The Prodigy - Invaders Must Die (2009)

Ik heb de plaat aan een uitvoerige luistertest onderworpen de laatste twee dagen, en dit zijn mijn bevindingen:
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE PRODIGY - Invaders Must Die

01. Invaders Must Die (04:55)
Niet echt een overtuigende opener, al moet gezegd worden dat de langere versie beter werkt dan de kortere versie. Maar ik heb die stem in het begin echt niet nodig om me te laten weten dat dit The Prodigy is. Zou Liam bang zijn dat we zouden denken dat we per ongeluk een Pendulum track hebben opgezet? Nee, het lijkt er meer op dat dit is gedaan om een nieuwe generatie Prodigy-fans te verwelkomen.

02. Omen (03:36)
De albumversie van Omen klinkt ietwat anders dan de cd-single versie. Het is leuk om de vocalen van Keith in zijn geheel te horen, maar er zitten ook enkele overbodige toevoegingen in die de pit uit nummer halen. Verder blijf ik erbij dat dit een slappe herhalingsoefening is van Invaders Must Die.

03. Thunder (04:07)
Dit nummer bevat een lekkere breakbeat en toffe verknipte vocalen. De zang wordt wel ietwat te veel herhaald waardoor het gaat vervelen. Duidelijk is dat Liam hier teruggrijpt naar het verleden, en met name de Jilted Generation periode, vanwege het gebruik van een zeer herkenbare rave synth en overstuurde breakbeats.

04. Colours (03:27)
Deze track doet me niks. Wederom een breakbeat met verknipte gitaren en een zeer irritante melodie, die je zowat in het hele nummer hoort. De break tegen het eind was wel aardig gedaan, met het koortje dat 'show your colours' zingt, maar helaas wordt het daarna verpest door die vreselijke synth.

05. Take Me To The Hospital (03:38)
Best een lekker nummertje dit. Old school Prodigy. Een nummer waar wederom een zeer herkenbare rave synth in wordt gebruikt. Het zou zo van Experience kunnen komen. Grappig verknipte sirene van een ambulance, dikke breakbeat, high-pitched vocal samples, ruige bassen en overduidelijk een 'gaan met die banaan!' nummer.

06. Warrior's Dance (05:12)
Begint rustig met een sample van een gefilterde trompet, maar nog geen 30 seconden later knallen de breakbeats je speakers uit. Wederom een track die teruggrijpt naar de ouwe school. Die beat is erg swingend, en ook de bas mag er wezen. De break halverwege vind ik niet echt geslaagd, omdat dit in principe een herhaling is van het begin en je ook helemaal uit je element haalt.

07. Run With The Wolves (04:24)
Overstuurde electropunk. Begint met enkele guitar stabs waarna (hoe voorspelbaar) de hel losbarst. Dit trucje kennen we nu wel, Liam. Gek genoeg doet dit nummer me helemaal niks. Het is vast een goed nummer om op los te gaan tijdens een live concert, maar met een koptelefoon op klinkt het saai en eentonig. Dit is al veel vaker en beter gedaan.

08. Omen (Reprise) (02:14)
Dit kun je niet eens een echte track noemen. Het begint nog wel aardig met die overstuurde synth, maar daarna wordt er niks mee gedaan. Hier en daar een synth en wat vocals van Omen en dat was het wel. Het is me volstrekt onduidelijk waarom Liam er uberhaupt voor heeft gekozen juist dit nummer op het album te zetten, behalve dat dit wellicht dient als een interlude voor het komende nummer.

09. Worlds On Fire (04:49)
Wederom een ruige breakbeat, overstuurde bassen, vocalen en een irritante melodie. Dit begint een beetje te lijken op een stijlloze herhalingsoefening die ons moet laten denken dat The Prodigy nog steeds de ruigste band is die er bestaat. De break met de old school rave synth was wel leuk, maar het nummer heeft verder weinig om het lijf.

10. Piranha (04:05)
Deze track doet me ook niks. Wederom een breakbeat met overstuurde gitaren en een synth die als twee druppels water lijkt op de synth uit L.A. Style's 'James Brown Is Dead' en die al eerder gebruikt is op het album. Een saaie en eentonige track. Ja Liam, jullie zijn de ruigste, maar is dit echt het enige wat je nog in je mars hebt?

11. Stand Up (05:25)
Kennelijk niet, want dit is een heel erg grappig en feestelijk nummer. Het is duidelijk dat er een sample is gebruikt van een obscure plaat uit Liam's verzameling. Het is ook wat rustiger dan de laatste paar nummers en Liam lijkt helemaal in zijn element te zijn. Een lekkere verknipte rock drum, trompetgeschal en zelfs hier en daar wat acid house-geluiden. Een goeie afsluiter.

Conclusie:

Niet de comeback waar ik op gehoopt had, maar 'Invaders Must Die' klinkt wel iets beter dan zijn voorganger, die echt helemaal de weg kwijt was. Er staan een paar goede tracks op, maar Liam valt nog steeds te veel in herhaling en het lijkt er verdacht veel op dat hij met dit album probeert te bewijzen dat ze nog steeds de ruige (podium)band zijn die ze vroeger waren, maar dat ze ook nog steeds een band met hitpotentie zijn. Ik hoop de volgende keer toch wat meer creatieve uitspattingen zoals in 'Stand Up' te horen, want vernieuwend is het allemaal niet en het trucje dat The Prodigy hanteert begint nu wel erg doorzichtig, eentonig en zelfs een tikkeltje oubollig te worden.

Cijfer: 2,75 uit 5*

Always Outnumbered, Never Outgunned begon niet goed bij mij met een 2,5* waar dat nu een kleine 3,5* is. Uiteindelijk is het dus redelijk goedgekomen met dat album ook al is het zeker niet mijn favoriet van de band.
Invaders Must Die start met eenzelfde kleine 3,5*.
Het is duidelijk dat ze een beetje terug willen grijpen naar hun beginsound en tegelijkertijd krampachtig willen laten horen flink te kunnen rocken op een punky manier.
Daarmee begaan ze in mijn oren twee fouten: die oude sound vind ik sowieso al hopeloos gedateerd en dat rocken heeft bij The Prodigy altijd iets nepperigs gehad. Het bijt elkaar een beetje i.p.v. mooi samen te smelten.
Desondanks heb ik soms best behoefte aan een potje ongecompliceerde Prodigy en dat is dit nieuwe album ook wel weer. Okee, de kwaliteit is wel eens hoger geweest of misschien was het toen toch meer de juiste plaats en de juiste tijd.
Geen voer voor eindejaarslijstjes maar daar ging ik ook helemaal niet van uit, geen toekomstige klassieker maar daar had ik helemaal geen behoefte aan, dus ach waarom zou ik zeuren?! Geluidsniveau een beetje omhoog, verstand op nul en laat het je speakers maar uitknallen: Invaders Must Die!

Fantastisch is dit album.The Prodigy heeft z'n eigen stijl,en dat hoor je ook weer bij dit album, ze hebben hun geluid zelfs nog meer verbeterd vind ik.dit album is weer een succes dat is zeker.

met een lichte trots mag nog wel gezegd worden dat ons eigen groninger noisia gevraagd is voor de officiele remix van omen, de tweede single van dit album die 16 februari gereleased wordt.

deze plaat hinkt op verschillende benen. eentje die wel heel erg naar pendulum neigt, en een ander die een stap terug in het verleden maakt.
de enige track die me goed bevalt is warriors dance, een sfeervolle oldscoolachtige track met housevocals, een ouderwetse jungle/breakbeat en een zware bassline.

Het album is in het midden op z'n sterkst.

Take Me To The Hospital, Warriors Dance en dan even wachten op Worlds On Fire.

Voor nu een 3,5 omdat ik mij tot nu toe best kan vermaken met dit album. Ik weet echter niet of de houdbaarheidsdatum erg lang is..

nou, the prodigy is blijkbaar enorm tegen leaks want ze zijn ongeveer alles wat ze ervan tegenkomen, aant neerhalen...

Vreemd zeg dat ze daar tegen zijn . Het is alleen dwijlen met de kraan open.

The Prodigy overschat zich een beetje..op meerdere fronten

Dat dit album niets nieuws zou brengen had ik wel verwacht, maar ik kreeg van de gelekte dingetjes het beeld dat dit weer heel dicht bij Experience in de buurt zou komen. Dat is helaas slechts bij een paar nummertjes het geval, er staat ook genoeg op in die matige, geforceerd stoere AONO-stijl. Hele krappe 3*

Ik vind 'Invaders Must Die' een prima album. Gaat lekker door. Jammer vind ik alleen nummer 8 'Omen (Reprise)' , aangezien het niet losbarst in een vette beat. De rest is prima, maar niet fantastisch. Goed werk dat ik waarschijnlijk over 2 jaar vergeten ben....

Ik stoor me meer aan dit album dan aan het vorige, Always Outnumbered, Never Outgunned. Dit klinkt als een hele matige opgewarmde soep van de rave-achtige periode overgoten met de hardere breakbeats van de latere albums. Die combinatie pakt totaal niet uit en levert een zouteloos en saai eindprodukt op. Het lijkt wel of ze de jonge generatie willen aanspreken door even in 3 kwartier al hun kunstjes uit het verleden op een hele lelijke manier op te rakelen... Voor nu: 1,5*

Heb m net gedownload en ben superblij dat ik deze cd met dvd bij Play.com besteld heb. Heerlijk om hun oude sound van de eerste 2 albums weer te horen, anno 2009.
Hun vorige album vond/vind ik echt 3x niks, op een enkel nummertje na.
Ik denk dat ik heel erg blij ga worden van dit album. Al had er wat meer variatie in gemogen. Maar dat zeg ik (zonder waardering nog) na een globale luisterbeurt.

Optocht naar Demonoid

Lekker knallen! Heerlijk. Drum 'n Bass ga ik denken.

Volgens mij gisteren Omen op de radio gehoord. Is er een versie/mix zonder de belachelijke vocals te vinden ergens? Tof nummertje maar dat gekweel haalt alle aandacht weg van de muziek.

Ik heb het album nu een handvol keer gedraaid, maar ik moet zeggen dat Pastichio Rocker precies heeft verwoord hoe het album klinkt: herhaling en steeds weer hetzelfde. Niet alleen per nummer, maar als album als geheel.
Beter dan hun vorige album, maar achteraf toch een behoorlijke tegenvaller.

Radiohead ging dood na OK Computer, maar is The Prodigy na hun eerste 3 albums ook gestorven?

Ja kijk:

ik kan hier natuurlijk net als een hoop anderen constateren dat The Prodigy
a) niets nieuws doet, hooguit wat stijlen uit verschillende perioden met elkaar mixt
b) ze opnieuw niet over Music for the jilted en fat of the land heen gaan
c) ze wel eens wat harder schreeuwen dat ze de ruigste zijn dan goed voor ze is, het klinkt geforceerd.

Maarre....

a) Het is haast ondoenlijk om het huidige werk met FOTL en MFTJG te vergelijken. Er zijn bijna geen bands die meer dan vijf jaar aan de top weten te blijven, zo ook niet the prodigy. Who cares dat een band niet zes keer zichzelf opnieuw weet uit te vinden?
b) ACIIIIIIIIIID!!!!! Persoonlijk was ik na een jaar vol suffe folkrockmeuk uit Amerika wel toe aan wat bliebjes en moddervette junglebeats. Origineel of niet, er staan zeker vijf tracks op die ik met plezier mijn gehoorgang laat ruïneren! Het album is in elk geval ruim beter dan Always outnumbered en dat op een moment dat echt niemand meer ook maar iets van ze verwachtte

Wrong.

Klopt, na The Bends.

In Rainbows is anders goed ontvangen (en das niet per se een persoonlijk oordeel)
Ik hoor niets anders dan terleurstellende reakties over alle albums van The Prodigy dat ze na TFOTL hebben uitgebracht. Ik vind zelf dat met dat laatste album het al hard achteruit ging



Als je met een open state of mind een album maakt, sla je meteen tien vliegen in een klap, daar hoef je niet eerst een 'tactisch marketing-technisch plan' voor ogen te hebben.
Het is geen kwestie van harde cijfers/feiten (vijf jaar volhouden enz). Het verdient juist groot respect als een band zichzelf constant opnieuw weet uit te vinden. (eigenwijs durven blijven, niet meeliften met de huidige trends) The Prodigy doet juist het omgekeerde, en al een jaar of tien.
Er zijn blijkbaar nog steeds mensen die wat hard gebeuk i.c.m. de goede naam van de band weten te waarderen.
Ik denk dat als dit onder een andere naam was uitgebracht niemand het zou hebben opgemerkt..
typisch een plaatje voor de aanbiedingsbak..om als platenboer zo snel mogelijk te lozen uit je vooraad

Hoe komt het dat sommige sites zeggen dat deze 3 maart uitkomt, maar andere sites dan vermelden dat hij op 23 februari komt?

Op Bol.com staat hij voor release op 20 februari.

Vraag me nu eigelijk af wat de echte release is! XD

Warriors Dance ..
Jezus ! Op die promo klonk dat zo verschrikkelijk goed, en op de albumversie is het helemaal naar de kloten gedaan. Neen, dit is niet goed, Prodigy ..

Wat ik er tot nu toe van gehoord heb (snap trouwens niet hoe mensen het hele album al gehoord kunnen hebben maar goed) ben ik het helemaal met je eens.
De demo versie die ik had klonk echt heel goed en toen ik laatst de uiteindelijke versie voor een half minuutje hoorde dacht ik ook, jezus man wat heb jij het verkloot! echt ongelofelijk.
Ik vind het zeer spijtig om te zeggen omdat ik echt al sinds jaar en dag fan ben van deze band, maar na Fat of The Land is het alleen maar hard bergafwaarts gegaan, misschien was het verstandiger geweest te stoppen.

Het album is gelekt.. een pagina terug en je leest er alles over

Ok ik heb hem inmiddels na wat speurwerk kunnen binnenhalen en ik moet zeggen ik ben compleet overdonderd, en dat is dan niet echt positief bedoeld.
Ik zal proberen een zo algemeen mogelijk oordeel te geven, maar als echte Prodigy fan weet ik dus serieus niet wat ik moet zeggen.
Dit is na Always Outnumbered misschien een nog grotere teleurstelling dan ik had gedacht.

"Invaders Must Die", is opzich geen verkeerde track, maar voor een band als Prodigy absoluut niet bijzonder, en er zijn hier duidelijk Pendulum invloeden te horen. Toch een aardige track maar geen topper.

"Omen" is al stukken beter, en je gaat bijna denken dat Prodigy het toch nog 1 keer gaat flikken. Goeie melodie, goeie vocals, goeie beat, de eerste track met een ruime voldoende.

"Thunder" klinkt ook niet verkeerd, maar is slordig uitgewerkt, en had vele malen beter kunnen zijn. De track zelf heeft zeker potentie maar als er op een gegeven moment een typische prodigy melodie inkomt denk je dat het niet meer stuk kan, maar dit genot is maar van hele korte duur, want na 5 seconden slaat het weer over op een vocal, onbegrijpelijk, maar aardige track verder met een leuke vocal.

"Colours" is de eerste echte tegenvaller, maar is ook niet heel erg slecht ofzo, maar voor Prodigy een wat nietszeggend nummer.

"Take Me To The Hospital" is weer ouderwetse prodigy, en vind ik 1 van de beste tracks van dit album, pakkende melodie en ook hier weer niet perfect uitgewerkt maar al met al toch een ruime voldoende.

"Warriors Dance" klonk als demo veelbelovend, en had absoluut de potentie om weer een knaller van een hit te worden, maar de versie die op dit album staat komt niet eens in de buurt. Het lijkt hier wel of Liam zijn best heeft gedaan om het nummer zo slecht mogelijk te maken en ik kan u vertellen, het is hem gelukt!

"Run with the Wolfes" vreemde track met Dave Grohl als gastdrummer, het heeft echter niet geholpen om van deze track een voldoende te maken, want ook hier weer niets bijzonders te ontdekken, zoals Pastichio Rocker het al mooi beschreef, overgestuurde electropunk, niet mijn ding.

"Omen Reprise" na de paar missers denk je dan dat het toch nog goed kan komen, en dit nummer begint veelbelovend, maar dan als je eindelijk denkt dat de ouderwetse prodigy weer terugkeert stopt de track...wat de fuck? Nu begin ik mij hardop af te vragen of Liam ze nog wel allemaal op een rijtje heeft.
Dit had zomaar eens een geweldig nummer kunnen worden, maar nee, Howlett weet het vakkundig te verkloten door het nummer ineens te laten stoppen.

"Worlds on Fire" Ook hier had ik al een veelbelovende demo van gehoord, maar zelfde verhaal als bij Warriors Dance. Het lijkt echt of Howlett met opzet de slechtst mogelijke versie van deze track op het album heeft gedropt.

"Piranha" is wel weer aardig, maar ook weer geen topper.

"Stand Up" Laatste track en dit doet me dus helemala niks. Ik weet niet eens hoe ik het zou moeten omschrijven. Maar ook hier weer geen voldoende.

Komt er dus op neer dat er maar twee tracks echt uit schieten en dat zijn Omen en Take me to the Hospital, de rest is ronduit matig tot zeer slecht.
Ik zou zeggen; Prodigy, kap er gewoon mee, jullie hoeven jezelf al 15 jaar niet meer te bewijzen!

The prodigy is een band die het nooit meer goed kan maken, met wat voor album ze ook komen. De vorige vond ik ook niet heel erg goed. Dit klinkt een stuk beter.

Ik sluit me volledig aan bij de uitgebreide recensie van funkstarr hier 2 berichtjes boven. Ook ik als grote fan van het eerste uur krijg de kriebels over mijn lijf van dit album.

het titelnummer vind ik eigelijk heel erg lekker, omen is ook nog aardig. In tegenstelling tot funkstarr vind ik die synth van colours juist wel erg lekker.

Maar echt, heb absolute dieptepunt vindt plaats in het nummer dat de meesten wel goed vinden en wel take me to the hospital, die female vocal samples, sorry dat kan echt niet meer anno 2009 op deze manier, je zou deze eerder verwachten in een track van charly lownoise en mental theo. Wolds on fire leek veelbelovend te worden na het horen van liveversies, maar op plaat valt ie toch weer tegen, met name omdat die vette rave synth telkens in een break valt halverwege de loop zoals ie live klonk. Piranha vind ik dan wel weer erg leuk. In de sfeer van het album nemen ze afscheid met Stand up, dramatisch dus, ik blijf zitten.

Het feit dat aangekondigd werd dat ze old skool rave synths zouden gebruiken in combi met anno 2009 geluiden maakte me nieuwsgierig, maar als ik het album hoor, waar zijn dan de anno 2009 geluiden? De beats zijn gerecycled, veel niet-rave synths klinken alsof ze van 2unlimited komen en voor de rest heel veel dezelfde lompe bassen die we al kenden van always outnumbered, maar echt, ik denk dat ze bij dit album wel outgunned zijn.

Jammer maar helaas, ik had verwacht Liam zeker nog eenmaal een kunstwerkje kon afleveren, maar ik vrees dat hij binnen zijn klankenpalet zijn plafond bereikt heeft.

Wel grappig dat het enige interessante aan deze plaat de synthklanken, van alweer 20 jaar geleden, zijn.