooral door het sterke accent van Roos.

Terwijl ik weer bezig ben, aan een stukje voor mensen die niks beters te doen hebben (geldt voor zowel schrijver als lezers he), begin ik nu dan eindelijk aan het album....
Gelukkig, Roos heeft het bij Nederlands gehouden. De Engelse nummers zijn erg vermakelijk fout, maar echt goed is het toch niet.
Verder is het album zoals ik verwacht had. Veel nummers die ik al kende en dat is leuk om terug te horen.
Wel even over de productie nog. Buiten de normale instrumenten om, die sowieso al sterk in de mix staan, ook heel wat andere instrumenten. Ik had de plaat liever wat minimaler gehoord. Wat meer aandacht op de piano en de stem, zoals dat live ook is. Zoals ik al zei, werd de band toen gezien als een meer aan kleinkunst gerelateerde versie van de Dresden Dolls. Niet terecht natuurlijk, maar als er al iets in had gezeten, is dat imago nu helemaal afgeschud. De sterke productie is dus misschien ook bewust gedaan, zodat er een duidelijker gezicht aan de muziek werd gegeven? Van mij had het niet gehoeven eigenlijk.

Klein kritiekpunt. 4*moet ik hier wel aan kwijt kunnen. Hoger zal t niet worden, lager kan nog wel.

Ik verhoog hem ook na twee keer luisteren. En hij stijgt nog maal in mijn einde jaar lijstje. Ik ga deze denk nog veel draaien . Review volgt.

"En 's nachts heeft hij last van merries, terwijl die vroeger zo graag reed"

1 van de schitterende zinnen op dit album. Als je een plaat als deze hoort moet ik eigenlijk wel denken aan de vele reacties her en der op het net dat Nederlandstalige muziek of Nederlandse artiesten waardeloos zijn. Dat is dus gewoon niet waar, je moet alleen net even onder het maaiveld zoeken.

Ik moet erg wennen aan haar stem, die ik al snel irritant vindt worden. Hopelijk went het nog, want de teksten zijn heel fijn.

Kom op dacht ik. laat ik dit ook eens een kans geven.
Een aantal gewaardeerde MuMeleden schrijven hier toch behoorlijk positief over.

Maar het blijkt dat voor mij een aantal leuk gevonden zinsnedes niet het enthousiasme doet opflakkeren zoals bij sommigen hier.
Haar engels is tenenkrommend, dat heeft ze zelf blijkbaar ook ingezien, maar dan noch wordt ik hier niet warm of koud van.

Ze zal wel een groot fan zijn van Andre Manuel/ Krang, want haar frasering is toch grotendeels daaraan ontleend, maar het mist voor mij zijn spanning .

Ik vind het amper het niveau van kleinkunst geneuzel ontstijgen, aardig voor een minuutje of tien , dan heb ik het alweer gehoord.
Ik kan natuurlijk ook gewoon zeggen ; ik houd hier niet van.....

Ik zal me derhalve van punten geven onthouden

Intrigerende plaat. Muzikaal niet heel erg verfijnd of origineel, haar stem is niet de beste stem ooit. Maar Roos Rebergens teksten zijn interessant, niet heel erg diepzinnig maar bevatten wel een betekenis.

Een interessante ervaring, dat zeker, maar niet één die erg lang houdt.

Al hoef ik van Roosbeef eigenlijk niets anders te horen dan dit. Zo zijn ze gewoon, en vaderlandsliefde wint het in dit geval van m'n audiofilie. Ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren, hoger zal het nooit worden. Allicht in de toekomst wel lager.

Genieten doe ik van dit onverwachts leuke album. Een vleugje kleinkunst geneuzel kan ik erg goed hebben. Het zijn vooral haar teksten in combinatie met haar zang die dit een leuk plaatje maakt.

In Boerderij klinkt ze echt als het kleine zusje van André Manuel.

Das wel een compliment trouwens.

Ergens in 2006 zat ik Vrije Geluiden te kijken, voor een of andere reden. Roosbeef(in de minimale opstelling, Roos+Pim(drummer)) deed een set van twee nummers(Volle Magen en een korte Boederij). Tot nu was ik het eigenlijk weer vergeten, het deed me niet veel. Vondt het wel leuk, niks meer niks minder. Vooral dat rode haar bleef me een heel klein beetje bij.

Toen de EP uitkwam en de 'buzz' begong werden ze bij veel Nederlandse websites en tijdschriften de hemel in geprezen. Die Engelse nummers die toen ooit hoorde vondt ik niks. De Nederlandse nummers vondt ik een stuk toffer dan toen ik ze voor de eerste keer hoorde maar nog steeds die geur van spruitjes en boerenkool werdt me wat teveel.

En ja, daar was hij dan. Het 'debuut', ik had er weer veel overgelezen. Veel posetief maar het zette me niet echt aan om het album te luisteren. Onder het motto waarom niet draaien ik in een verveeld uurtje deze plaat. En ja, het kwartje viel na bijna 2 jaar.

Het band geluid spreekt me bijzonder aan en de productie is juist vreselijk tof in mijn ogen(veel beter dan de vaak te minimale productie van andere Exolisoir artiesten). En dat accent, ja ik viel er meteen voor. En de teksten ja, spottend, ontroerend maar soms ook bijzonder. Te Heet Gewassen is toch wel misschien een van de meest catchy liedjes die ik dit jaar heb gehoord(vooral door de springinge bandgeluid). Jongen Gaat Het Leger In en Boederij zijn toch wel een erg verdrietig/mooi liedjes. En Buitenboord zit weer vol met metaforen maar als ex-beugelaar en 'outcast' snap ik de tekst helemaal.

Ik heb het niet op de Nederlandse taal ook(laat de grappen maar komen...) maar toch overklast deze plaat toch nog best veel buitenlandse 'grote platen' van dit jaar en door de jaren heen. Het niet bepaald voor iedereen(het accent en het wat kleinkust achtig zijn toch dingen waar je van moet houden) maar naast Claw Boys Claw is dit toch wel de Nederlandse plaat van dit jaar.

En trouwens die Spinvis opmerking: dit is mijn Spinvis, want ik ben nooit fan geweest van hem. Dit steelt mijn hart voor een lange tijd. Ik ga kijken waneer ik ze live kan zien(ieder geval maart in 013).

'Wacht op mij ik moet me schoenen nog aan'

Je tekst is soms weer een puzzel voor gevorderden, met heel wat openbaringen. Onder andere, weet je ons te vertellen dat ze hier in de Nederlandse muziekwereld tijdelijk gefuseerd zijn met Frankrijk, waar het slappe aftreksel Exolisoir uit voortkomt.

Verder laat ik het flauwe gegrap over, aan de echte taalneukertjes. Ik vind het vooral mooi dat er nog eens tijd word gestoken in recensies en/of goede meningen, in plaats van een nietszeggende reactie. leuk gedaan weer!

......lief van je Frank . Maar goed, een grote reactie bij deze plaat is gewoon nodig omdat hij zo leuk en lief is .

Ik kan hier maar weinig mee, ik vind de vergelijking met Spinvis wel op gaan. Bij hem heb ik ook redelijk wat moeite met zijn stem/stemgeluid en de manier waarop hij zingt (bijna spoken word).
Aan de hand van de single de rest ook maar eens beluisterd en het zit wel aardig in elkaar. Als ik niet zo zou struikelen over de manier van zang dan zou dit album misschien wel een sterretje hoger uitvallen.

Gisteren Roosbeef in het Radio 1-programma 'Atlas' live een aantal nummers van dit album horen spelen. Het klonk heel goed!
Ik heb het mini-album al een hele tijd in mijn verzameling en dit debuut voor het Excelsior-label (bekend van o.a. Johan en Daryll Ann) staat nu op mijn verlanglijstje.

Beetje jammer van die gemaakte vervelende teksten.

Vindt ik totaal niet, maar goed. Ik denk hetzelfde over spinivs...

Ja, die is zelfs nog erger. .

I agree. Ook al ben ik een grote fan van dit plaatje .

Een paar jaar terug heb ik dit bandje gezien als voorprogramma van Jarvis Cocker, ik was meteen verkocht en heb meteen het demo cdtje gekocht. Nu is er dan eindelijk de langspeler uit, prachtig. Geweldige teksten, met een prachtige minimale omlijsting. Heerlijk!