Roosbeef - Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten (2008)

Leuk en origineel debuut van deze Roos van Rebergen en haar band. Inderdaad een beetje kleinkunstachtig, maar dat stoort niet. Fraaie poetische doorkijkjes, die muzikaal fraai worden begeleid. Ik denk niet dat deze stijl 5 albums lang blijft boeien, maar dit is een fraai plaatje vol melancholie, verwondering en reflectie.

Je vindt het duidelijk... fraai.

Malle Pietje & The Bimbo's en vooral pEp (cd Broek Uit!) vind ik toch leuker
Zal nog eens naar deze plaat luisteren voordat ik hier definitef commentaar zet

Donderdag 26 maart gratis in-store-concert in Kroese te Arnhem. Vanaf 14.30. Neem je CD mee dan kan je hem laten signeren.
Ik kom ook even kijken.

De plaat inmiddels zo'n 20 keer beluisterd en ik moet zeggen dat het nooit verveeld. Echt een groeibriljantje!
Roos is niet alleen een groot artieste maar tijdens optredens ook erg grappig en charmant. Wat een aanwinst, deze band.
Mag ik voorzichtig stellen dat dit de beste Nederlandstalige plaat ooit gemaakt is.....

Als bonus dankzij Roosbeef ook nog eens 'Het Zesde Metaal' ontdekt. Onverstaanbare goede band.

Het is jammer dat elk liedje, blijkbaar, minimaal drie minuten moet duren als ze al veel eerder klaar zijn; op deze manier krijgt elk liedje een oervervelend slot dat er totaal niet bij past.

Als een liedje met twee minuten klaar is laat het daar dan bij.

Op 18 januari 2007 stormde het nogal. Er werd gewaarschuwd vooral binnen te blijven, maar de Britse songsmid Ed Harcourt zou optreden in Paradiso en daar wilde ik per se naartoe. Het was een hele onderneming om van mijn huis naar het Leidseplein te komen. De electriciteitsleiding van de tram brak en ik moest de gehele Overtoom tegen de wind in lopen. Het leek wel alsof iedereen op straat aan het dansen was, dansen tegen de zwaartekracht. Ook moest ik onderweg een paar keer wegduiken voor instortende luifels en vliegende honden.

Toen ik aankwam was de Grote Zaal van Paradiso slechts met een stuk of dertig mensen gevuld, de rest had het blijkbaar niet gehaald of - waarschijnlijker nog - het überhaupt niet geprobeerd. Het voorprogramma was al begonnen. Een meisje met vuurrood piekhaar stond achter een keyboard en zong met onvaste stem en moeilijk te plaatsen tongval: 'Mij blaas je niet om, sta met beide steunzolen op de grond.' Dat was fijn om te horen, want ik tolde nog steeds. Het was mijn kennismaking met Roos Rebergen uit Gelderland, toen nog maar negentien lentes jong en twee jaar eerder winnares bij de Grote Prijs van Nederland. Ze speelde met haar band Roosbeef en al was ik blij mijn wandeltocht overleefd te hebben, het was geen liefde op het eerste gehoor. Charmant vond ik het zeker, maar ik heb nu eenmaal (een Spinvis of een Drs. P daargelaten) zeer weinig met Nederlandstalige muziek. Voor mij is het altijd óf te plat-amuserend, óf te sentimenteel-cabaretesk en in die laatste categorie leek mij deze zangeres met band te behoren. Toch herinner ik me dat optreden van Roosbeef nog als de dag van gisteren, terwijl van het concert van Harcourt dat volgde mij niets meer is bijgebleven. Behalve dan dat hij zijn nummer 'The storm is coming' weigerde te spelen.

Het zusje van mijn vriendin vroeg mij afgelopen zaterdag mee naar een optreden van Roosbeef in het Patronaat te Haarlem. Het had me leuk geleken, maar ik had meer zin in thuis films kijken. Ik word ook een dagje ouder. Mijn vriendin en haar zus hadden samen het afgelopen jaar Roosbeef vaak gezien. Op de Parade, op Oeral en op andere theater-achtige festiviteiten. Het bevestigde mijn vermoeden dat deze muziek meer kleinkunst dan pop zou zijn. Mijn vriendin kwam thuis met het album van Roosbeef. Roos had hem voor haar gesigneerd. Gisteren laadde ik in alle vroegte het album in mijn iTunes. Om zeven uur 's ochtends stond ik te huilen op station Sloterdijk. Ik huil niet snel en misschien was ik gevoelig door het nieuwe ritme dat mijn werk van mij verlangt en waar ik nog erg aan moet wennen. Maar Roosbeef was even het allermooiste, het allergeniaalste en het allerwáárste wat ik ooit gehoord had. 'Ben je te heet gewassen? Speel je koehandel met een ander?' zingt ze droog en verbolgen. En even later: 'Ze zegt: ik kom uit de Randstad / O, wat moet je dan met hem? / Heb je een OV ofzo?' En minstens zo geniaal: 'En toen jij het uitgemaakt had / Heb ik mijn donorkaart ingevuld / Zodat er iemand nog met mijn hart speelt.' Roosbeef is op geen enkele manier kleinkunst, ze probeert je namelijk niet te raken. Ze dóet het, door naief en urgent te zijn. En dat is pop.

Net als Spinvis vangt Roosbeef dagelijkse zinnen in surrealistische beelden, schuwt ze clichés niet en gaat het metrum vaak in tegen elk gangbaar gevoel voor poëzie. 'Muur' mag ook gerust op 'muur' rijmen, als dat zo uitkomt. Maar in tegenstelling tot Spinvis lijkt Roos zich niet zo bewust te zijn van de vervreemding die ze op deze manier oproept. Dit is een leuk en gek meisje, dat praat zoals ze praat. Ook haar muziek is verre van gekunsteld. Aanstekelijke frisse popliedjes die soms de bocht uit vliegen en mooi gearrangeerd zijn. En ze houdt je aandacht vast met haar slepende en zeurende stem. Wanneer ze zingt over de boerderij waar ze is opgegroeid en die wordt afgebroken ('De boerderij krijgt een spuitje / Zonder verdoving'), over een vriend die naar het front (vermoedelijk Afganistan) wordt gezonden ('Hij zit liever op het strand / Ik zeg daar heb je ook veel zand'), over de eerste keer op school met buitenboordbeugel ('Ik ruik de geur / Van schimmelbroodjes / In plasticzakjes in prullenbrakjes') en over verliefdheid ('En alle liedjes op de radio lijken heel veel op elkaar / Maar ik zing nu alles mee, vind de gekste dingen mooi / Zelfs Bløf die brak bij mij een snaar'). Roosbeef is een volstrekt origineel en eigenzinnig talent en een absolute aanwinst voor de Nederlandse taal! De titel van het debuutalbum dat eind vorig jaar verscheen en dat ik gisteren ontdekte is: Ze Willen Wel Je Hond Aaien, Maar Niet Met Je Praten. En zo is het maar net.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Dit album blijft maar groeien, en wat zitten de teksten heerlijk in elkaar. Van mij mag ze op een volgend album gaan samen werken met Andre Manuel. Vergelijkbare muziek. De vergelijking met Spinvis snap ik wel, maar zie ik niet helemaal hier in terug.
De teksten van Roosbeef zijn beter te begrijpen; iets wat bij Spinvis soms nogal wat ingewikkelder is.

Ik begrijp de vergelijking met Spnivis in het geheel niet, de enige overeenkomst is dat ze licht poëtische teksten in de Nederlandse taal zingen, maar muzikaal zijn ze totaal niet te vergelijken met elkaar.

Muzikaal vind ik Spinvis wel een heel stuk beter. Bij Spinvis is de muziek wel een onderdeel van het lied integendeel tot Roosbeef.

Toch nog maar eens goed luisteren dan.

niet alleen de muziek is beter, ook de teksten zijn natuurlijk veel beter. bij roosbeef is het soms om te huilen, zo naar zijn die teksten (jongen gaat het leger in, alleen al bij de gedachte aan die tekst moet ik bijna braken)

Jongen Gaat Het Leger In is net een heerlijke tekst !

Een laptop om patience op te spelen
kauwgom, voor om uit te delen
EHBO-diploma voor je weet maar nooit
Tondeuse voor dat bloedhete hoofd


's Nachts heeft ie last van merries
terwijl die vroeger zo graag reed.

kauwgom, voor om uit te delen

dit ontstijgt het basisschoolniveau echt niet, lijkt wel of één of andere zwakzinnige die tekst geschreven heeft. en het gaat ook nog eens nergens over.

Ieder zijn mening, Spinvis valt mij veels te snel in geneuzel over niks.

hmm geneuzel over niks. Spinvis heeft meer verhaal achter zijn vaak vage teksten, dan je zou denken.

Bovendien is dit ook vrij simpel, er is een kernboodschap, maar de rest draait er gewoon omheen.
Persoonlijk vind ik de simpele uitspattingen wel lief en daardoor enigszins krachtig. Ik kan me echter voorstellen dat iemand vind dat dit een bepaald niveau niet overstijgt, want dat doet het technisch gezien ook niet. Toch, dat simpele woordenspel, je moet er maar op (willen?) komen.

Ik ben gewoon geen spinvis fan en zijn teksten doen me amper iets maar dat zegt niks over dit hier dus. Simpelheid is het juiste woord ja, het bindt mensen hieraan en stoot ze af.

Voor om klopt inderdaad langs geen kanten, maar wat dan nog?
Lees de rest ook eens, want dat negeer je wel met je opmerking daarover.

Dat hebben veel artiesten toch wel eens trouwens; om het te doen 'uitkomen' een woordje toevoegen/verwijderen waardoor de zinsbouw niet meer klopt ?

Degene die deze teksten te simpel vinden, raad ik Blof aan. Die schrijven teksten met moeilijke woorden. Alleen ontbreekt daar uiteindelijk ook vaak een verhaallijn.

Vreselijk.
Alleen die zeurstem al.
Ik krijg spontaan overal jeuk van dan geneusel.
Hoe doe ik zo interessant mogelijk met niks.

dat je de stem niet trekt, kan ik nog inkomen. maar de kwalificatie "met niks" doet totaal geen recht aan Roosbeef. al was het alleen maar om de originele en creatieve teksten

Irritante stem en had constant het idee dat ik naar het slecht zingende zusje van Spinvis aan het luisteren was.

1,5*

goede cd

IK vind dat ze niet kan zingen,
alleen die teksten zijn briljant.

p.s: tjeerd bomhof
Leuk om hem een keer in het nederlands te horen zingen.

De clip van te heet gewassen is geweldig leuk .

Waar is ie te zien?

EDIT:

Op Roosbeef.nl dus.

Of op deze site gewoon ?

Leuke clip inderdaad.

As ik de reacties hier zo lees, ben ik wel benieuwd. Ze komt ook nog es uit m'n hometown (Duiven yeah!) dus dat maakt het ook nog es leuk, ga em zeker checken.

Okay , dit is even wennen .
Eerste gevoel bij dit album is niet erg positief maar als ik de berichten terug lees dan moet ik nog even volhouden.

Rottende vleeswaren

Pretentieus zijn we allemaal wel eens, evenals chronisch geschift. Maar daar je beroep van maken gaat ver. Misschien is het de frustratie. Je zal het ook maar hebben, een stem die klinkt als twaalf klaarkomende zeekoeien, en dusdanig roodgeverfd peenhaar dat het lijkt alsof de maandstonden in volle glorie bovenop je schedeldak plaatshebben. Brabbel daarbij wat fucking shitteksten over een varkensstal die tegen de vlakte gaat en heel Holland gaat plat.

Kijk, afwijken is welkom. Een klimaat waarin loverboys en doorgepenetreerde lichtekooien de dienst in muziekland uitmaken schreeuwt om vernieuwing, om kwaliteit, om TROOST. Zes jaren geleden blies mijn makker Spinvis met een frisse wind wat vastgeroest slijm van amuzikale laaggeletterden los met breekbare, voorzichtige fluisterliedjes voor hart en ziel. Helaas zijn dat soort lieve oordokters schaars. Maar ze bestáán, verdomme. Iets om je aan vast te klampen en om nooit meer los te laten.

Helaas zijn dus ook zwakzinnige, overbodige nageboortes die de al niet zo fraaie gevestigde audio-orde (wauw, wat een understatement dames en heren!) nog eens onderkotsen en er vervolgens de mestresten tussen die lillende lappen vlees onderaan hun rug mee wegpoetsen. Roosbeef is er daar één van. Onthoud die naam vooral niet. De naam staat voor een gezelschap van vier zielige hoopjes mislukte atomen uit Duiven (platgooien dat gat) dat zo tot een afvaardiging van de Jostiband gerekend kan worden. Of nee, daarmee doe ik de Jostiband te kort. Roosbeef zou niet eens de steunzool van de Jostiband mogen kuisen.

Het affreuze, walgelijke boegbeeld van deze nieuwe Nederlandstalige kutband is ene Roos, dat roodharige mokkel dus waar ik het reeds eerder over had en waar ik het liever niet over heb. Ze heeft een smoel waar zelfs de beste metselaar niets mee zou kunnen aanvangen en ze zingt als een wereldvreemde lesbische klimgeit die lijkt te stikken in drooggekookte aardappels. Daarbij zijn de teksten van een achterlijk infantiel niveau en worden ze door het gros der gore recensenten hier te lande en net over de grens bestempeld als 'weemoedig', 'symbolisch' en 'poëtisch'. Jaja. En geëngageerd mijn reet. Als dit soort dooie ellende wordt gerekend tot iets dat 'maatschappelijke kwesties op verrassende wijze bezingt en belicht' (ik roep maar wat, slap lullen is geen kunst), dan is mijn afgekloven ringvinger een eclectisch meesterwerk om zo diep voor te buigen dat een dwarslaesie het onvermijdelijke gevolg is.

Deze agressievoedende huilebalkmuziek overvol van zelfoverschatting moet in de kiem gesmoord worden. Laat Wolter Kroes dan liever 'zijn ding doen'. Die komt er tenminste openlijk en en plein public (in smerige rotkroegen en op lompe boerenfeesten) voor uit een zwakbegaafde idioot te zijn en laat dat duidelijk zien en horen. Roosbeef tracht daarentegen interessánt te zijn. En dat lijkt me niet de bedoeling. Als ongeschoolde loodgieter moet je immers ook niet pogen de kwantumfysica te doorgronden. Dit is een hele, héle grote belediging voor de zogenaamde 'kleinkunst'.

Klik hier (op eigen risico) voor een indruk van dit door half Nederland aanbeden bedorven broodbeleg (en vergeet niet de rest van de dag je netvlies en slakkenhuis te vertroetelen als een vrouw waar je graag per direct het nest mee zou willen delen).

Sterkte.