The Prodigy - Invaders Must Die (2009)

Deze CD kan ik erg waarderen, bijna alle nummers vind ik goed tot zeer goed zoals "omen" en "warior's dance'. Maar deze CD heeft wel paar mindere liedjes zoals track 10 tot 12, alhoewel Piranha begin ik te waarderen.

Ik doelde ook meer op het Chemical Brothers gedeelte...

Vorige berichten zijn van voornamelijk azijnzeikers en napraters van zogenaamd goede smaak, na een paar keer luisteren echt een goed plaatje, zeker 4 sterren maar ik geef er 5 voor de compensatie. Wees eerlijk en geef minimaal 4 sterretjes en ben niet bang om deze plaat gewoon best wel goed te vinden!!

Na nog een paar keer geluisterd te hebben,blijf ik het echt nog steeds een goed album vinden,ja het is jaren 90 stijl,maar wat maakt dat nou uit bij dit genre eigenlijk?,het klinkt sneller dan de meeste muziek van nu,dus het heeft ook wel iets morderns.

Wat een kul. Ik vind deze plaat ook heel degelijk, maar waarom zou iemand het niet oprecht een bagger plaat kunnen vinden? Niet iedereen is zo royaal in het met 5 sterren strooien, afgaande op jouw stemlijst. Laat ons dan maar lekker 'azijnzeiken'.

Als ik een naprater was geweest had ik het juist wel goed gevonden, album krijgt (bijna) overal goede reacties en recensies.

Maar eigenlijk moet ik niet meer ingaan op dit soort huilie berichten

Haha waar slaat dit nou weer op? Dus iedereen die minder dan 4 sterren geeft is een 'azijnzeiker"? Yeah right...
Nou ik heb geprobeerd om hem heel leuk te vinden maar verder dan 2,5 kom ik toch echt niet.
Ook heb ik mijns inziens best wel duidelijk beschreven waarom ik die 2,5 geef.
Dat jij het een wereldalbum vind mag je natuurlijk helemaal zelf weten, maar laat andere mensen ook gewoon hun mening geven.
Ik ga toch ook niet tegen bijvoorbeeld Onderhond zeuren dat hij Fat of the Land 1* geeft...Dat je het niet begrijpt kan, maar ga dan niet zulk soort berichten plaatsen.
Ik begrijp bijvoorbeeld ook niet dat sommige mensen Always Outnumbered het beste Prodigy album durven te noemen, maar ik noem ze dan geen azijnzeikers.

Zo, dat valt me niks tegen. Toen ik always ounumbered hoorde heb ik eigenlijk al afscheid genomen van prodigy. Want dat was zo wel de grootste tegenvaller die ik gehoord heb. Maar ik moet zeggen dat de nieuwe cd op colours na erg ok is. Ik hoor (=lees) eigenlijk mijn persoonlijke favoriet niet zo vaak terug: Thunder! Daarnaast zijn Omen en de reprise gewoon goeie knallers. Ik moet zeggen dat ik de track lenght niet kon zien, en zodoende kwam het einde van dat nummer inderdaad een beetje uit de lucht vallen. Maar eigenlijk vind ik dat juist wel weer een goeie stunt, aangezien het gewoon een spannend nummer is, juist door gebrek een beat. Stand Up is ook heel nice, beetje Dirtchamber achtig. Ik denk dat ik deze misschien ook wel toffer ga vinden dan Fat of the Land. Ik hou wel van die ongenuanceerde rave synthjes. Eerst nog maar een tintje grijzer draaien....

..half puntje erbij nu ik Omen wat vaker gehoord heb.
Ik hoor nog steeds geen 90s in het album

Take Me To the Hospital -> James Brown is Dead? Dat moet jij toch ook wel horen?

Ja okee, de eerste twintig seconden van dat nummer hoor ik een silly 90s-achtig riedeltje.. verderop in het nummer komt het terug maar past absoluut niet in het nummer.. of dit hele album is gewoon mijn smaak niet.. en ik vóel ook geen 90s, nergens op IMD
-
lol die ambulance.. dit doet mee eerder terugdenken aan de 80s, aan mn kleuterperiode, toen maakten we ook dat soort geluidjes

Als je hem een paar keer hoort is t eigenlijk wel ok. Stukken beter i.i.g dan die ellendige voorganger (always...) maar zoals t ooit was zal t nooit meer zijn.

Vanavond weer 's gedraaid en ik moet zeggen dat dit album wat mij betreft de grootste meevaller van het jaar is. Alhoewel The Fat of the Land nog wel voor de commerciële doorbraak zorgde, was dat wat mij betreft in creatief opzicht al een flinke stap achteruit ten opzichte van de eerste twee albums. En daarna werd het met Always Outnumbered, Never Outgunned alleen nog maar slechter...

Met Invaders Must Die weet The Prodigy onverwachts zijn elan weer grotendeels te herstellen. De eerste paar nummers hebben veel weg van knallers als Firestarter en Breathe en zijn een mooie binnenkomer. Ik was in eerste instantie behoorlijk teleurgesteld in Invaders Must Die, maar inmiddels vind ik het toch wel een leuk nummer dat blaakt van het zelfvertrouwen. Waarom zou je anders zo hard "This is The Prodigy!" schreeuwen. Ze hadden dit nummer net zo goed The Prodigy Theme kunnen noemen. Omen is ook een single die ik langzaam leuker ben gaan vinden, al ben ik er niet zo verslingerd aan als ik destijds aan bv. Breathe was. Wat mij betreft wordt Thunder de derde single. Omdat ook hier een antieke reggae-plaat uit de kast is getrokken (en opnieuw ingezongen) ligt een vergelijking met Out of Space voor de hand, al zijn de beats hier meer des Jilteds.
Colours vind ik niet zoveel aan. Doet een beetje denken aan sommige dingen van The Fat of the Land (bv. Serial Thrilla), maar dan met minder punch. Een nummer om snel te vergeten eigenlijk.

Gelukkig wordt de draad daarna weer opgepakt, want nu volgen de beste nummers van het album. Take Me to the Hospital begint met een bewerkte sample van James Brown is Dead, maar ook oude Prodigy-tracks als Everybody in the Place (die gepitchte vocalen) komen hier om de hoek kijken. Qua beats is het harder dan het meeste van Experience, maar toch is dit wel een heerlijke portie old school rave-euforie, inclusief de voor het genre zo typische sirene. Experience horen we ook terug op het magnifieke Warriors Dance. Het begint met een 808 state-achtige saxofoon-intro, lekker zweverig. Daarna is het één-en-al 1992, met dikke rave-breakbeats en een house-zangeres die zingt dat je de dansvloer op moet komen. Opvallend zijn de paar maten dubstep-gelijkende beats waar het nummer mee afsluit.

Het intro van Run With the Wolves heeft veel weg een middenstuk van een oud Rage Against the Machine-nummer. Dit nummer is eigenlijk een soort duet tussen Dave Grohl (drums) en Keith Flinkt (zang). Samen maken ze er een soort drum 'n' bass track van. Omen (Reprise) deelt het album op in tweeën. Mooi intermezzo wel. In World's On Fire duikt opeens Outlander's Vamp op, toch wel één van de allergrootste rave-klassiekers. Zelfs het meetellen is overgenomen. Verder een wat vermoeiende track, op dit punt begint er toch wat verzadiging op te treden. Maar misschien moet ik ook gewoon iets rustigers draaien op dit moment (0:01) van de dag. Nog één adrenaline-salvo van Howlett en de zijnen en we mogen weer ademhalen. Piranha is de tweede track waarvoor ze de sample van James Brown is Dead hebben bewerkt. Wat me bij dit nummer (ook druk en met veel vocalen) opvalt is hoe melodieus dit eigenlijk wel niet is en dat terwijl het best een drukke plaat is. De trompetten hier zijn ook wel gaaf, trouwens. Het slotnummer Stand Up is wel een erg sterke afsluiter en eigenlijk mijn 3e favoriete nummer van dit album. De soultrompetten aangevuld met de stevige hiphopbeats geven aan dat Howlett zijn roots nog niet helemaal verloren is. Dit doet me eigenlijk wel een beetje denken aan zijn Dirtchamber Sessions mixplaat.

Al met al dus wel een mooie comebackplaat die het ongetwijfeld erg goed gaat doen bij het festivalpubliek. Ik moet wel kwijt dat ik de 'dance'-Prodigy van Experience veel beter vind dan de 'rock'-Prodigy van Fat of the Land, waardoor de hele tweede helft van deze plaat me waarschijnlijk wel snel zal vervelen.

Vind je? Je moet het eens een keertje naast Fire (Sunrise Version) leggen.

Nou vooruit, omdat ik hem al een week lang non stop in m'n auto aan heb staan zonder dat hij gaat vervelen ga ik van 2,5 naar 3.
Eigenlijk zijn er maar 2 tracks die ik soms skip, Colours en Run with the Wolves.

Zal ik eens doen, ben benieuwd. Is alweer even geleden dat ik die voor het laatst heb gehoord.

Niet dat ik Experience zoveel draai, maar was wel het nummertje waar ik direct aan moest denken.

Toen ik Thunder voor het eerst hoorde moest ik ook net als Herman meteen aan Out of Space denken, maar nu je het zegt heeft Fire er ook wel iets van weg op 1 of andere manier.
Het blijft me verbazen dat deze cd tot nu toe nog steeds niet verveelt, alleen vind ik de DVD een beetje triest.
De live versie van Worlds on Fire is ontzettend slechte geluidskwaliteit (veel gekraak etc., geen zuiver geluid), gelukkig is dat bij Warriors Dance veel beter.
Toch vind ik 2 clipjes (Invaders Must Die en Omen) en 2 live clipjes wel heel erg mager voor een extra DVD.
Stand Up vond ik in het begin wat flauw maar die track begint me ook steeds beter te bevallen.

The Fat Of The Land had met Breathe en Smack My Bitch Up natuurlijk een paar klassieke killertracks, deze ontbreken op deze plaat maar hij is wel constant en goed.

Tot dusver deze conclusie na 2 luisterbeurten. Opener Invaders Must Die is een topper.

Nu nog 3,5 *

Bij de eerste paar keer luisteren was ik positief verrast door het album, vooral ook omdat ik iets slechts verwachtte na alle negatieve reacties in het begin. Na een weekje luisteren was ik echter niet helemaal overtuigd en vond ik sommige tracks toch wat zwak. Maar na even te hebben laten liggen heeft het me nu toch wel gepakt hoor! Gewoon weer een lekkere back to basics plaat van The Prodigy, zonder al die bullshit wat ze vanaf The Fat of the land lieten zien.

Het is verfrissend om Keith Flint weer gewoon te zien als dancer/performer van The prodigy inplaats van de bizarre frontman in de FOTL periode. (Wat ik trouwens best wel vet vond, maar het had IMO een wat negatieve invloed op de muziek) Ook leuk dat Maxim Reality in bijna elk nummer zijn vocals levert. Wat mij betreft is The Prodigy weer helemaal back, en hopelijk gaan ze op dezelfde voet verder maar dan met nog wat minder rock-invloeden...

Hmm ik vond dat ze tijdens Fat of the Land juist hun absolute top hadden bereikt qua muziek. Alles wat "na" FOTL kwam was bagger, maar FOTL zelf zie ik nog steeds als een absoluut meesterwerk en hun muziekale hoogtepunt, al moet ik daarbij zeggen dat Experience en MFTJG natuurlijk ook meesterwerken zijn.
Ik heb alle drie de albums 5* gegeven, omdat ik gewoon bijna geen minpuntjes kan ontdekken op die albums.

Ik vond The Fat of the Land toen ook wel leuk, maar als ik er nu naar terugluister vind ik er niet veel meer aan. Geef mij ook de eerste twee platen maar.

Hoewel ik Fat of the land geen slecht album vind, is hij duidelijk veel minder dan Experience en MFTJG. De eerste twee albums barsten van de creativiteit, energie en waren super grensverleggend. Bij FOTL sprongen ze gewoon op de bandwagon van de big beat en gaven daar hun eigen twist aan doormiddel van Flint's nieuwe image en wat punk invloeden in de muziek. In veel nummers mis ik de drive en power die Experience en MFTJG zo goed maken.

Op dit album hoor ik in veel nummers die ouderwetse energie weer terug, hoewel het natuurlijk niet zo origineel is als experience, MFTJG en een deel van FOTL...Hoeft ook niet van mij. Dit is gewoon een lekkere pretentieloze party plaat van The prodigy.

Top CD!

Als je de reacties leest is het opvallend dat eerst enkele zuurpruimen proberen deze CD met de grond gelijk te maken. Als vervolgens enkele echte ravekenners en muziekkenners hier maling aan hebben en de CD de terechte 4* geven, draaien veel mensen bij.

Supervette nummers, waarvan Black Smoke (bonustrack) het hoogtepunt is.

Hè hè, The Prodigy komt eindelijk weer eens met een ouderwets meesterwerk. De aloude ravegrootmeesters zetten hiermee de definitieve kroon op de inmiddels alweer enkele jaren durende glowstickrevival. Lompe bassen, freaky breakbeats, cheesy 1991-geluidjes en hier en daar een vleugje vuige electropunk: dit is The Prodigy zoals ik ze het liefste hoor.

Toen ik de eerste single Invaders Must Die op de radio hoorde, had ik nog mijn twijfels. Maar zijn opvolger Omen is zonder meer een Prodigy-waardige knaller met als slagroom op de taart die onweerstaanbare quasi-enge horrorsynthjes. Vervolgens blijft het genieten geblazen. Thunder, Warrior's Dance, World's on Fire: ze klinken stuk voor stuk als zorgvuldig gepimpte raveklassiekers.

We scheuren onverdroten voort met het punky Run with the Wolves. En zelfs het hier toch wat onvolprezen Colours is prima in orde dankzij dat heerlijke Stranglers-orgeltje. Trouwens, ook de titeltrack bevalt me inmiddels opperbest.

Misschien wel mijn favoriete track van het album is het allesvernietigende Take Me to the Hospital. Echt àlles klopt hier. Een ritme als een heipalenmachine dat bij vlagen zó gruizig klinkt dat het aan de industriële klanken van Hypnoskull doet denken. Verder kan de luisteraar zich nog vermaken met goedkoop klinkende sirenes, een robot die "Hospital" zegt èn dat ene riedeltje van LA Style. Kortom: een nieuwe mijlpaal in de muziekgeschiedenis.

Ook erg opvallend is de (officiële) afsluiter Stand Up. The Prodigy goes The Go! Team?! Alweer een zeer geslaagd experiment. Verder klinken ook de bonustracks Black Smoke en het tegen industrial powernoise aanschurkende Fighter Beat erg verfrissend. De stukjes noot in de pindakaas, zeg maar.

Super!

Verhoogd naar 4*

Ik vind het een verdomd lekker album geworden. Gave beats, samples en structuren. Favorieten zijn de twee singles + thunder. Gaaf, dat reggae achtig refrein!

4*

[quote]yeahyeahyeah schreef:
Hè hè, The Prodigy komt eindelijk weer eens met een ouderwets meesterwerk.

Helemaal eens!

Een vette 4,5!

Live is het ook een meesterwerk; in de melkweg ging het dak er af!

Aanrader om naar een festival te gaan deze zomer!

Niet dat ik mij nu zo zeer aangesproken voel, maar hieruit mag ik dus opmaken dat iedereen die lager dan jou (4*) geeft dus geen muziek/ravekenner is? Wat een verschrikkelijke onzin!
Black Smoke het "hoogtepunt" van het album noemen vind ik eerder getuigen van weinig muziek/ravekennis.
Waarom denk je dat ze die er als bonus op hebben gegooid, omdat die waarschijnlijk niet goed genoeg is voor het reguliere album, of er totaal niet in past zelfs. Ik vind het een zwak nummer en kan totaal niet tippen aan de 11 tracks op het album, maar goed als ik jou was zou ik gewoon domweg volhouden dat jij hier de ravekenner bent. Nogmaals wat een onzin zeg!

Je hebt ook nog zoiets als smaak.