Green Day - American Idiot (2004)

Wat een genot dat vader en zoon Bush president zijn geweest.
Ik ben ze voor eeuwig dankbaar.
Dankzij hun een mooie opleving in de punk.
Pa Bush die Bad Religion wakker schudde.
NOFX die spontaan de puberteit afsloot.
The Decline als voorbode.
En nu dan Green Day.
Masturbatie fase voorbij.
Beleid van zoon Bush afkeurend.
Zoals men van mij verwacht een persoonlijke kijk op American Idiot.

Amerikaanse troepen in Afghanistan.
Jimmy die zich vrijwillig inschrijft bij het leger.
Lekker naar Zuid Azië.
Het ultieme vakantiegevoel.
Zonnen en ondertussen eventjes de chaos herstellen.
Op handen gedragen door het thuisfront.
Groot afscheidsfeest.
Gevoel van heiligverklaring.
Ego groter dan dat Jezus.
De held van een kleine voorstad.
In gedachten al bezig met de vreedzame afloop.

Situaties veranderen.
Meer body bags dan eervol ontslag.
Medaillons postuum overgedragen aan treurende jonge weduwes.
Terwijl de gekte op het slagveld overheerst.
Via You Tube op de hoogte van anti demonstraties.
Lukraak om zich heen schietend.
Slachtoffers aan beide zijdes.
Grootste vijand is het verkeerd gecreëerd zelfbeeld.
Aangepraat vanuit een hoge positie in een groot Wit Huis.
Verkrachting en zelfmoord percentages verdubbelen.
Drugsgebruik om te vergeten.

Strijdend tegen de laatste maanden.
Deadline eind September.
Geen groots ontvangst bij thuiskomst.
Verzet tegen het beleid.
Schuldige vingers die kleineren.
Niet meer terug te draaien keuze.
Met minimaal resultaat.
Was het dit waard?

Billie Joe als dagboekgetuige.
Mee kijkend over de schouder van Jimmy.
Beschermengel als roepende rockster.
Onderschepte brieven die inslaan als een bom.
Samengevat in een muzikaal verslag.
Green Day die samen met deze soldaat ongewild volwassen wordt.

Basket Case trof mij als oude rocker destijds door de eenvoud en de energie van de song.
Op vakantie kocht ik dit album en ik vind het klasse.
4.5. ster dus

De overgang van holiday naar boulevard of broken dreams

Daamn! Ik heb dit album al een paar keer op shuffle geluisterd maar na jouw post te hebben gelezen heb ik die twee nummer een keertje achter elkaar geluisterd. HALLELUJAH! Wat een geweldige overgang!

Dit album begint erg sterk, in het midden zwakt het af en aan het eind is het weer sterk. Mijn favoriet is het 9 minuten durende Jesus of Suburbia wat enorm goed in elkaar zit en ook een van mijn favoriete nummers van Green Day is. Maar voor mij blijft het beste album Dookie, ik zou het liefste de top 250-posities van American Idiot en Dookie omdraaien! 3 sterren.

Het album krijgt minpunten voor het formulewerk van met name Wake Me Up en voor het grondig irritante Homecoming, maar bevat ook enkele prima nummers waaronder het erg lekkere titelnummer. Wisselvallige plaat dus, die van mij 3.0* mag hebben.

American Idiot is een leuk nummer, Holiday is wat clichématig, Boulevard of Broken Dreams idem dito maar dan wel wat leuker. Daartussen is Jesus of Suburbia een lekker verrassende track, maar vanaf track 5 heerst de voorspelbaarheid tot en met de laatste noot en dat vind ik jammer, want voor de rest is het best een leuke punk(pop)-plaat.

Beste Green Day album in mijn ogen, American Idiot is een briljant nummer en de rest van de nummers wisselen van zeer goed tot aardig goed.

het enige waar ik GD credits voor wil geven is dat men na ruim 20 jaar nog fris weet te klinken, ondanks meer van hetzelfde

de term briljant mbt punkmuziek lijkt mij volstrekt misplaats

Voor punk is dat misschien wel, maar ik gebruik het woord briljant nou eenmaal veel XD

Hey!

Eindelijk iemand die dit ook zo'n aangenaam moment vind, had eigenlijk verwacht dat ik de enige was!

Er zijn wereldwijd 14 miljoen exemplaren verkocht van dit album. Verwachtte je nou echt dat je de enige was?

Wake Me Up When September Ends

In zijn genre is dit een erg goed album!

Jesus of Suburbia is redelijk geniaal!

4*

Wat een come-back plaat.
Jesus of Suburbia is idd redelijk geniaal, idem voor Homecoming.
De singles/videoclips zijn ook van een hoog niveau. Afsluiter Whatsername hoort ook bij mijn favorieten hierop.

Erg lekkere, catchy punkrock. Ja dit waardeer ik wel.

Energie, adrenaline, en zowaar nog intelligente muziek ook !

Jesus of Suburbia!

Heerlijk album. Mijn eerste aanvaring met Green Day. Nu ben ik groot fan. Heerlijke energieke nummers. Gevoelig, Energiek en pakkend tegelijk
5!

Na dit een lange tijd een geniale cd te hebben gevonden - waar het optreden tijdens pinkpop aan meedroeg - is mijn enthousiasme nu toch ietwat gezakt. Niet echt een cd die ik nog vaak in de cd-speler druk..

Toch blijft Whatsername wel een prachtig einde! De laatste zin verwoord eigenlijk precies wat ik voor dit album voel!

Forgetting you, but not the time!

Groot fan van Green Day.

Wat een heerlijk album. Door dit album kwam ik in aanraking met Green Day. Ik had Boulevard of Broken Dreams op de radio gehoord en gelijk opgezocht. Na een hele tijd BoBD te hebben beluisterd toch maar het hele album gaan luisteren. En wat een verrassing! Dit is wat een album moet zijn. Niet zomaar een verzameling nummers, maar liedjes die bij elkaar horen, elkaar muzikaal aanvullen en samen een verhaal vormen.

American Idiot is een goede opener, sterk nummer, maar meer een opwarmertje naar het volgende nummer. Jesus of Suburbia. Wow, gelukkig maken ze zulke liedjes nog. Geniale rhapsody, doet niet onder voor Queen . Dearly Beloved. Heerlijk. Dan denk je dat je het gehad hebt, maar nee hoor. Even later doet GD het gewoon opnieuw. Homecoming, yes, weer zo'n 10 minuten puur genieten. Hiermee laat GD zien dat ze muzikale kwaliteit hebben.

Het verhaal van Jimmy gaat verder. Holiday, een prachtige song, loopt vloeiend over in BoBD. Een redelijke hit en ik denk wel het bekendste lied van GD. De gitaar beukt er weer volop in met St. Jimmy, ijzersterke tekst. She's a Rebel, Extraordinary Girl geweldige songs. Alles past en klikt in elkaar. Whatsername een waardige afsluiter voor zo een album.

Ik kan geen enkel zwak nummer aanwijzen. Ja, misschien Wake Me Up When September Ends, door velen zeer gewaardeerd, maar die mij iets minder te weet raken.

Een van mijn favoriete albums. Niets dan lof aan Green Day voor dit album.

5,0*

De eerste vier nummers tillen dit album naar een hoog niveau. De overige nummers zijn onderhoudend, maar desondanks gaat dit album me tegen het einde altijd vervelen.

3,5 * lijkt me een goede waardering

Hmm, toch opwaarderen met een vol punt, al is het grotendeels jeugdsentiment. Tegenwoordig staan veel nummers nog gewoon, hoewel er ook nogal wat zwakkere broeders zijn uitgenodigd. Toch is het wel een onderhoudende plaat, want er zitten absoluut knappe nummers bij: vooral "Give Me Novacaine" is een mooi stuk muziek waar menig Green Day-navolger van tegenwoordig wat van kan leren.

Wat dat betreft moet er toch even een lans gebroken worden voor dit album: al kunnen de mensen die er mee dwepen nogal twijfelachtig gekleed en geschminkt zijn, de muziek zit nog best intelligent in elkaar. Naast korte, felle uitspattingen als "St. Jimmy" zijn er net zo goed ook nummers die meer naar classic rock neigen, of ook zo'n foute term: power ballads. Nummers als "Wake Me Up When September Ends, "Whatshername"" of "Are We the Waiting" mogen wat fout Amerikaans klinken, maar zijn lichtjaren beter dan pak 'em beet Nickleback. Ook het wat new wave-achtige "Extraordinary Girl" is een verbreding van de horizon, al is het geen erg sterk nummer. De twee lange nummers "Jesus of Suburbia" en "Homecoming" klinken ondanks hun structuur bepaald niet fragmentarisch en mogen best knap heten. "Welcome to the Black Parade", ik noem maar wat, kan daar bepaald niet in de buurt van komen.

Natuurlijk, de politieke boodschap is niet erg subtiel, "Sieg Heil to the president" wordt ons (uiteraard ironisch) aangemaand in het wel erg naar Iggy Pops "The Passenger" knipogende "Holiday". Als de jonkies tegenwoordig zo aan de politiek geholpen moeten worden juig ik dat natuurlijk alleen maar toe. Er moet wel bij gezegd worden dat de boodschap wel wat leeg aan kan doen, een beetje gemakkelijk tegen de heilige huisjes trappen, maar ook hierin ontstijgt Green Day dat spul van tegenwoordig gemakkelijk. Toch is het geen provocatie om de provocatie, of nog erger, het verkopen, maar wordt dat met redenen gedaan. Een soort versimpelde The Clash voor pubers, maar dan zonder Lorca-namecheck, Ginsberg-gastrol (oké, die is allang dood, maar had bijvoorbeeld Chuck Palahniuk niet even kunnen komen lullen?) en hiphop of reggae. Toch een meer dan prima plaat, al laat de uitwerking soms wat te wensen over.

Ik volg u volledig in uw mening. Echter kwam ik al met Green Day in '94 in aanraking, maar dit ter zijde. Ik vind American Idiot een sterke plaat.

jesus of suburbia, holiday en letterbomb

jammer dat ik de meeste nummers zo 'net niet' vind

homecoming

Homecomming is juist samen met Whatsername het beste nummer van deze plaat!

Inderdaad, Homecoming is juist een ijzersterk nummer. Beter dan het flauwe titelnummer in ieder geval.

Heerlijke rockplaat.

de slecht om de luisteren,
en van de slechte band ooit.

Jemig wat een spelling, dat is ook 0,5* waard. Check je berichten voor dat je kritiek komt leveren.