Fever Ray - Fever Ray (2009)

'If I Had a Heart doet me qua sfeer denken aan Kate Bush...............'

En zo hoorde ik voor de eerste keer dit nummer. Op het Kate Bush album The Dreaming zijn ook wel van die naargeestige sfeertjes te proeven er ging zelfs spontaan een nummer van haar door m'n hoofd (Leave It Open en ook wel het titelnummer van The Dreaming).
Dat was voor mij een fijne start totdat ik las dat het hier om de zangeres van The Knife ging. Dat album vond ik niet slecht maar heeft me nooit echt goed kunnen grijpen (alhoewel ik haar bij Royksöpp dan weer wel positief vond opvallen).

Misschien een rare start om aan zo'n album te beginnen maar verdomme dat nummer is toch echt heel erg boeiend en ik kon een lichte irritatie die nergens op gebaseerd was (dit is gewoon een ander project; punt) opzij zetten ook al hoorde ik soms wat Björk gekir boven komen. Ook zo'n artiest waar ik een haat-liefde verhouding mee heb. Soms vind ik die geweldig en soms kan ik haar niet uitstaan.

Goed, Fever Ray dus............... laat ik heel eerlijk zeggen dat ik die Kate Bush-link niet helemaal kwijt kon raken en dat is maar goed ook want het was voor mij een grote plus. Ook het Björk-gekreun raakte ik niet kwijt maar die vind ik eigenlijk stukken erger dus ook dat viel allemaal mee.
Leuk allemaal die linken leggen naar andere artiesten maar tegelijkertijd doe je Fever Ray daar dan ook wel wat tekort mee. Langzamerhand lukt het om dit los te laten en dan gaat dit album een eigen leven leiden. Een boeiend leven zeker voor mij, omdat ik de laatste tijd wel erg diep de 'kabbelende liedjes gespeeld en gezongen door mannen met akoestische gitaren richting' ben opgegaan. Een ander steegje bezoeken was nodig en ik denk dat dit album er best goed in is geslaagd de speakers in huize aERo te voorzien van een verfrissend luchtje. Goed, een dreigend luchtje ook, onheilspellend en vooral ongrijpbaar maar dat maakt het interessant. Ik denk dit dit album dan ook wel eens langer zou kunnen blijven hangen dan dat van The Knife.
Een voorlopig voorzichtige eerste beoordeling moet zich later dan maar definitief gaan bewijzen maar deze cd bevalt op dit moment best goed.

Fever ray is het soloproject van Karin (the knife).
Ik had er niet echt verwachtingen bij. Behalve dat het goede electonische muziek is. Ik ben Zeer positief hierover.

De cd begint lekker misterious met if i had a heard. Een prachtig intro, op een zeer zeldzaame manier. je hebt het gevoel (vooral als je de videoclip erbij ziet) dat er allemaal spoken door de kamer vliegen.
Het is raar maar het is niet echt zwaare muziek. Ik word er juist best vrolijk van, hoewel het in verre geen vrolijke cd.
Op nummer 2 zet de lijk sterk door. iets minder apart is when i grown up. Maar nog steeds best wereldsvreemd.
Dry and dusty en Seven zijn prachtige nummers. Hoewel karin neit echt een goede zangeres is irriteer ik me nergens aan de aparte stem.
het ligt me zelfs best goed! Ze zigt aventoe een beetje als bjork. Maar dat is niet erg.
Dat komt een van de hoogte punten triangle walks die extreem mooi begint en dan komt het eerste echte pop-gevoel bij het refrein. dat klinkt extreem mooi samen. op het volgende nummer concreate walls met de rare mannestem die ook in het intro was maar hier veel
meer op valt. ook een van mijn favorieten
maar waarom ze deze stem erbij gebruikt
op afsluiter Concunout klinkt een zwaar meslepende electro beat 6 minuten door. Zeer cool

Op dit sterke debuut Laat bevestigt Karin haar talent.
Het album bevat geen zwakke momenten,
Dit beloofd veel voor de nieuwe Knife plaat. Als ze zo door gaan maken ze nog eens Radiohead-Ok computer plaat.
Maar tot die tijd moeten we het nog doen met deze prachtige plaat die ik eigelijk een 5,5 sterren wil geven.


Dit stijgt recht mijn top 10 van zovel 2009 als aller tijden in!

Toch ietsjes minder dan Silent Shout, doch niettemin een album van formaat. De openingstrack (die van mij overigens nog zeker tien minuten langer had mogen duren - het liefst met een mooie climax!) en I'm Not Done zijn fantastisch; de rest is zeer goed, maar toch mis ik een knaller als We Share Our Mother's Health of Like A Pen. Qua sfeer zijn de twee echter gelijkwaardig: ook Fever Ray dompelt de luisteraar onder in een vervreemde(nde) wereld die tegelijkertijd prachtig en angstaanjagend is, ditmaal echter consistenter en serener. Als het volgende album van The Knife van hetzelfde niveau is als dit soloproject, mogen we ons allemaal flink in de handjes wrijven!

4,0*

De twee bonustracks zijn overigens meer dan de moeite waard: Stranger Than Kindness ligt perfect in het verlengde van het album en is zowaar nog beklemmender dan Concrete Walls. Here Before past door het samplegebruik niet echt tussen de rest van de nummers, maar is wel erg mooi en rustgevend.

Wat ziet iedereen toch in Keep the Streets Empty for Me? Het album - overigens het beste album ooit gemaakt mijns inziens - opent met If I Had a Heart erg onheilspellend. When I Grow Up - de clip is hemels - toont weer een positieve kant; ze toont zichzelf ook. Dry and Dusty is een combinatie: duistere stem maar de "goede deuntjes" uit When I Grow Up. Die twee uitersten zijn perfect in balans met elkaar het hele album door. De climax komt toch wel bij Coconut. Zeven minuten van stijgende vocals en instrumenten. Ook al explodeert de vulkaan niet, de lava stroomt als een vlugge rivier naar beneden, om ons nog méér te betoveren. Die vulkaan - Fever Ray - betovert ons en laat ons smachten naar iets nieuws, een nieuw album. Mercy Street heeft deze honger alleen nog maar aangezwengeld.

Best een lekkere plaat dit, houdt het midden tussen Propaganda, Depeche Mode en Björk ergens. Komt in ieder geval zwaar jaren 80 op me over en dat is een goed ding in dit geval! Mooie synths en een prikkelende zangeres die alà Björk aparte tekstjes de ruimte in kirt met een grappig accent. Soms is er ook een zware ondertoon van een medezanger die zorgt dat de nummers een wat melancholischer onderlaag krijgen. Het is zeker geen muziek die me erg verrast, maar dat hoeft ook niet altijd. Het klinkt gewoon allemaal best lekker en je zet hem makkelijk weer op. Denk dat ik dit iets beter vind dan The Knife, waar het natuurlijk erg op lijkt.