Mono - Hymn to the Immortal Wind (2009)

Het lijkt of postrock 1 pot nat is, als ik sommigen bezig hoor. Luister eens onbevangen. Trouwens herhaling, er is een orkest bij..herhaling?

Ik hou vooral van de sfeer die deze plaat uitstraalt. Veel gevoel, melancholie, episch, romantisch (zoals hier al gezegd is door iemand..)

Ik vind het wel zware muziek waar je even in moet komen. Het epische geluid waar jij het over hebt is ook niet iets waar ik altijd in voor ben. Reken daarbij op de lange duur van de nummers die je bij de meeste bands in het genre tegenkomt en dan lijkt het me logisch dat ik hier niet altijd zin in heb. Ja en dan spreek ik even kort door de bocht over alle bands die ik ken uit het genre.

Jaaaa, Dit bevalt me wel... begin met een 4

Waar Sigur Rós met hun uitgesponnen composities een enorm breed klanklandschap voor je opbouwen en waar de mannen van Oceansize een muur van verschillende lagen gitaargeluid voor je neerzetten, heb ik vanaf de achtste minuut van Ashes in de Snow het gevoel dat ik samen met een paar Japanners onderweg ben in een eindeloze maar vooral smalle donkere tunnel. Ik hoor vanalles, maar het is een grote brij aan geluid die maar geen ruimte krijgt.
En dat is jammer, want ik heb net de acht minuten daarvoor zitten genieten...

Vooralsnog 3,5 sterretjes, maar ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat deze plaat nog wat meer luisterbeurten nodig heeft.

Wat is Everlasting Light een schitterend nummer zeg!! . Hoezo een perfecte afsluiter van een verder niet onverdienstelijk album? Ik ben aangenaam verrast door dit album. Ik had al eerder wat van Mono gehoord maar dat had niet veel indruk gemaakt. Deze echter is wonderschoon. Een lange hymne. Beste release van 2009 so far.

Kijk dat doet me deugd, zelf krijg ik er geen genoeg van. Na veelvuldig luisteren zit er nog geen sleet op.

De volle mep van mij...beste album tot nu toe van 2009

ashes in the snow, burial in the sea en everlasting night zijn gewoonweg geweldig.

5*

Een vrij domme uitspraak, vind ik dan. Onbevangen luisteren gaat niet en als het mogelijk was, waarom zouden we?

Ja, je hebt eigelijk gelijk..100% onbevangen luisteren gaat niet.

Ik bedoel eerder dat men niet zo snel moet oordelen.Stel er u voor open en denk niet te veel in vakjes. Ik zie sommige mensen al denken: "Ja, 't is weer postrock, die zullen toch weer zelfde truukje herhalen. Ik heb er geen nood aan momenteel." Elke postrockband lijkt dus precies onderling inwisselbaar en lijkt dezelfde truukjes toe te passen,terwijl ik toch in dit geval pogingen tot vernieuwing zie. (orkest, hét concept van een episch liefdesverhaal).

De nieuwe Mono. Dit zei ik dus een tijdje terug. Ik was er wel enigszins bang voor. Are You There was een goed album, maar echt veel bijzonders gebeurde er verder niet meer.
Hier is nog steeds geen nieuwe Com(?) op te vinden, maar een Com(?) deel 2 zou net zo voorspelbaar zijn, dan het verder uitdiepen van Are You There.

Dit Hymn is een soundtrack voor een liefdesfilm, die nog moet verschijnen. Het soort bombast waar de een een doos tissues bij nodig heeft en de ander een kotsbakje. Ik val zeker in die laatste categorie.
Bij muziek heb ik wat minder moeite met bombast, zolang het maar oprecht gebracht wordt.

Productioneel is dit album een meesterwerk. Er is een orkest en er is een band, daar kan veel fout gaan. Een album kan in zo'n geval een overproductie hebben, zodat het geheel heel klinisch klinkt en in dit geval zou de bombast dan al snel vervallen in kitsch. Aan de andere kant, met een onderproductie, is de kans er dat veel instrumenten verzuipen.
De woorden 'organisch' en 'intimiteit' zijn voor dit album uitgevonden echter. Drums klinken als bij een live concert, gitaren zingen en schuren met veel warmte en het orkest staat in je huiskamer.

Is dit album erg anders?
Mono heeft de laatste jaren vooral een erg eigen gitaarstijl ontwikkeld. Veranderd is dat zeker niet.
Het album leunt niet op de gebruikelijke hard/zacht dynamiek, maar climaxt meer naar hardere momenten toe, als de stukken aanzwellen. Gitaren zijn ook qua feedback meer melodieus dan dat ze een gehoorbeschadiging veroorzaken. Toch durf ik wel te zeggen dat het meer feedback kent dan op Are You There het geval was. Veel nummers climaxen toch wel en dat heeft meermaals een geluidsmuur tot gevolg. Door de orkestratie is het geheel echter altijd melodieus.

Oordeel?
Zeker weer een stap vooruit op Are You There. Dit kun je moeilijk voorspelbaar noemen. Vernieuwend ook niet, maar dat is het genre toch allang niet meer? Zelfs vaandeldragers als Mogwai, en Red Sparrows herhalen zichzelf. Geef me op dit moment maar Mono, van alle nieuwe platen in het genre.
Mooi slepend, bombastisch en wat leuke climaxen. Hoogtepunt is toch wel Pure As Snow dat gigantisch climaxt, naar toch wel een orkaan aan geluid, waar gitaren weer moeizaam tot stilstand komen.

Eigenlijk nog nooit naar Mono geluisterd..terwijl ik wel hou van Post-Rock (Sigur Rós, God is an Astronaut, GYBE!, etc.)...weet niet..misschien is dat het japanse wat me niet aanstaat? of ben ik een aansteller?!

Nee, je bent een Indie nerd.. Just try it !!

Mono is serieus episch, dit album ook weer, zelfde caliber als Explosions in the Sky, dus als je van post-rock houdt moet je zeker deze en Are You There eens luisteren.

Je bent niet de eerste die de naam van dat album verkeerd zegt. De naam is: You Are There.

lol, tot 3x toe, doe ik t ook verkeerd. Damn!

haha oke heb er zin in!binnenkort mij mening te verwachten...
You are There en dit album de beste keuzes?

Bij dit album ontbreken de explosies een beetje. Dat is op zich niet erg, maar je moet wel met de juiste instelling luisteren dan.

You Are There vind ikzelf een fantastisch album. Het is ook aan te raden om Walking Cloud... eens te luisteren.

Dit album is toch acteiver dan You Are There naar mijn mening. Dat album kent dan wel enkele explosies, maar is veelal wel rustiger over t geheel gezien.

Hmm, meer contrast misschien? Ik ervaarde Hymn in het begin tenminste een beetje als 'slapjes'. You Are There doet me af en toe schrikken met plotselinge uitbarstingen, en dat doet deze niet. Maar ik kan me voorstellen dat Hymn over het geheel genomen minder rustig is, maar dan ook weer minder uitbarstingen heeft; wat 'vlakker' dus, zou je kunnen zeggen. Nou ja, geniet er gewoon van.

Mooi episch album van Mono wat af en toe wel lijkt op een soundtrack voor een film met een behoorlijke droevige sfeer. Indrukwekkend!

Ik luister deze nu voor het eerst, en vind het echt ontzettend veel beter dan het o zo voorspelbare You Are There, dan zou ik One Step More and You Die en Walking Cloud.... allebei een stuk eerder aanraden...

Hier gebeurt eindelijk voor mijn gevoel weer een beetje iets fris en iets nieuws, terwijl ik eigenlijk een beetje met een hard hoofd eraan begon... Echt een meevaller deze plaat.

Mooi album van Mono! Ik heb Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined in mijn bezit, maar hoewel dit wel een mooi album is vind ik deze nog niet uitstijgen boven de gemiddelde postrock band. Dit album krijgt zijn meerwaarde door het orkest dat echter tevens ook voor een gevaar kan zorgen. Soms vind ik het allemaal te rockopera aan doen en krijg ik zelfs night of the proms beelden. Gelukkig is het album in het algemeen heel subtiel waardoor de kwaliteit op dit moment overheerst en de bombastische momenten heel mooi en vol emotie overkomen. Echter de tijd zal uitwijzen naar welke kant dit album zich zal omslaan.
Ik zet nu een dikke 4* in.

Beste album van het jaar tot nu!

Meer van het zelfde. Maar weer zéér mooi

Geweldig mooi album. Mono klinkt epischer dan ooit, en dat op een typisch, onduidbare, Japanse manier zoals Ki-Duk doet in z'n films en Murakami in z'n romans.
De nummers vertellen een verhaal, en door de prachtige melodieën en sterke opbouw bevatten ze een sterke emotionele lading. Zeker live heeft dat z'n effect.
Het mooiste album van deze band (met z'n monumentale, onvergetelijke, tot euforische en mystieke ervaringen leidende concerten), en één van de mooiste van dit jaar.

Bwa, ik vind dat Mono te gemaakt klinkt, te veel volgens een bepaald schema, meer uitgesmeerd sentiment dan ingetogen emotie.
Terwijl dat bij Ki-Duk (overigens Koreaan) wel andersom is.

Het mooiste en meest epische wat mono op plaat heeft gezet vind ik overigens nog steeds de samenwerking met World's End Girlfriend

Episch, wat een vreselijk woord. En integendeel, dit klinkt veel epischer, die plaat met WEG klinkt juist heel melancholisch en subtiel, daar gaat de vergelijking met Ki-Duk beter op.

O, verdikkie natuurlijk! Vergis ik me bij hem vaker in, excusez.

Als je de weldadige verpaking weghaalt, blijven wel érg gewone deuntjes over. Sorry hoor, maar ik vind dit pure kitsch.