Joe Bonamassa - The Ballad of John Henry (2009)

Goeie hoes, dat alvast gezegt...schept ook wat verwachtingen, die redelijk ingelost worden.
Opener The Ballad of John Henry is een flinke binnenkomer. Die mij onwillekeurig wat doet denken aan Outlaw Pete van Springsteen. Totaal niet te vergelijken hoor, maar zal wel liggen aan de naam John Henry en Outlaw Pete. Daarnaast is John Henry stukken steviger en heeft Led Zeppeliniaanse sferen over zich, zoals ook een Story of a Quarryman dat heeft. De riffs die Bonamassa af en toe tevoorschijn tovert, doet mij denken aan die van LedZep. Daarnaast dikke blues erop, wat wel past bij al die toeters en bellen, geet het ook wat rust, maar tegelijkertijd opent het ook de valkuil van het inzakken, wat met name op 2/3 van het album m.i. gebeurt.
Goede gitarist met prima riffs, stevige stem, die wel een album lang kan boeien. De blues neigt af en toe naar de interpretatie die Moore zoveel succes heeft gebracht.
Kan nog wat stijgen, maar voor nu 3,5*

Wat is dit een steengoede plaat zeg. Joe Bonamassa is een zegen voor de blues. Hij weet er een eigen draai aan te geven en hij eert oude blueshelden op een waardige manier. Zo zijn de covers op deze plaat weer vol respect naar het origineel, maar Bonamassa zet het altijd naar zijn hand, en dat is knap. Ook het gitaarwerk is weer om van te smullen. Hij speelt de blues met een flinke teug rock en funk. Zijn kwaliteiten komen naar mijn mening het beste tot zijn recht in de slow blues nummers. De prachtige donkere en warme tonen van Bonamassa's gitaar sleuren je terug in de tijd en snijden door je ziel als zachte boter. Prachtig, meeslepend en intens. Dit wordt het beste duidelijk in het meesterlijke hoogtepunt "The Great Flood". Bonamassa is een artiest om te koesteren en hij bewijst dat de blues ook nu nog spannend kan zijn. Althans voor diegenen die het willen horen.

Joe laat toch wel een constante kwaliteit horen. Veel van zijn albums lijken op elkaar. Is dat erg? Nee. Zonder uitzondering is zijn muziek perfect verteerbaar. Joe heeft blijkbaar meer dan voldoende inspiratie en laat dit op professionele wijze steeds maar weer horen. Mijn relatie met de muziek van Joe is wel een beetje bijzonder. Ik kan dagen achter elkaar naar veel van zijn albums luisteren en dan weer even een 'break' in lassen. Beetje 'Joe moe'. Weer even opladen voor een nieuwe Joe periode. Met zijn constante stroom aan nieuwe releases duurt zo'n periode nooit lang en word ik weer getroffen door zijn vakmanschap. De man eet, drinkt en shits THE blues.

Klasse plaat en zou hem in zekere zin een moderne bluesklassieker durven noemen. Met nummers als Story of a quarryman, The ballad of John Henry en the Great flood kom je daar mee al dicht in de buurt. Stop en Feelin good vind ik dan weer een stuk minder. Goed spel maar de keuze van deze nummers spreken me niet zo aan.

stem verhoogt naar 4.5. Een heerlijk afwisselend album.

Erg sterke plaat, momenteel voor mij toch wel de plaat die me het meest aanspreekt...

Heel dit album ligt lekker in het gehoor en vrolijke up-tempo (rock) nummers worden afgewisseld met mooie emotionele bluesy ballads.
Blij dat ik dit album op vinyl heb aangeschaft!

Mijn favorieten zijn: The Ballad of John Henry, Stop!, Feelin' Good & Funkier Than a Mosquito's Tweeter.

4 sterren zijn zeker op zijn plaats!

Feelin Good ruil ik toch in voor zijn eigen nummer: Happier Times. Dit nummer doet mij steeds meer, iedere keer dat ik het hoor! Bonamassa over een verloren liefde, erg persoonlijk en emotievol en damn dat instrumentale stuk waar de drummer in los gaat maakt het helemaal af!

Toch wel een geweldig album van de beste man. Hij geeft ook weer een geheel eigen draai aan Stop! (van Sam Brown, zodanig dat ik het in het begin nog eens herkende) en Feelin" Good. Titelstuk is ook weer onwerelds goed. Puike vette productie.