The Prodigy - Invaders Must Die (2009)

Always Outnumbered, Never Outgunned begon niet goed bij mij met een 2,5* waar dat nu een kleine 3,5* is. Uiteindelijk is het dus redelijk goedgekomen met dat album ook al is het zeker niet mijn favoriet van de band.
Invaders Must Die start met eenzelfde kleine 3,5*.
Het is duidelijk dat ze een beetje terug willen grijpen naar hun beginsound en tegelijkertijd krampachtig willen laten horen flink te kunnen rocken op een punky manier.
Daarmee begaan ze in mijn oren twee fouten: die oude sound vind ik sowieso al hopeloos gedateerd en dat rocken heeft bij The Prodigy altijd iets nepperigs gehad. Het bijt elkaar een beetje i.p.v. mooi samen te smelten.
Desondanks heb ik soms best behoefte aan een potje ongecompliceerde Prodigy en dat is dit nieuwe album ook wel weer. Okee, de kwaliteit is wel eens hoger geweest of misschien was het toen toch meer de juiste plaats en de juiste tijd.
Geen voer voor eindejaarslijstjes maar daar ging ik ook helemaal niet van uit, geen toekomstige klassieker maar daar had ik helemaal geen behoefte aan, dus ach waarom zou ik zeuren?! Geluidsniveau een beetje omhoog, verstand op nul en laat het je speakers maar uitknallen: Invaders Must Die!

Knulligheid ten top.

Duidelijk geinspireerd op hun eerste werken, maar de knipoog bereikt me blijkbaar niet. Ultrasaaie beats, lelijke synthrifjes en die vocalen doe me ook al niets. Lijkt wel of Howlett is geschrokken van alle negatiever reacties na Always Outnumbered, Never Outgunned en dan maar met zo'n compromis komt.

Amper tracks die er bovenuit steken ook, dat zou dit album goed kunnen gebruiken. Helaas weer een jaren 90 dance/electronic act die verloren is gegaan

2*

Dus..............

De heren hebben maar even een blik sample's uit begin jaren 90 house classics open getrokken en daar het hele album mee vol gepropt.........

Zo goed als in elk nummer zit wel een sample van een Rave / House classic verwerkt of is het een bewerking van een sample waar het nummer aan is opgehangen.........

Hier kan je natuurlijk van zeggen dat het lekker makkelijk is, maar dat vind ik dus niet...... Ik vind het eigenlijk allemaal wel heel erg goed gedaan als je een beetje aandachtig naar deze plaat luistert is het een grote trip down to memory lane........ en tog is het ook weer heel erg herkenbaar als The Prodigy........ Geen enkele ander act had dit zo kunnen doen en ze komen er wat mij betreft nog heel goed mee weg ook......

voorlopig 4* maar kan nog wel meer worden denk ik........

Vanavond weer 's gedraaid en ik moet zeggen dat dit album wat mij betreft de grootste meevaller van het jaar is. Alhoewel The Fat of the Land nog wel voor de commerciële doorbraak zorgde, was dat wat mij betreft in creatief opzicht al een flinke stap achteruit ten opzichte van de eerste twee albums. En daarna werd het met Always Outnumbered, Never Outgunned alleen nog maar slechter...

Met Invaders Must Die weet The Prodigy onverwachts zijn elan weer grotendeels te herstellen. De eerste paar nummers hebben veel weg van knallers als Firestarter en Breathe en zijn een mooie binnenkomer. Ik was in eerste instantie behoorlijk teleurgesteld in Invaders Must Die, maar inmiddels vind ik het toch wel een leuk nummer dat blaakt van het zelfvertrouwen. Waarom zou je anders zo hard "This is The Prodigy!" schreeuwen. Ze hadden dit nummer net zo goed The Prodigy Theme kunnen noemen. Omen is ook een single die ik langzaam leuker ben gaan vinden, al ben ik er niet zo verslingerd aan als ik destijds aan bv. Breathe was. Wat mij betreft wordt Thunder de derde single. Omdat ook hier een antieke reggae-plaat uit de kast is getrokken (en opnieuw ingezongen) ligt een vergelijking met Out of Space voor de hand, al zijn de beats hier meer des Jilteds.
Colours vind ik niet zoveel aan. Doet een beetje denken aan sommige dingen van The Fat of the Land (bv. Serial Thrilla), maar dan met minder punch. Een nummer om snel te vergeten eigenlijk.

Gelukkig wordt de draad daarna weer opgepakt, want nu volgen de beste nummers van het album. Take Me to the Hospital begint met een bewerkte sample van James Brown is Dead, maar ook oude Prodigy-tracks als Everybody in the Place (die gepitchte vocalen) komen hier om de hoek kijken. Qua beats is het harder dan het meeste van Experience, maar toch is dit wel een heerlijke portie old school rave-euforie, inclusief de voor het genre zo typische sirene. Experience horen we ook terug op het magnifieke Warriors Dance. Het begint met een 808 state-achtige saxofoon-intro, lekker zweverig. Daarna is het één-en-al 1992, met dikke rave-breakbeats en een house-zangeres die zingt dat je de dansvloer op moet komen. Opvallend zijn de paar maten dubstep-gelijkende beats waar het nummer mee afsluit.

Het intro van Run With the Wolves heeft veel weg een middenstuk van een oud Rage Against the Machine-nummer. Dit nummer is eigenlijk een soort duet tussen Dave Grohl (drums) en Keith Flinkt (zang). Samen maken ze er een soort drum 'n' bass track van. Omen (Reprise) deelt het album op in tweeën. Mooi intermezzo wel. In World's On Fire duikt opeens Outlander's Vamp op, toch wel één van de allergrootste rave-klassiekers. Zelfs het meetellen is overgenomen. Verder een wat vermoeiende track, op dit punt begint er toch wat verzadiging op te treden. Maar misschien moet ik ook gewoon iets rustigers draaien op dit moment (0:01) van de dag. Nog één adrenaline-salvo van Howlett en de zijnen en we mogen weer ademhalen. Piranha is de tweede track waarvoor ze de sample van James Brown is Dead hebben bewerkt. Wat me bij dit nummer (ook druk en met veel vocalen) opvalt is hoe melodieus dit eigenlijk wel niet is en dat terwijl het best een drukke plaat is. De trompetten hier zijn ook wel gaaf, trouwens. Het slotnummer Stand Up is wel een erg sterke afsluiter en eigenlijk mijn 3e favoriete nummer van dit album. De soultrompetten aangevuld met de stevige hiphopbeats geven aan dat Howlett zijn roots nog niet helemaal verloren is. Dit doet me eigenlijk wel een beetje denken aan zijn Dirtchamber Sessions mixplaat.

Al met al dus wel een mooie comebackplaat die het ongetwijfeld erg goed gaat doen bij het festivalpubliek. Ik moet wel kwijt dat ik de 'dance'-Prodigy van Experience veel beter vind dan de 'rock'-Prodigy van Fat of the Land, waardoor de hele tweede helft van deze plaat me waarschijnlijk wel snel zal vervelen.

Waarom 5 sterren?

Simpel; wie de liveshows heeft bezocht in 2009 kan één ding concluderen: De nieuwe nummers krijgen meer reactie dan de golden hits uit de jaren 90.

Warriors dance, Omen, Run, Take me to the hospital zijn allen nummers die het beste van vroeger combineren met het beste van nu. Ze krijgen stuk voor stuk meer reactie van proven hits als firestarter of breathe. Dat is een prestatie waar je u tegen zegt, gezien de populariteit van die oude nummers.

Waar elk vorig album nog zwakke punten kende, (fuel my fire, of speedway op jilted) kent dit album geen filler tracks. Het leuke is wel dat ze werkelijk waar een album hebben kunnen produceren dat de sfeer van Experience, de muzikaliteit van Jilted en de kracht van The Fat of The Land hebben kunnen combineren.

En, on top of that, eindelijk een album waar Maxim en Keith eindelijk echt onderdeel uitmaken van de plaat. Op Fat of the Land was het eerder een experiment dat maar deels geslaagd was.

Top!

overigens: de kwaliteit van lost beats heb ik buiten beschouwing gelaten, daar dit niet bij de officiële release hoort, enkel bij de bonus package. Nouja, laat ik die apart een cijfer geven: een 5. Wild west en The Big Gundown doen het nog aardig, maar de rest viel me vies tegen.

Gehaald op vinyl en wat beukt deze plaat er lekker ouderwets op los. The Prodigy klinkt geïnspireerd wat resulteert in een aantal ijzersterke nummers als de titeltrack (die ik na de eerste paar luisterbeurten echt niet zo bijzonder vond), Omen en Take Me to the Hospital. Een zeer geslaagde comeback.
4*

Prima album. Ik kwam achter de terugkeer van The Prodigy doordat ik Omen voorbij zag komen op TMF. Heerlijk nummertje en nog steeds een goed nummer naar mijn mening. Het eerste nummer is ook lekker, maar toch minder dan Omen, Take Me To The Hospital, Warrior's Dance of Piranha. Alle nummers zijn goed te pruimen vind ik, maar de genoemde nummers zijn toch wel de beste nummers. Album luistert ook zeer goed weg en variatie is er genoeg.
Ik neig sterk naar 4 sterren, maar ik houd het nog maar even op een dikke 3.5*

Dit is mijn ultieme sport-cd. Perfect om mee te nemen bij een rondje hardlopen, want hard lopen, dat ga je ervan. De opzwepende beats van The Prodigy zorgen voor de cadans in je passen en alle tempowisselingen worden feiloos overgenomen door je benen.

Thuis zal ik hem nooit gaan beluisteren, maar outdoors is dit een prima cd.

3.5*