Björk - Homogenic (1997)

Ik ben zo Vlaams als het maar kan zijn

Je komt teveel op MuMe, denk ik; het zal besmettelijk zijn. Zodra je op terrasjes met vrienden de rekening gaat delen moet je misschien eens overwegen wat af te kicken.

Homogenic: Het album dat afstandelijkheid perfect weergeeft.

Sluit je ogen en stel je voor:
Een koud, Scandinavisch bos, vol met kale bomen.
Je loopt er al dagen verdwaald doorheen. Plots zie je een vrouw, gekleed in excentrieke kledernij. Vluchtig kijkt ze naar je.
Wanhopig voor contact schreeuw je naar haar, maar een antwoord blijft uit.
Ze loopt weg.

Björk is deze vrouw.
Op dit album vol met afstandelijke, koude beats zingt zij er als een bezetene doorheen.
Waar in het electropop-genre de meeste albums cheesy en vrolijk zijn, is Homogenic het tegenovergestelde. Niet catchy, niet dansbaar.
Wel mysterieus, afstandelijk en bij vlagen hypnotiserend.
Dit komt waarschijnlijk door de soms minimale maar altijd prachtige beats, die voor een dreigende en mysterieuze ondertoon zorgen.

Dit album doet ook klassiek aan. Vooral in de eerste helft wordt een breed scala aan instrumenten gebruikt. Maar bombastisch of overdreven? Zeker niet.
Verwacht geen vrolijkheid, verwacht niet dat deze excentrieke vrouw zich tot jou wendt. Deze vrouw in het bos zingt uitgelaten, als een gek, in zichzelf. Aan niemand gericht.

Maar toch.
Dit album is namelijk, door de afstandelijkheid heen gekeken zó emotioneel.
Alleen geen emotie in het hoofd van een ''normaal'' persoon.
Dit is emotie, maar in het hoofd van een gek. Maar juist daardoor zo intrigerend en mooi. Bovendien zijn alle nummers zo speciaal en spannend en is het nummer Hunter van zo'n ongekende klasse, dat 4 sterren het minste is wat ik deze excentrieke vrouw kan geven.

za-lig van die ommezwaaien!

en dat vind ik al helemaal . Nou ben ik wel iemand voor wie albums moeten groeien en dit album is daar het lichtende voorbeeld van. Ben nu helemaal aan de stem gewend en aan de heerlijke electronica. Leuk album voor in de herfst/winter als windvlagen om zich heen slaan en het buiten koud is.

Als de Siberische Winter eraan komt raad ik je Vespertine aan

Na de Sugarcubes en de eerste twee cd's had ik het helemaal gehad. Of je er nou het geluid van groeiend gras, een vette electrobeat of tibetaanse klokjes achter zet, het blijft alsmaar dezelfde Bjork.

Hunter vindt ik al meteen goed.. zal het album binnenkort even in z'n geheel luisteren. Ben benieuwd

Ik heb vandaag voor de MuMeladder in het forum voor de derde keer dit jaar een nummer van haar gehoord en dat waren er drie te veel... weet iemand hoe zo'n ommezwaai te krijgen zonder er juist extra veel naar te luisteren?

Tja, hoe excentrieker de zanger/zangeres hoe moeilijker die natuurlijk communiceert met de luisteraar.

Schitterende cd van deze eigenwijze artiest. Niet omdat ze zo mooi zuiver kan zingen. Maar er zit wel ontzettend veel gevoel in en dat raakt me wel. Ook instrumentaal vind ik het ongelooflijk goed. Moet er wel voor in de stemming zijn. Ik zet hem ook niet vaak (want ik vind het best intense muziek) op maar af en toe...en dan klinkt het altijd weer geweldig, 4,5 ster

All is Full of Love op Coachella 2007 is echt......grrrrr

Wat een heerlijk bombastisch nummer is Bachelorette (mooie tekst ook). En wat een aparte vrouw is Bjork. Dit album zal nog wel gaan groeien, maar voorlopig vind ik Debut nog net iets beter.

Eén van de beste nummers op dit album vind ik toch zeker Pluto. Dit was het eerste Björk album dat ik ooit heb geluisterd en er zullen er vast wel meer volgen.

Groeiplaten komen nooit zomaar uit de lucht vallen. Platen waar ik ongenoegen opwaardeer tot genoegen, zijn meestal gidsen van een door mij nog niet verkend genre. Voordat ik met deze plaat begon, was mijn ervaring op het gebied van elektronische muziek niet groot. Niet dat het tegenwoordig heel anders is, maar ik kan wel steeds beter de schoonheid van het genre inzien. Dit album lokt verkenning uit en daar ben ik zeer dankbaar voor.
-
Björk blijkt een zeer eigenzinnige dame te zijn en zulke vrouwen mag ik over het algemeen wel. Ze weet erg goed haar persoonlijkheid in haar nummers te leggen. Of het nou komt door haar ongebruikelijke stem met een schattig accent of door de professioneel geschreven nummers en ijzersterke ritmes, deze plaat deelt haar eigenzinnige cultuur.
-
Gevoelsmatig vind ik dit album in twee plaatkanten uiteenvallen. Het vagelijk klassiek getinte eerste deel, waarmee de muziek van Jóhann Jóhannsson gelijkenissen vertoond. Hier ligt de nadruk echter meer op elektronica en de stem van Björk. De zwaar aangezette strijkers en het sneeuwachtige sfeertje komen echter overeen. Beste nummers van deze plaatkant zijn de duistere, paranoïde opener: Hunter en het dramatische,theatrale Bachelorette.
-
De tweede plaatkant lijkt meer invloeden van IDM(intelligent Dance Music) te vertonen. Als ik kijk naar wanneer deze plaat is uitgekomen, kom ik niet van de notie af dat Björk haast wel goed naar mensen als Aphex twin en Autechre, die in de jaren 90 ook furore maakten, geluisterd moet hebben. Allemaal slechts speculatie uiteraard, maar toch. Bij deze plaatkant zijn er drie nummers die opvallen: het explosieve Pluto, het ritmische(let op het gebruik van de stem als instrument) Alarm Call en het expressieve Immature.
-
Zelf vind ik de eerste “plaatkant”, die voor mijn gevoel loopt van Hunter tot en met All Neon Like, net iets beter dan de tweede. De nummers vormen een mooie eenheid en de bombastische aanwezigheid van de strijkers en een uitbundige stem van Björk doen me net even wat meer dan gestileerde elektronica en een ingehouden vocalen van de tweede "plaatkant".
-
Desondanks vind ik dit een van de mooiere albums die ik heb mogen beluisteren. Slechte nummers staan er niet op en het album is in zijn geheel zeer sfeervol. De door mij aangehaalde nummers staan met enige regelmaat op repeat. Ten slotte nodigt dit album uit om meer electronisch (getinte) muziek te beluisteren. Momenteel is dit voldoende voor de perfecte score en de 7de plek in mijn top 10.

Wat een plaat is dit!
De meesterlijke beats samen met de prachtige stem van Bjork zijn samen een fantastisch duo.
De prachtige beelden van Ijsland komen bij het beluisteren van deze plaat zo voor mij, de kale bomen de rustgevende beekjes. Maar deze muziek is zeker niet rustgevend, wel is het zeer goed en daarom geef ik Homogenic een 4,5*.

Dat klopt wel hoor, Björk werkt al vanaf het begin van de jaren '90 nauw samen met artiesten als 808 State, Plaid, LFO en Black Dog, wat je gerust voorlopers of geestverwanten van Aphex Twin en Autechre mag noemen. Ze zat van meet af aan al diep in de toen opkomende electronicascene, eigenlijk.

Leuk trouwens dat je hem in je top 10 hebt gezet. Als ik me niet vergis was je erin in het begin lang niet zo over te spreken.

Klopt de eerste keer stemde ik 2*. Overigens staat dit album al een tijdje(+- 3 maanden )in mijn top 10.

Ik heb het lange tijd alleen gedaan met Post (1995). Deze Homogenic (1997) vond ik eerst geen doorkomen aan. Ik vond de zang nogal los staan van de muziek. Misschien had jij daar in het begin ook last van, Misterfool? Dit blijkt echter niet zo te zijn na twee keer aandachtig te hebben geluisterd.

Wat maakt dit album nu zo goed? Bjork heeft een uniek herkenbaar stemgeluid, die mij wel bevalt. Het scala prachtige instrumenten dat de eerste nummers wordt ingezet is erg prettig. De nummers zijn kil en zwaar. Haar stem gaat door merg en been. Noem deze plaat experimentele pop of art-pop.

Luister nummer 1,2,3 en 4 voor het beste van dit album.

...en op de achtste dag schiep god IJsland! Jezus zeg, daar moet toch gewoon iets in het water zitten dat er zoveel creativiteit vandaan komt? Dat einde van All is Full of Love alleen al, waar die verschillende pulserende geluid-samples samenkomen terwijl de ambient-melodie als een soort hartklopping op hol slaat en Bjork (koningin van de triphop) werkelijk de longen uit haar lijf schreeuwt, echt kippenvel tot aan mijn tenen, soundtrack voor de goden! Geniale productie, perfecte single!
Had deze plaat al dik twee jaar niet meer opgehad trouwens (niet in bezit ook) schande eigenlijk, meteen maar eens goedmaken met een fikse verhoging! Kan me moeilijk voorstellen dat ze hierna nog iets gemaakt heeft wat dit niveau overtrof, al weet je het maar nooit met haar natuurlijk. Echt een van die weinige commercieel scorende artiesten die zichzelf constant maar blijft vernieuwen. Zal die laatste nog eens een aantal keren opleggen anders, daar zat ook aardig wat potentie in...

Late reactie, maar inderdaad ik had van ongeveer hetzelfde last bij de eerste ontmoeting. Ik vond björk eerst wat schreeuwerig en de koude electronica deed me helemaal niks. Later sloot die stem juist prachtig aan op de instrumentatie en hoorde ik meer details. De muziek werd spannend en mijn waardering schoot omhoog. Ik heb wel vaker dat muziek opeens bij mij gaat bloeien.

Dit bevalt me beter dan de voorganger, maar minder dan Debut.

De eerste 4 nummers vind ik redelijk briljant, maar dan wordt het toch een stuk minder. Pas bij de laatste 2 nummers veer ik weer op.

Joga blijft één van m'n favoriete nummers ooit.

Ongeloofelijk concert op Pukkelpop! met het agressieve Pluto als explosief hoogtepunt

Was pas (14/10/2012) bij het concert van Radiohead in de Ziggodome. Coverden ze Unravel. Weer eens thuis beluisterd. Wat een gruwelijk mooi nummer is dat toch, alsof de Duivel ergens in de mist van de herfst rondwaart..

Thank you, Yorke..

Damn, had dat natuurlijk ook willen horen, in a'pen speelden ze de true love waits intro, ook niet mis!

Noem je de instrumentatie van Björk beats? Beats houden meestal gewoon het tempo aan. Bij Björk lopen alle drums door elkaar en bij sommige komen niet eens drums voor.

Ze noemt ze zelf ook beats, het zijn ook gewoon beats.

Ik vind het allesinds spectaculairder als gewoon "beats".

Ach, bij sommige nummers neigt het meer naar beats, bij andere meer richting IDM of naar meer traditionele instrumentatie. Geef het beestje een naam. Ik noem het pure emotie op een hartslag