Björk - Homogenic (1997)

Voor ik dit album kocht, had ik enkel "Debut" van deze Dame in mijn bezit. Ten eerste vond, en vind nog steeds, ik dat een zeer genietbaar album, zij het nu ook weer niet zo spectaculair als sommigen willen doen uitschijnen, maar zeker voldoende om mij naar meer te doen snakken, en ten tweede werd ik behoorlijk gefascineerd door de hoes van dit album. Dus, maar eens mee naar huis genomen dan maar...

Vol spanning stak ik het schijfje in mijn CD speler, en drukte op play. En om sterkt te beginnen, begint dit album waanzinnig sterk. "Hunter," wat een nummer! De verwachtingen lagen hoog voor het vervolg! Maar deze verwachtingen werden tijdens de eerste luisterbeurten spijtig genoeg niet opgevult... Meer nog, ik was een beetje ontgoocheld. De prachtige, subtiele electronica, vervreemdende klanken en bijhorende beklemmende sfeer van het openingsnummer maakten plaats voor veel vioolwerk en een pak minder spanning, en dat wist mij aanvankelijk behoorlijk minder te boeien.

Echter, ik bleef de plaat draaien, en stilaan geraakte ik er wel in. Skip bijna een maand verder, en ondertussen vind ik het een verdomd indrukwekkend werkje. Vooral "Alarm Call" weet bij mij het haar op m'n nek te doen rijzen. Ook een nummer als "Pluto" doet me wel iets. Eerst heb je zoiets van "Wat komt dit nummer op dit album zoeken?," en vond ik het maar behoorlijk idioot gedreun, maar geleidelijk aan weet het je ook wel voor zich te winnen. Vooral de manier waarop die extra stemmen erbij komen tijdens het refrein vind ik uitermate heerlijk. Redelijk gewaagd ook, vind ik dan persoonlijk, om dit zomaar tussen al de andere nummers op dit album te smijten. Maar dat maakt dan weer net dat dit album bijzonder gevarieerd is.

Heb mij dan maar direct nog twee extra albums van Björk aangeschaft, en de overigen zullen ongetwijfeld niet al te lang meer op zich doen wachten! Want eigenlijk ben ik nog meer onder de indruk van "Verspertine"...

Ken enkel de nummers die op best of staan. Dit album kan alleen maar geweldig zijn. Check nu net Pluto. Heerlijke plaat om uit de bol te gaan..

Om slechts 2 favoriete songs uit te mogen kiezen doe je de plaat tekort.
Zoals de titel "Homogenetic" al doet vermoeden wat zoiets betekent als "alles is in dezelfde stijl".
Het is het meest expirimentele en extraverte album van Björk.
De songs stralen allen een eigen sfeer uit maar passen als geheel perfect bij elkaar op dit unieke album.
De overgang van het fantastische up-tempo nummer Pluto naar de ingetogen afsluiter All is Full of Love is magistraal.
Wat mij betreft Björk's fraaiste album op de voet gevolg door Debut.

wat een rijpe intelligente maffe plaat zeg!

Heb de CD 2x beluisterd vandaag en de rillingen lopen over m'n rug.
Magistraal, heb haar weer teruggezet in mijn top 10 waar ze eigenlijk definitief zou moeten thuishoren, alhoewel er meer gegadigden zijn die staan te dringen.

aan de ene kant wiegt ze je in slaap met heel bezwerende deuntjes maar aan de andere kant steekt ze vlijmscherp met haar stem daarbovenuit. Die uitgebalanceerde wisselwerking weet ik bij dit album meer dan ooit te appreciëren

***** Immature, Bachelorette
**** Hunter, Joga

Ligt het aan mij, of is de versie van 'All is full of love' hier nu een pak eentoniger dan op haar Best Off?

Ik ken die versie niet, maar ik ga er vanuit dat het de versie die bij de videoclip hoort is. En die vind ik ook een stuk beter.

Ja het is inderdaad de versie die bij de videoclip is die ik bedoel. De versie op deze cd klinkt zo vlak vind ik...

Ja, ik vind deze ook wel mooi, maar de singleversie en vooral de versie op Voltaïc veel mooier.

Hunter is écht een ongeloofelijk bangelijk nummer. Die claustrofobische electronica in combinatie met haar bezwerende rouwe licht erotische stem. Dat gepaard met dat liefelijk frans accordeon geluidje. Je zou bijna denken met al die stemmingswisselingen dat Björk ook echt manisch depressief was bij het maken van deze plaat

Mooi omschreven, Leander1991.

Top 250 aub en wel meteen!

Nee sorry ik hou hier echt niet van. Gevoelsloze electronica en die vreselijke stem

Je moet deze minstens 250 keer luisteren, dan snap je het pas.

Grappig dat je dit nu zegt. Enkele jaren geleden zag ik voor het eerst een video van haar en besloot toen dat deze muziek niet aan mij besteed was, ik kon niet begrijpen dat ook maar iemand dit goed vond. Terwijl ik nu precies het tegenovergestelde denk.

Misterfool, luister Hyperballad van het album Post maar eens, dan hoor je dat Bjork zeker niet gevoelloos is . Post was mijn kennismaking met Bjork en die beviel erg goed .

Tweede keer in korte tijd dat ik een album niet doorgrond. En beiden keren door de stem nog wel. Ach ja in de ijskast voor nu en als het buiten vriest en kraakt, komt dit cd'tje wellicht hoger te staan. Voor nu is mijn openingsbod echter 2*.

Laten we wel wezen een artiest met een eigen geluid horen is altijd een verademing ongeacht of je het nou mooi vind of niet.

Kan me prima voorstellen dat je moeite hebt met het stemgeluid van Björk, had ik in eerste instantie ook, maar wat ik daarnaast hoorde was muziek die duidelijk vernieuwend klonk. Denk dan ook dat het proces wordt om aan beide te wennen. Het kinderlijke stemmetje enerzijdes en de progressieve geluiden uit de elektronica winkel anderzijds. Hoe dan ook; veel luister plezier in de winter.

gevoelsloze electronica??? daar kan ik toch even niet volgen Zeker bij hunter krijg ik hartkloppingen door dat elektronisch-claustrofobisch effect.

Een aantal luisterbeurten verder(in de trein toen het regende ) moet ik toch toegeven dat ik dit album wat onderschat heb. De stem is iets waar je aan kan wennen en dat is hier dan ook het geval. Lievelingsnummer is hunter. Heerlijk paranoide sfeertje. 3,5 met een rode loper voor hogere waarden.

jup! en dat liefelijk frans deuntje, een uitstekende wisselwerking! Gelijkaardige nummers qua sfeer zijn de magistrale openers van vespertine en medulla ( Hidden Place & The Pleasure is all mine)

Frans deuntje?

De accordeon, vermoed ik. Juist níet mijn favoriete element in Hunter, overigens, en vooral in sommige live uitvoeringen er echt té zwaar ingelegd. De uitvoeringen met blazers vind ik echt vele malen beter.

dat bewijst maar weer dat haar muziek een intense persoonlijke muziekervaring wordt.

Nog nooit klonk een accordeon zo melancholiek als in hunter!

Persoonlijk, jazeker! Melancholisch? Niet bepaald, toch... Sowieso vind ik Hunter geen melancholische track. Los daarvan vind ik de accordeon puur als muzikaal element niet in de track passen, en heb ik het instrument toch aanzienlijk melancholischer gebruikt horen worden op andere platen. Beirut, als bekend voorbeeld, wiens muziek sowieso aardig wat melancholie/nostalgie uitstraalt (check de debuutplaat maar); ook: De Kift, klezmer, etcetera.

Maar goed, doe mij dus maar andere versies, liefst deze. Accordeon dusdanig vervormd dat het niet meer dat kazige van het origineel heeft. De blazers doen ook veel goed. Daarbovenop nog de betere percussie en vocalen plús de sowieso fenomenale performance. Voltaïc-fan, ja.

Dit vind ik dan weer veruit de minste versie waarin de accordeon naar mijn mening dus echt verschrikkelijk klinkt, zowel puur om het geluid als om de bijna ritmische inzet die de fantastische drumtrack compleet ondersneeuwt. Jammer, want de strijkers zijn erg fijn, de vocale delivery geweldig. Het jurkje wat minder flatteus...

Ik blijf erbij dat Hunter doordrenkt is met gevoel, al komt die niet voor in de primaire laag, het lijkt er eerder door te zemen.


Dat vind ik net zo interessant en misleidend aan heel het album. Op de eerste laag hoor je de kille rustgevende klanken met een bijna (nu ga ik pas echt lyrisch worden ; ) sinistere Chinese regelmaat, maar gaandeweg ontdek je hoe breekbaar en gevoelig de stem van Bjork daar doorheen snijdt. (vooral bij het nummer Immature is dat het geval) Dat noem ik pas emotie tonen zonder te verzeilen in sentiment. Voor mij is dit kunst.

Hoho, melancholie en gevoel zijn twee héél verschillende dingen. Van afwezigheid van gevoel zal ik Homogenic nooit betichten, simpelweg omdat ik het juist een heel pure, intuïtieve en broeierige plaat vind die emotioneel tussen alle extremen heen en weer stuitert.

Maar Hunter melancholisch? Dat zeker niet. Dreigend, juist, ingehouden aggressief bijna, en iets droevig; Björk als de vrouw die op zondag het zeehondenvlees komt snijden ("I'm the hunter/I'm going hunting"). De song is ook voortgevloeid uit een realisatie van schrijversnood die Björk omstreeks Homogenic had; een besef dat een creatieve impasse zou betekenen dat mensen die voor Björk B.V. werkten gewoon geen brood op de plank zouden hebben. Björk als accidental kostwinnaar met plotse, ongewenste verplichtingen. Dat realiteitsbesef met de bijbehorende emoties die het opriep, onmacht voorop, dat alles is w.m.b. heel goed hoorbaar in Hunter.

Iets volledig anders, trouwens; Pitchfork (zucht, tja...) heeft onlangs een top 200 van 90s songs gepost, waarin Hyperballad het zowaar (terecht!) tot #11 wist te schoppen. Hulde!

volgens wikipedia is de definitie van melacholie: een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.

nogmaals benadruk ik, dat deze muziek een heel persoonlijke luisterervaring is en ik vind zeker dat Hunter aan die voorwaarden voldoet Maar daarvoor zouden we eigenlijk meer meningen van andere mensen moeten hebben of dat nummer nu al dan niet melancholisch is of niet

Ja, da's dus wat anders dan 'gevoel'... Los daarvan neigt Hunter toch niet naar depressie, een gemoedstoestand waarin Björk sowieso niet zo vlug in lijkt te vervallen. Dan denk ik, in een vergelijkbaar muzikaal straatje, eerder aan Portishead.

Maar goed, laten we het maar op 'persoonlijk' afschuiven... Lekker saai en MOTR, daar zijn we toch Hollanders voor.