Green Day - American Idiot (2004)

Nadat het album 'Dookie' me toch wel bevallen was heb ik me ook eens gericht op wat nieuwer werk van Green Day. En de vergelijking blijft natuurlijk niet uit, maar dit is vooral vele malen gezapiger als eerstgenoemde plaat. Laat deze liever links liggen

American Idiot van Green Day. Het is al een tijdje geen geheim dat ik dit album een warmn hart toedraag, ik zal proberen uit te leggen waarom.

Dit album is puberaal, emo, muzikaal niet hoogstaand en al helemaal niet punk, en wat dan nog? Alles, dus ook muziek word gemaakt met een bepaalde doelgroep voor ogen, dit album is voor pubers gemaakt ja, dus zo dient het ook beoordeeld te worden. Je gaat een album van Jan Smit ook niet beoordelen met de maatstaven voor een jazzalbum.

American Idiot word vaak bestempeld als politiek georiënteerd en Anti-Amerikaans. Ik kan dat nooit zo goed begrijpen, op het hele album staan maar twee nummers over politiek waarvan er maar eentje anti-Amerikaans is. Dat ene anti-Amerkaanse nummer kan ik om eerlijk te zijn moeilijk serieus nemen, in mijn oren is het puur sarcasme en eerder een perciflage op de anti-Amerikaanse mentaliteit dan een verwoording ervan. Buiten de tekst om is het nummer erg catchy en kan je er moeilijk stil bij blijven zitten.

Het begint echter pas echt goed te worden vanaf Jesus of Suburbia, wat gaat dat nummer snel voorbij zeg als je je bedenkt dat het negen minuten duurt, alle passages van het nummer zijn tekstueel sterk en vormen een mooi geheel. Ook Holiday is gewoon een heerlijk cathcy nummer om eindeloos mee te zingen. ''Zieg heil to the president gasman! Bombs away is your punishment!'', puberaal? Ja. Daarom slecht? Absouluut niet. Boulevard of Broken Dreams en Are We The Waiting zijn twee goede zeiknummers, vooral de eerste is een geschikt liedje om je door nare periodes heen te helpen.

St Jimmy is net Holiday maar dan beter. Give Me Novacaine is misschien zelfs voor dit album een beetje erg makkelijk maar desalnietemin weer een lekker afreageerplaatje. She's A Rebel en Extraordinary Girl vormen samen het dal van het album, die twee nummers zijn een van de redenen dat ik dit album niet de maximale score geef. Met Letterbomb wordt het alweer wat beter. Wake Me Up When september ends is een prachtig en voor mij zeer sentimenteel nummer dat ik helaas helemaal doodgedraaid heb. Homecoming is net Jesus Of Suburbia maar dan nog beter. Whatsername is helaas te verwaarlozen.

Wat kan ik er verder nog van zeggen? Ik denk niet dat er beter poppunkalbums dan deze zijn. En zoals ik eerder al zei is American Idiot een zeer invloedrijk rockalbum dat vele Greenday kloons de wereld in heeft geholpen. Of dat laatste iets goeds of iets slechts is is aan jou om te bepalen. Maar dat dit album tenminste in haar genre een topper is lijkt mij toch moeilijk te ontkennen.

Voor mij persoonlijk één van de beste albums die ik ooit gehoord heb.
En dat is niet alleen muzikaal, maar vooral het verhaal die er in zit.
Veel mensen hebben het niet snel in de gaten, maar ga de teksten eens goed lezen, en bekijk de clips goed, dan begin je te merken dat er een rode draad door het album loopt, het is een dagboek, dat dagboek word geschreven door Jimmy, Jimmy is een jongen wat compleet ontspoort is, hij weet niet of het leven hem imiteert of dat hij het leven inbeeld.

Er is een versie van American Idiot waar een dagboek bij geleverd is,
door dit helemaal door te lezen, met de teksten van de nummers erbij is dit een heel mooi en goed verhaal verpakt in een fantastisch album!

Binnenkort komt er een film van dit album uit, genaamd:
Heart Like a Hand Grenade
De première is 25 maart in de Verenigde Staten.

Op muzikaal vlak is het niet super bijzonder, of eigenlijk toch weer wel,
persoonlijk vind ik het een mengelmoes van beide.

American Idiot is lekker snel ruig en recht voor z'n raap, het is niet meer en niet minder.

Dan krijg je een geweldig nummer Jezus of Suburbia, een punk-rock opera,
'I'm the son of rage and Love' Billie Joe: Oh my god here we go again, in één woord geweldig! wie had ooit gedacht dat dit nog vertoond zou worden, en nog wel in dit genre ik kon m'n oren niet geloven fantastisch,

Vervolgens het nummer Holiday, geweldig wetten werden doorbroken!
'Zieg Heil to the president Gas Man!' Je moet er maar op komen, en durven te zeggen, het is duidelijk dat Billie Joe geen blad voor de mond heeft.
Gewaagd en toch een prachtige scherpe tekst, met een fantastische bas solo Chapeau!

En het vervolg van Holiday: Boulevard of Broken Dreams, dit vind ik nou een mengelmoesje, na mijn idee iets teveel ge " I ", i walk zus i walk zo, maar al met al toch mooi in elkaar gezet, de live versie van dit nummer is stukken beter, en komt sterker over dan op het album.

Are we the Waiting, tja weer zo één, niet zo bijzonder, nummer klopt wel in het verhaal, maar daar is alles mee gezegd, het is niet meer dan een mee schreeuw nummer.

St. Jimmy, de komst van SAINT JIMMY! en weer met een scherpe tekst:
'My Name Is Jimmy And You Better Not Wear It Out' Het nummer is misschien iets te egoïstisch, maar door het snelle en vlotte instrumentaal gebeuk, komt het ijzersterk over!

Give Me Novacaine, het drugs gebruik van onze St Jimmy, geweldig!
erg leuk die Hawaiiaanse geluiden, een bijzondere opzet, moest er in het begin wel even aan wennen, maar die overgangen van rustig naar distortion is gewoon geweldig gedaan
Tell me Jimmy, I wont feel a thing, so Give Me Novacaine!

Leuke overgang naar She's A Rebel de komst van Whatsername, grappig nummer, erg catchy die tekts,
verder vind ik het nummer niet bijzonder, maar het verhaal gaat er weer mee verder.

Extraordinary Girl, weer iets aparts, die George Uit De Jungle geluiden als intro.
maar weer leuk en goed gedaan, lekker deuntje.

Mysterieus begin van Letterbomb, wel mooi haha:
Nobody Likes you, Every One Left You, they're all out without you havin' fun!
Verder is het een mooi nummer waar ik de bas erg goed vind klinken.
Erg leuk dat ze hier weer op veel nummers terug komen knap gedaan.

Wake Me Up When September Ends, elk album van Green Day kent wel 1 of 2 rustige nummers, maar dit vind ik toch wel erg bijzonder, dit nummer heeft behoorlijk wat emotionele waarde, naast dat het bij het verhaal hoort, is dit nummer geschreven ten nagedachtenis van Billie Joe Armstrong's Vader, die overleed aan longkanker toen Billie 10 jaar oud was, dit was in de maand September een behoorlijke impact, en dat in een nummer met een dubbele betekenis, weer erg knap gedaan! Chapeau Billie Joe!

We gaan verder en we komen bij het nummer Homecoming.
Ongelooflijk!!!! nog een nummer van 9 min!!!
Echt bizar, ook dit nummer bestaat uit 5 kleinere nummers zoals Jesus of Suburbia en verteld weer erg veel over het verhaal, weer ontzettend bijzondere teksten waar ik kippenvel van krijg, vooral bij het einde van Nobody likes you waar het nummer rustig word, en waar je vervolgens die overgang krijgt naar Rock and Roll Grilfriend, een geweldig stuk wat veel weg heeft van de oude Rock N Roll prachtig!!! en dan die geweldige overgang met Mike Dirnt naar het stuk We're coming home, wat kan die man geweldig bas spelen!
Dit nummer is net als de meeste erg bijzonder mooi gedaan en het klopt fantastisch opnieuw: Chapeau!

Als afsluiter van American Idiot hebben we Whatsername, eindelijk! veel van haar gehoord in de andere nummers en hier is ze dan! geweldig hoe ze in dit nummer als het ware terug kijken, met zinnen als:
'Did she ever marry old what's his face' hier word duidelijk Jimmy terug gehaald, want ergens staat dat jimmy praat over whatsername:
She calls me jimmy, Its better than "Whats his Face".
Geweldig hoe hij wil weten wat haar naam is:
'Now i wonder how whatsername has been', in dit nummer word duidelijk een eind aan alles gedraaid, met deze mooie zin:
'For Getting You But Not The Time!'
Het nummer begint verder echt rustig, beetje bij beetje bouwt het nummer zich op naar een luid gebulder heerlijk gedaan als afsluiter van het album!



American Idiot, een kroon op het werk van Green Day, het is wel duidelijk dat het kinderlijke bij de jongens van Green Day er wel behoorlijk af is, als je dit album gaat vergelijken met Dookie, wat eigenlijk niet te vergelijken is, Dookie is recht toe recht aan punk/punkrock, en American Idiot niet, mensen die dat doen hebben na mijn weten het album niet grijsgedraaid en goed zitten luisteren

Voor mij is het erg bijzonder dat een Punk-Rock groep met zo'n apart album op de propppen komt, en ik kijk met volle verwachting uit naar het vervolg die komen gaat.

Wat een genot dat vader en zoon Bush president zijn geweest.
Ik ben ze voor eeuwig dankbaar.
Dankzij hun een mooie opleving in de punk.
Pa Bush die Bad Religion wakker schudde.
NOFX die spontaan de puberteit afsloot.
The Decline als voorbode.
En nu dan Green Day.
Masturbatie fase voorbij.
Beleid van zoon Bush afkeurend.
Zoals men van mij verwacht een persoonlijke kijk op American Idiot.

Amerikaanse troepen in Afghanistan.
Jimmy die zich vrijwillig inschrijft bij het leger.
Lekker naar Zuid Azië.
Het ultieme vakantiegevoel.
Zonnen en ondertussen eventjes de chaos herstellen.
Op handen gedragen door het thuisfront.
Groot afscheidsfeest.
Gevoel van heiligverklaring.
Ego groter dan dat Jezus.
De held van een kleine voorstad.
In gedachten al bezig met de vreedzame afloop.

Situaties veranderen.
Meer body bags dan eervol ontslag.
Medaillons postuum overgedragen aan treurende jonge weduwes.
Terwijl de gekte op het slagveld overheerst.
Via You Tube op de hoogte van anti demonstraties.
Lukraak om zich heen schietend.
Slachtoffers aan beide zijdes.
Grootste vijand is het verkeerd gecreëerd zelfbeeld.
Aangepraat vanuit een hoge positie in een groot Wit Huis.
Verkrachting en zelfmoord percentages verdubbelen.
Drugsgebruik om te vergeten.

Strijdend tegen de laatste maanden.
Deadline eind September.
Geen groots ontvangst bij thuiskomst.
Verzet tegen het beleid.
Schuldige vingers die kleineren.
Niet meer terug te draaien keuze.
Met minimaal resultaat.
Was het dit waard?

Billie Joe als dagboekgetuige.
Mee kijkend over de schouder van Jimmy.
Beschermengel als roepende rockster.
Onderschepte brieven die inslaan als een bom.
Samengevat in een muzikaal verslag.
Green Day die samen met deze soldaat ongewild volwassen wordt.

Groot fan van Green Day.

Wat een heerlijk album. Door dit album kwam ik in aanraking met Green Day. Ik had Boulevard of Broken Dreams op de radio gehoord en gelijk opgezocht. Na een hele tijd BoBD te hebben beluisterd toch maar het hele album gaan luisteren. En wat een verrassing! Dit is wat een album moet zijn. Niet zomaar een verzameling nummers, maar liedjes die bij elkaar horen, elkaar muzikaal aanvullen en samen een verhaal vormen.

American Idiot is een goede opener, sterk nummer, maar meer een opwarmertje naar het volgende nummer. Jesus of Suburbia. Wow, gelukkig maken ze zulke liedjes nog. Geniale rhapsody, doet niet onder voor Queen . Dearly Beloved. Heerlijk. Dan denk je dat je het gehad hebt, maar nee hoor. Even later doet GD het gewoon opnieuw. Homecoming, yes, weer zo'n 10 minuten puur genieten. Hiermee laat GD zien dat ze muzikale kwaliteit hebben.

Het verhaal van Jimmy gaat verder. Holiday, een prachtige song, loopt vloeiend over in BoBD. Een redelijke hit en ik denk wel het bekendste lied van GD. De gitaar beukt er weer volop in met St. Jimmy, ijzersterke tekst. She's a Rebel, Extraordinary Girl geweldige songs. Alles past en klikt in elkaar. Whatsername een waardige afsluiter voor zo een album.

Ik kan geen enkel zwak nummer aanwijzen. Ja, misschien Wake Me Up When September Ends, door velen zeer gewaardeerd, maar die mij iets minder te weet raken.

Een van mijn favoriete albums. Niets dan lof aan Green Day voor dit album.

5,0*

Hmm, toch opwaarderen met een vol punt, al is het grotendeels jeugdsentiment. Tegenwoordig staan veel nummers nog gewoon, hoewel er ook nogal wat zwakkere broeders zijn uitgenodigd. Toch is het wel een onderhoudende plaat, want er zitten absoluut knappe nummers bij: vooral "Give Me Novacaine" is een mooi stuk muziek waar menig Green Day-navolger van tegenwoordig wat van kan leren.

Wat dat betreft moet er toch even een lans gebroken worden voor dit album: al kunnen de mensen die er mee dwepen nogal twijfelachtig gekleed en geschminkt zijn, de muziek zit nog best intelligent in elkaar. Naast korte, felle uitspattingen als "St. Jimmy" zijn er net zo goed ook nummers die meer naar classic rock neigen, of ook zo'n foute term: power ballads. Nummers als "Wake Me Up When September Ends, "Whatshername"" of "Are We the Waiting" mogen wat fout Amerikaans klinken, maar zijn lichtjaren beter dan pak 'em beet Nickleback. Ook het wat new wave-achtige "Extraordinary Girl" is een verbreding van de horizon, al is het geen erg sterk nummer. De twee lange nummers "Jesus of Suburbia" en "Homecoming" klinken ondanks hun structuur bepaald niet fragmentarisch en mogen best knap heten. "Welcome to the Black Parade", ik noem maar wat, kan daar bepaald niet in de buurt van komen.

Natuurlijk, de politieke boodschap is niet erg subtiel, "Sieg Heil to the president" wordt ons (uiteraard ironisch) aangemaand in het wel erg naar Iggy Pops "The Passenger" knipogende "Holiday". Als de jonkies tegenwoordig zo aan de politiek geholpen moeten worden juig ik dat natuurlijk alleen maar toe. Er moet wel bij gezegd worden dat de boodschap wel wat leeg aan kan doen, een beetje gemakkelijk tegen de heilige huisjes trappen, maar ook hierin ontstijgt Green Day dat spul van tegenwoordig gemakkelijk. Toch is het geen provocatie om de provocatie, of nog erger, het verkopen, maar wordt dat met redenen gedaan. Een soort versimpelde The Clash voor pubers, maar dan zonder Lorca-namecheck, Ginsberg-gastrol (oké, die is allang dood, maar had bijvoorbeeld Chuck Palahniuk niet even kunnen komen lullen?) en hiphop of reggae. Toch een meer dan prima plaat, al laat de uitwerking soms wat te wensen over.

Green Day - American Idiot

American Idiot moet dan toch dé plaat zijn die de kleine Gloeilamp met andere muziek liet kennis maken dan die uit de hitlijsten. Toen een vriend mij het titelnummer op YouTube liet horen was ik helemaal weg van dit nummer. De simpele, maar geweldige gitaarriff bleef maar in mijn hoofd zitten en ik luisterde dit nummer iedere dag.

Ik luisterde alleen het titelnummer, om de één of andere reden heb ik de rest van het album bijna een jaar lang links laten liggen. Toen ik Holiday hoorde kon ik echter niet anders dan dit album helemaal te gaan beluisteren, het eerste echte album dat ik beluisterde was American Idiot. Ieder nummer heeft dezelfde power, iets dat de mannen van Green Day na dit album niet meer lijken te kunnen. De trilogie uit 2012 als absoluut dieptepunt.

Dit album is na Dookie mijn favoriet, er staan eigenlijk alleen maar toppers op met als favorieten: Wake Me Up When September Ends, Letterbomb en Jesus of Suburbia.

American Idiot zal altijd een heel bijzonder album voor mij blijven, met dit album maakte ik kennis met rockmuziek en dankzij dit album heb ik veel meer mooie muziek leren kennen. Green Day bedankt!

Goede muziek, dat zeker. Voor mij alleen net iets te eentonig. Di album gaat bij mij ook best wel snel vervelen. Het titelnummer, Boulevard en Holiday zijn voor mij de favorieten. Deze nummers luister ik ook veel vaker apart dan dat ik het hele album opzet.

Goede rockplaat, die ik al lange tijd ken maar nu pas echt goed luister/beoordeel.
American Idiot is een stevige binnenkomer, daarna moet dit album het vooral hebben van toppers als Holiday, Boulevard of Broken Dreams en Wake Me Up When September Ends. Ook Are we the Waiting en Homecoming zijn goede tracks, maar nadeel van laatsgenoemde en ook van Jesus of Suburbia vind ik dat ze me net iets te lang zijn. Een matiger middenstuk ( track 6-10 ) zorgt ervoor dat ik niet een echt hoge score uitdeel. Green Day staat voor mij voor de betere rockmuziek en ik vind dit hun beste album, met enkele nummers die ik kan blijven luisteren. 4*

Altijd leuk wanneer een duidelijk als statement bedoeld album z'n pretenties ook waarmaakt. Het verbindende verhaaltje van American idiot wordt door wikipedia omschreven als een "occasionally chaotic story on the surface", en in het achterliggende concept ben ik niet geïnteresseerd genoeg om me in de bedoelingen van die verschillende personages en alter ego's te verdiepen, maar waar het hier voor mij om gaat is de overdaad aan ijzersterke melodieën gekoppeld aan een uitvoering met maximale overtuiging. Knap ook hoe ze ondanks het vrij sobere basisinstrumentarium van gitaar, bas en drums de plaat toch zeer afwisselend houden, gedeeltelijk door variaties in tempo, dynamiek en sfeer, gedeeltelijk door subtiele toevoegingen van achtergrondkoortjes, akoestische gitaren, xylofoon, piano, sax, een "door-echoënd" reverb-effect op Boulevard of broken dreams, een precies goede slide-gitaar op het sublieme Give me novacaine en tabla-achtige percussie op Extraordinary girl. Uiteindelijk nèt geen maximale score omdat het zeer hoge niveau van de eerste vier nummers daarna niet meer constant gehandhaafd blijft, maar al met al toch een zeer ambitieus en ijzersterk album.
        Overigens prijzen eerdere schrijvers hier de overgang van Holiday naar Boulevard of broken dreams, maar zelf vind ik vooral de overgang van het titelnummer naar de eerste medley spannend: eerst de laatste riff van American idiot, dan de korte maar o zo verwachtingsvolle pauze, en tenslotte de prachtige manier waarop de eerste drie akkoorden van Jesus of Suburbia het nummer binnenvallen. Past precies.

Ken de band via oud studiegenoot. Nooit veel aandacht aan besteed maar dit album klinkt me wel lekker. Dus maar ff verder streamen want ik kom erachter dat er vorig jaar weer nieuw werk is afgeleverd
Een ticket voor de juli 2 laat ik ff voor wat het is...mar ik ga ze streamen