Fever Ray - Fever Ray (2009)

Seven is echt een schitterend nummer. Die stem van Karin

Klopt. Karin schrijft samen met Olof de nummers, én ze schrijft de tekst en zingt. Olof is veelal verantwoordelijk voor de beats laten we maar zeggen. De techno geluiden, de arpeggio's, de geluiden uit The Captain zijn van zijn hand. Ik had iets gelezen over dat ze om-en-om een melodie/instrument toevoegen, en die dan combineren en samen veranderen. Ik denk ook dat Karin veel van Olof's trucjes over heeft genomen op dit album, waardoor het veel op The Knife lijkt. Misschien heeft ze veel van Olof geleerd bij het maken van hun albums, en dacht ze 'nu doe ik het helemaal zelf'?

Als hij dan ook nog even een geweldig soloproject doet hebben we opeens drie geweldige acts! Hop hop aan de slag Olof!

Een onheilspellende plaat die met elke luisterbeurt lichter en gekleurder begint te klinken. Ik zit volgens mijnen teergeliefde iTunes al aan meer dan tien integrale luisterbeurten (sommige nummers al meer dan 20 keer beluisterd) in een luttele twee dagen, en ik kan er maar niet genoeg van krijgen! Het is heerlijke muziek om te studeren maar dat eigenlijk nu ook weer niet, ik studeer amper omdat ik voortdurend afgeleid wordt door de muziek, en ik heb het karakter niet om het af te zetten, maar ach.
Ik had altijd gedacht dat The Knife niets zou zijn zonder de beats, maar het tegendeel is waar!
Ben ik trouwens de enige die het begin van Now's The Only Time I Know verwar als een synthesyser-variant van swordfishtrombone van Tom Waits? Of is het enige wat ze bind pure pracht?
4,5!*

Amateur ik zit zo rond de 20
Silent Shout hoeveelheden....
Coconut is mijn favoriet

Leuk album dit, Seven klinkt als Kraftwerk als je de zang wegdenkt

Schitterende Plaat, ik kende The Knife nog niet en op basis hiervan daar naar op zoek geweest, het bevalt me.

4,5*

Deuntje van "Coconut" doet me aan "Portishead" denken.
Voor de rest wel schitterend album dat zoals al vele malen al eerder vermeld veel weg heeft van "The Knife".
Maar ja die stem is ook zo uniek
Ga eens dringend op zoek gaan naar hoe deze samenwerking is ontstaan...

When I Grow Up | Video - feverray.com

GEWELDIGE CLIP!

Idd

Het maakt me ook nieuwsgierig naar dit album, want Silent Shout is me erg goed bevallen.

Ik moet wel zeggen dat ik dit in het begin erg spannend vond, maar na een paar luisterbeurten kom ik jammer genoeg tot de constatatie dat dit album slechts een paar echt sterke songs herbergt en vooral drijft op de donkere sfeer en de stem van Karen. Vooral de tweede helft van de plaat verzand in een eenvormige brei van Dryers typische zangstijl, lome beats en iewat dreigende maar ongeinspireerde synthesiserdeuntjes.

Dit is "Silent Shout" op prozac, maar een pak minder opwindend

Oho, hoe schandalig is het dat ik gewoon helemaal niet wist dat Karin ook solo wat ging uitbrengen? Wat een prachtige plaat is dit! Gisterennacht voor de eerste keer beluisterd en ik was meteen weer helemaal mee. Het borduurt vanzelfsprekend allemaal verder op de sfeer van Silent Shout, maar dat is alleen maar positief, aangezien die plaat nog steeds staat als een huis. Het duistere kantje is bij deze - voor zover dat nog mogelijk was - nog wat meer naar boven gekomen en het resultaat is een relaxtere plaat, maar dan wel een waar de haren in je nek van recht gaan staan.
Dat openingsgeluid alleen al! De eerste keer dat ik het hoorde, deed "If I Had a Heart" me wat denken aan "Dead eyes open, or, how the woman in the attic fled, never to return" van Cinema Strange, ook zo'n nummer dat je de stuipen op het lijf wil jagen. Je zit gewoon meteen in de juiste sfeer, alsof er schaduwen ronddwalen en er elk moment een ijskoude wind door de kamer zou kunnen jagen die je in één zucht bevriest.

Leuke groepsnaam/pseudoniem ook, trouwens.

Pas 1 keertje gehoord, maar ik vind dat het duistere teveel te overhand heeft. The Knife had tussendoor ook een paar heerlijke dansbare nummertjes. Bovendien was het daar allemaal wat meer tongue in cheek en dat past veel beter bij deze muziek. Kzal het nog een kansje geven, maar dit belooft niet veel goeds.

Het had ook een album van de Knife kunnen zijn, echter zeer tevreden over de keuze er een meer 'duister' album van te maken. Het geheel vind ik bijzonder smaakvol, intigrerend en geheimzinnig.

Dit is echt fantastisch.
Uitzonderlijk maar ik begin met 5 sterren!

Groeiplaat.

Nu dit album al ruim drie maanden heb geluisterd, moet ik zeggen dat het écht een meesterwerk is. Hij verveeld niet, sterker nog, de nummers die ik eerst wat minder vond beginnen nu te groeien en te groeien. When I Grow Up is briljant, in zijn simpelheid en sfeer. En god wat een prachtige nummers zijn Now's the only Time I Kno en I'm Not Done toch! Ik heb de 5* al gegeven, en ik kan het alleen maar nog een keer bevestigen, en de kaartjes voor Motel Mozaique voor vrijdag 10 april bestellen. Dan staat ze in de Rotterdamse stadschouwburg, woohoo!

Fever ray is het soloproject van Karin (the knife).
Ik had er niet echt verwachtingen bij. Behalve dat het goede electonische muziek is. Ik ben Zeer positief hierover.

De cd begint lekker misterious met if i had a heard. Een prachtig intro, op een zeer zeldzaame manier. je hebt het gevoel (vooral als je de videoclip erbij ziet) dat er allemaal spoken door de kamer vliegen.
Het is raar maar het is niet echt zwaare muziek. Ik word er juist best vrolijk van, hoewel het in verre geen vrolijke cd.
Op nummer 2 zet de lijk sterk door. iets minder apart is when i grown up. Maar nog steeds best wereldsvreemd.
Dry and dusty en Seven zijn prachtige nummers. Hoewel karin neit echt een goede zangeres is irriteer ik me nergens aan de aparte stem.
het ligt me zelfs best goed! Ze zigt aventoe een beetje als bjork. Maar dat is niet erg.
Dat komt een van de hoogte punten triangle walks die extreem mooi begint en dan komt het eerste echte pop-gevoel bij het refrein. dat klinkt extreem mooi samen. op het volgende nummer concreate walls met de rare mannestem die ook in het intro was maar hier veel
meer op valt. ook een van mijn favorieten
maar waarom ze deze stem erbij gebruikt
op afsluiter Concunout klinkt een zwaar meslepende electro beat 6 minuten door. Zeer cool

Op dit sterke debuut Laat bevestigt Karin haar talent.
Het album bevat geen zwakke momenten,
Dit beloofd veel voor de nieuwe Knife plaat. Als ze zo door gaan maken ze nog eens Radiohead-Ok computer plaat.
Maar tot die tijd moeten we het nog doen met deze prachtige plaat die ik eigelijk een 5,5 sterren wil geven.


Dit stijgt recht mijn top 10 van zovel 2009 als aller tijden in!

verassend

hor het nu voor het eerst en het valt me op hoe toegankelijk het is

je gaat er meteen in mee, en dit terwijl de klanken die je hoort niet zo voor de hand liggen

ik denk dat ik dit nog vaak ga draaien, het gaat er meteen in als koek en ik hoop dat ik er nog meer in ontdek

Ben ik trouwens de enige die bij de hoes altijd een beetje aan Ozzy Osbourne moet denken

ja denk ik

ik iig niet



wel herken ik in ozzy structureel mijn schoonmoeder

sjoit, een erg hypnotiserend plaatje dit

ik blijf het opzetten

niet geheel toevalig had ik dit vandaag opstaan in de auto toen ik de achterkant van een oplegger meepakte bij het invoegen

auto in de vernieling, ik nog heel, en de muziek gaat door

Nu twee dagen in huis - dit klinkt goed: minder 'vrolijk' dan Silent Shout en dus vrij donkere muziek, maar het staat als een huis.

In tegenstelling tot al die lovende reacties vind ik dit helemaal geen goede plaat. Het is een ongeinspireerd en met name productioneel een vrij zwakke plaat. De melodielijnen vind ik tenenkrommend, de productie van het totaal is slap en simpel. En omdat de vocaal daarbij ook niet helemaal mijn ding is, zeker niet voor een gehele plaat, is dit niet echt fijn om op te zetten.

u love it or u hate it

Nee. Ik had het meteen ook: ' Ozzy gaat artistiek, waarom heeft-ie zijn naam veranderd'.

Eerste nummers klinken naar meer.

apart plaatje eigenlijk

klanken niet heel bijzonder , melodieen niet heel bijzonder, en toch heeft het iets aantrekkelijks, voornamelijk door de zang denk ik

de sfeer is licht melancholisch maar de muziek kent ook zijn vrolijke ondertoon

dromerig, erg mooi

Had je stiekem je bril afgezet?

De Tiga remix van Triangle Walks is goddelijk, zo hoor je ze niet vaak. Overtreft het origineel.