Björk - Homogenic (1997)

Björk is een schattig klein opdondertje. Een dame die vol passie over haar werk vertelt, zeer zachte stem, maar eigenwijs als de pest. De Richard D James van de popwereld, en niet voor niks liggen die twee elkaar wel. Jammer dat haar muziek dat niet helemaal kan vertalen voor mij. Björk is volgens mij de enige artiest(e) waar ik de persoon interessanter vind dan de muziek. Wat niet wil zeggen dat ik de muziek slecht vind natuurlijk .

In tegenstelling tot de meesten hier, heb ik het meer voor de latere nummers. Meer focus op het electronische, de sfeer, minder op de zang en teksten. Ik hou het meest van Björk als ze haar stem in functie van het nummer wringt. Tijdens de eerste nummers van dit album durft het nog wel eens vloeken. Op "Hunter" valt op dat vlak nog niks aan te merken, maar bij nummers als "Joga", "Unravel" en "Bachelorette" heb ik soms de neiging op snel naar het volgende nummer te springen. Niet dat de nummers slecht zijn, maar sommige stukken weten me toch net iets te veel op de zenuwen te werken. Vooral "Bachelorette" is wat mij betreft veel te bombastisch om nog mooi of emotioneel te zijn.

Het eerste echte leuke nummer op het album is voor mij "All Neon Like". Waarschijnlijk niet voor niks het eerste nummer waar basses iets explicieter de klanken van Björk vervolledigen. "5 Years" borduurt daar op voort, met zelfs wat distorted basses, maar het zangritme van Björk in dit nummer zit zo fout dat echt genieten er toch niet echt bij zit.

Wat dit album voor mij echt de moeite maakt zijn de laatste vier nummers. "Immature" is een lekker rustig nummertje, waar Björk voor het eerst ("Hunter" even buiten beschouwing gelaten) haar stem echt als instrument weet te gebruiken. De eerste keer dat ik niet probeer te ontcijferen wat ze nu eigenlijk allemaal zingt. "Alarm Call" is een lekkere meeknikker, waar enkele leuke voicesamples in de achtergrond door elkaar gemangeld worden. Schattig trackje, waar ik vooral de lieve opgewekte Björk in herken. "Pluto" is het hardste nummer, met lekkere distorted samples, maar m'n favoriete nummer blijft toch "All Is Full Of Love". Magnifieke track, al komt dat ook wel deels door de fantastische videoclip (wel met een andere versie van het nummer).

Mocht het allemaal wat negatief klinken, dan is het omdat Björk niet helemaal brengt wat ik zoek in muziek. Maar verder is dit een opperbest album, met enkele zeer sterke nummers, en enkele tracks die best aangenaam kunnen zijn, als je je moment wat kiest. 4*, al zou ik ze liever 4.5* geven

Voor ik dit album kocht, had ik enkel "Debut" van deze Dame in mijn bezit. Ten eerste vond, en vind nog steeds, ik dat een zeer genietbaar album, zij het nu ook weer niet zo spectaculair als sommigen willen doen uitschijnen, maar zeker voldoende om mij naar meer te doen snakken, en ten tweede werd ik behoorlijk gefascineerd door de hoes van dit album. Dus, maar eens mee naar huis genomen dan maar...

Vol spanning stak ik het schijfje in mijn CD speler, en drukte op play. En om sterkt te beginnen, begint dit album waanzinnig sterk. "Hunter," wat een nummer! De verwachtingen lagen hoog voor het vervolg! Maar deze verwachtingen werden tijdens de eerste luisterbeurten spijtig genoeg niet opgevult... Meer nog, ik was een beetje ontgoocheld. De prachtige, subtiele electronica, vervreemdende klanken en bijhorende beklemmende sfeer van het openingsnummer maakten plaats voor veel vioolwerk en een pak minder spanning, en dat wist mij aanvankelijk behoorlijk minder te boeien.

Echter, ik bleef de plaat draaien, en stilaan geraakte ik er wel in. Skip bijna een maand verder, en ondertussen vind ik het een verdomd indrukwekkend werkje. Vooral "Alarm Call" weet bij mij het haar op m'n nek te doen rijzen. Ook een nummer als "Pluto" doet me wel iets. Eerst heb je zoiets van "Wat komt dit nummer op dit album zoeken?," en vond ik het maar behoorlijk idioot gedreun, maar geleidelijk aan weet het je ook wel voor zich te winnen. Vooral de manier waarop die extra stemmen erbij komen tijdens het refrein vind ik uitermate heerlijk. Redelijk gewaagd ook, vind ik dan persoonlijk, om dit zomaar tussen al de andere nummers op dit album te smijten. Maar dat maakt dan weer net dat dit album bijzonder gevarieerd is.

Heb mij dan maar direct nog twee extra albums van Björk aangeschaft, en de overigen zullen ongetwijfeld niet al te lang meer op zich doen wachten! Want eigenlijk ben ik nog meer onder de indruk van "Verspertine"...

Ik heb het lange tijd alleen gedaan met Post (1995). Deze Homogenic (1997) vond ik eerst geen doorkomen aan. Ik vond de zang nogal los staan van de muziek. Misschien had jij daar in het begin ook last van, Misterfool? Dit blijkt echter niet zo te zijn na twee keer aandachtig te hebben geluisterd.

Wat maakt dit album nu zo goed? Bjork heeft een uniek herkenbaar stemgeluid, die mij wel bevalt. Het scala prachtige instrumenten dat de eerste nummers wordt ingezet is erg prettig. De nummers zijn kil en zwaar. Haar stem gaat door merg en been. Noem deze plaat experimentele pop of art-pop.

Luister nummer 1,2,3 en 4 voor het beste van dit album.

Sterk album met deze keer een verrassend goed einde. Het begin zal wat meer luisterbeurten nodig hebben, maar er is duidelijk toch een verschil tussen het begin van het album en het einde van het album, en waar de meesten meer fan zijn van het begin, ben ik meer fan van het einde. Vooral het laatste nummer is oogstrelend mooi. Al was Pluto er dan weer wat over voor mij, en hebben de meest gewaardeerde songs van dit album van haar toch wat meer luisterbeurten nodig. Maar mogelijk groeit mijn waardering voor die nummers later nog. Wat wel opvallend is, is dat het niveau hier consistenter is dan bij haar twee eerdere albums, maar ik denk tevens wel dat haar eerste twee albums een beetje toegankelijker zijn. Straks nog album 4 beluisteren, waar ik nog veel van verwacht!

Kijk Pitchfork eens...

Björk: Homogenic Album Review | Pitchfork