Lily Allen - It's Not Me, It's You (2009)

Heerlijk album. Ze zingt alles zó lief en onschuldig met hele vrolijke melodietjes eronder, maar dat gemene van die teksten is echt geweldig 4*

Not Fair is echt een fantastisch nummer, vooral de meerstemmigheid is op zo'n mooie 'Lily Allen' stijl gezongen (Op de achtergrond hoor je in een andere toonhoogte en wijs Lily - schijn - vrolijk meezingen.

Hij lag bij Van Leest voor 19,99, dus ik denk het niet

neeh, hier ligt ie over twee maandjes in de bak voor 7,99

kan niet wachten tot morgen! ben benieuwd naar deze cd.

Zeer sterk vervolg. Leuk fris, orgineel gedaan weer. Leuk accent heeft ze ook.
Ik las wat nieuws over haar in een interview dat ze misschien wil gaan stoppen. Ze vind zichzelf niet zo goed.
Ook heeft ze geen nieuwe ideeën om het uit te brengen.
We moeten maar afwachten of er een vervolg komt, maar verder super weer.

Toch vind ik dat ze gewoon door moet gaan.
Commercieel is ze niet echt bekend anders verdiende ze wel bakken met geld. Juist door haar abstracte stijl is het goed.
Hier kan Lady Gaga nog een puntje aan zuigen hahahaha.

Morgen kopen en idd hoop ik voor een lagere prijs zoals in UK.
Alleen de eerste week dan natuurlijk.

Mooi

[modknipje]

Maar on-topic, ik ga natuurlijk wel even achter dit album aan. Ik vind de titel in elk geval wel geweldig.

Off topic berichten over taal, uitverkoop en Dire Straits-avatars verwijderd.

De Morgen schreef vandaag: (en ik kan het er enkel maar mee eens zijn! )

"Lily Allen is op haar drieëntwintigste volwassen geworden. Op 'It's Not Me, It's You' rapporteert de Britse zangeres over haar tumultueuze bestaan. Het resultaat? Een pure, nagenoeg perfecte popplaat.

Toen Lily Allen twee jaar geleden haar eerste stappen in de muziek zette, zag je dat ze geen doordeweeks zangeresje was. Ze kwam uit een gegoede achtergrond, leek volwassener dan haar leeftijd deed vermoeden en raakte in de nummers die ze zong thema's aan die je zelden in een popnummer aantreft. 'Allright, Still' was een prima popplaat waarop Allen zich op een zonovergoten reggaeritme uitliet over al de jongens en meisje die haar ooit een duimbreed in de weg hadden gelegd.

Rode oren
Ook 'It's Not Me, It's You' klinkt zo confessioneel dat je soms met rode oren naar de songs zit te luisteren. Die jeugdige onschuld van toen is ze inmiddels een beetje kwijtgeraakt. Allen heeft inmiddels een depressie achter de rug, kreeg een miskraam te verwerken, zag haar relatie stranden en moest ermee leren omgaan dat haar doen en laten door paparazzi werd vastgelegd. Niettemin schetst Allen opnieuw een beeld van hoe het is om een jong meisje te zijn in Groot-Brittannië aan het begin van de eenentwintigste eeuw. Ze zingt over haar eigen wereld en hekelt het oppervlakkige celebritybestaan in de uitstekende eerste single 'The Fear', die door de prominent aanwezige synthesizers overigens opvallend eighties klinkt. Het muzikale idioom waarin Lily Allen zich op haar tweede cd voortbeweegt is sowieso een stuk breder, kantelt van pure pop en electro over bleke reggae, country en zigeunermuziek tot ouderwetse showtunes. Die variatie zorgt er voor dat de plaat geen moment verveelt. Naarmate je de nummers beter leert kennen, valt je vooral een buitengewoon oog voor detail op: de verdienste van producer Greg Kurstin, die erin geslaagd is een sound te ontwerpen waar zowel sporen van Madness, The Streets, Abba als Pet Shop Boys in doorschemeren.

Unieke plaats in de popmuziek
Op de koop toe is Lily Allen als tekstschrijfster nog scherper, nog spitser geworden. Ze zingt in zinderende zinnen over urenlange pijpbeurten terwijl hij haar niet laat klaarkomen ('Not Fair'), de vader die ze liefheeft terwijl hij haar jarenlang verwaarloosde ('He Wasn't There'), de vraag waar God zich mee bezighoudt ('Him') en spuwt haar gal over de vorige president van de Verenigde Staten (het iets te ironische 'Fuck You'). Ze vertelt het allemaal met een knipoog, maar tegelijk is ze zo open over haar meest persoonlijke gevoelens dat je er enkel bewondering voor kunt hebben. Bovendien hoor je er toch altijd een tikje tristesse in, het geluid van een verwend kind dat weet dat het ondanks alle luxe nooit echt gelukkig zal kunnen zijn. Al die elementen zorgen ervoor dat Lily Allen vandaag iets voor elkaar krijgt wat alsmaar zeldzamer wordt: ze heeft een eigen unieke plaats in de popmuziek van nu. Niemand doet wat zij doet, en bijgevolg doet niemand het beter.

'It's Not Me, It's You' is een uitstekende, buitengewoon frisse popplaat van een meisje dat ook nog iets te zeggen heeft. Over sex, drugs, rock -'n-roll en afhaalchinees. Het leven zelf, quoi. Of juister: haar leven. Want als het laatste nummer is uitgestorven blijf je achter met de indruk dat je Lily Allen beter kent dan je eigen moeder."

4,5 sterren!

ik twijfelde tussen een 5 of een 6 (uit 10) - het is niet slecht maar zeker niet zo goed als sommige in de pers tekeer gaan!
Uiteraad zorgde Lily voor heel veel pers voordat deze album uit kwam want gek is ze niet, maar het blijft een album dat veel meer zal aanspreken naar meisjes en jonge vrouwen (tieners kopen ook best veel platen, CDs, etc) dan naar muziek liefhebbers.
een weg werp pop album dat in 5 of 6 jaar tijd net zo indrukwekkend blijft dan de Spice Girls in de jaren 90!

Drie jaar na de grote doorbraak van Lily Allen, weet de drieëntwintig jarige Engelse zangeres nog precies wat ze wil met haar muziek. Nog steeds maakt Lily Allen haar nummers uniek door op simpele wijze met haar zo lieve Britse accent te zingen. Lyricaal is deze cd aan vele onderwerpen gebonden. Je vindt er alles in terug: Vervelende ex-vriendjes, sex, drugs en op het nummer 'Him' wordt onze lieve heer (god) nog even op vermakkelijk wijze in de maling genomen. Soms zijn de teksten mij iets te kinderlijk (ja, ik ben een nog jong) maar soms zijn de teksten denk ik toch meer besteed aan mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten. Dit is de pop muziek die mij wel lekker ligt. Gewoon 12 nummers lang, aardige easy-listening muziek die er bij mij wel ingaat.

Op productioneel gebied is het op deze plaat erg vooruit gegaan. Instrumentaal zitten er op deze plaat ontzettend veel dance-invloeden in. Daarmee laat ze haar muziek wel iets veelzijdiger worden. Elk nummer op dit album is opzich redelijk pakkend. Met name nummers als 'Neva Gonna Happen', die zitten zo opgeslagen in je hoofd. Het is voor mij een vrij leuke pop-plaat, ookal kan ik de eenvoud niet elke dag even veel waarderen. Het is voor het genre zelf denk ik gewoon hemels, maar dat genre ligt mij dus niet zo.

De titel komt uiteraard uit Seinfeld. Dus de kudos gaan naar die briljante serie

Mijn zusje zette dit album net beneden op en het viel me gelijk op dat het een stuk volwassener is dan haar vorige album, wat allemaal van die 'sprookjesmuziek' bevatte waar mijn oren pijn van gingen doen. Nog steeds niet mijn smaak, maar een duidelijke verbetering tov haar vorige.

Volgens mij is "it's not you it's me" (de titel hier wordt volgens mij nooit uitgesproken in Seinfeld) een vrij gangbare uitdrukking en heeft Seinfeld die niet verzonnen.

Productioneel nogal fantasieloos en plat vervolg op het sprankelende Alright, Still.....Tekstueel is Lily haar bijdehandte en soms scherpe zelf, maar dat trucje ken ik nou wel. In het begin van de plaat staan nog wel wat lekkere nummertjes maar het laatste kwart klinkt zwaar ongeinspireerd en slap....Lily kan beter!

Na positieve reacties over dit album te hebben gehoord heb ik het eens beluisterd op de Luisterpaal, wat normaal niet van mijn gewoonte is. Ik moet zeggen dat het mij toch wel goed bevallen is. Na één luisterbeurt kun je nog geen conclusies trekken natuurlijk, maar het luistert lekker weg en klinkt gewoon goed! Misschien ga ik hier wel meer van proberen, The Fear is voorlopig wel de uitschieter (had ik natuurlijk al meermaals gehoord op de radio).

helemaal mee eens

Net maar eens via de Luisterpaal beluisterd en ik moet zeggen dat het niet helemaal mijn ding is. De single 'The Fear' is op zich nog wel te doen, maar na 5 keer geluisterd te hebben heb je daar ook wel genoeg van.

Verder zoals de anderen voor mij al zeiden, de productie had beter gekund. De beats zijn erg simplistisch en Allen herhaalt steeds hetzelfde kunstje door lief te zingen over allerlei onderwerpen die haar bezig houden, haar privé leven enz. Als je er goed naar luistert komen er wel wat dingen in terug zoals haar miskraam enz.

Wat ik wel goed vind is de nieuwe sound, er zitten toch wel wat aardige elektronische dingen tussen.

Helaas zakt het album in de laatste drie à vier nummers helemaal in elkaar.

Van mij 2, 0 sterren.

De opener is geniaal. 4.48 minuutjes is tegen al mijn Lily Allen-verwachtingen in ook nog eens helemaal niet te lang. De rest is minder speciaal, en moet het vooral van leuke momenten hebben, maar toch blijft het allemaal erg goed hangen - zo merkte ik deze avond. Ik vind het wel een behaaglijke collectie van verrassend memorabele popliedjes. En ik val wel op haar charmante Engelse stijltje.

Vrolijke voorjaarsplaat met veel hitpotentie.

Lekker vrolijk plaatje. Ben ik de enige die het gevoel heeft dat 'It's Not Fair' een pastiche op Amy McDonald is?

Je zou wel eens gelijk kunnen hebben...

superrrrrrrrrr

Enkel the fear and not fair gehoord en beide nummers zijn gewoonweg prachtig. Not fair is stiekem nog beter dan the fear.

Hopelijk zijn de rest van de nummers ook zo leuk.

Lekker cdtje voor het voorjaar. Niks bijzonders maar het luisterd lekker weg. Nu nog het mooie weer erbij.

Hoop dat ie niet zo snel verveeld als Amy McDonald.

Love it!
Heeft iemand toevallig kaartjes voor het concert op 7 mei?

Not Fair gaat denk ik wel niet over Amy McDonald. Aangezien het over een man lijkt te gaan, toch ?
Overigens wel een heerlijk plaatje

En dat kan je horen ook: een depressie, een miskraam en een gestrand relatie....... Helaas leveren dit soort zaken meestal sterke albums / goede muziek op: het gaat ergens over en dat hoor je ook op dit album van Lily Allen.

dikke tegenvaller op het eerst gehoor. platte standaard poppy producties die nergens in de buurt komen van de frisse beatjes van 'alright still'

nog maar eens luisteren voor de teksten, muzikaal vind ik het maar niks