Joe Bonamassa - The Ballad of John Henry (2009)

kan nog niet stemmen. eerst een paar keer goed beluisteren.

Mooi dat je hem als voorbeeld noemt. Het is inderdaad vrij speciaal als je 3 minuten met je gitaar in je nek kunt soleren, maar de muzikaliteit ontbreekt er vaak behoorlijk aan. Iets waar ik Bonamassa nog niet vaak op het kunnen betrappen op zijn laatste albums (op wat eerder werk zoals bijv. met Bloodline heeft hij ook nog wel eens uitschieter gemaakt)

De kracht van Bonamassa zit hem m.i. ook in dat hij een sound-obsessie heeft, als je zijn werk op goede speakers beluistert schrik je je vaak kapot van zijn gitaarsound

Klopt, zeker het album live from nowhere in particular en deze zijn zeer goed opgenomen!

Heb niks anders kunnen geven dan een 5. Geweldig album. Ik heb altijd geroepen dat er na SRV en Gallagher geen "echte" gitaarhelden meer zijn. Ja oke er zijn nu Frusciante's en dat soort lui maar persoonlijk vindt ik dat het niveau lager is dan de 2 eerder genoemde.
Joe Bonamassa staat voor mij op hetzelfde niveua als SRV en Gallagher. Ik vind het geweldig dat ik nu niet elke keer naar het verleden hoef om te genieten van puik gitaarwerk.
Deze man speelt met gevoel en speelt niet altijd op zijn hoogste tempo maar kan ook heerlijke gevoelige rustige nummers maken die niet virtuoos zijn (when she dances, Richmond enzz).

Hulde aan mijn nieuwe SRV!!!!

Hulde aan mijn niet SRV moet natuurlijk mijn nieuwe SRV zijn hehe

Wat een heerlijke bluesplaat is dit zeg. Joe Bonamassa is voor mij toch echt wel de "Bluesman" van nu. ik ben bekend met zijn andere werk en dat vind ik zeker goed, maar deze plaat is toch wel zijn allerbeste tot nu toe. Ik kan gewoon niet stoppen met luisteren.
De grote uitschieter is nummer 4 "Jockey full of Bourbon". Maar de hele plaat is van een constante kwaliteit. Wat een heerlijke rifjes weet Joe toch te spelen. En zijn stem is echt perfect voor deze muziek. Alles lijkt te passen.
Ik weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven, maar deze plaat is voor mij een soort van ultieme kruising tussen B.B.King en Nick Cave.
Geen idee of iemand dit kan volgen, en dat hoeft ook niet.
Hou je een beetje van blues, dan zeg ik: "Checken dit album".

Heerlijke, rauwe blues. Geweldig!!!!

Ik heb er al veel over gehoord en gelezen, over Joe Bonamassa. Maar zelf gehoord...neen!

Ik begin er zeer binnenkort mee, straks, NEE: NU!

Ik heb hoge verwachtingen!

Mooie berichten om te lezen dat steeds meer muziekliefhebbers Joe ontdekken. En vaak worden ze niet teleurgesteld. Komt helemaal goed Lennonlover!

Ik heb even liggen slapen volgens mij. Deze ga ik morgen natuurlijk meteen kopen. Luister nu naar de FLAC.( dl) en ik moet zeggen dat hij me weer niet teleursteld. Elke plaat geniet ik weer. Dat terwijl ik eigenlijk absoluut geen Blues fan ben.
Met een produktie die ook meteen duidelijk maakt dat het ook goed kan in de Pop/Rock wereld!!

Dat is ook het mooie van deze plaat, dat hij zo veelzijdig is en daarom ook veel mensen aanspreekt. Gelukkig, want deze man verdiend gewoon meer aandacht. Draai deze plaat nu bijna dagelijks en hij word eigenlijk alleen maar beter. Het enige kleine minpuntje dat ik zou kunnen bedenken is dat het heel soms een beetje glad klinkt, maar dat vergeef ik Joe snel

Het is een fantastische plaat van een geweldige gitarist. De vorige drie albums en live from nowhere in particular zijn ook geweldig!

Voor iedereen die Joe binnenkort een keer aan het werk wil zien, hij treed op 1 mei op op Moulinblues in Ospel. Voor 30 euro kun je erbij zijn

Of in carre, in november. Maar dat is geloof ik al uitverkocht....

Daar ben ik ook bij, alleen kon ik niet zo lang wachten . Voor mij is Ospel ook lekker dichtbij en hoor veel goede verhalen over Moulinblues.

En hij komt ook op Blues Peer (Belgium Rhythm 'n' Blues Festival), ook in de buurt, mét een mega-affiche.

Bedankt voor de tip, zal eens kijken wat het affiche is en vooral of mun bankrekening het toelaat

wat is hier nu zo bijzonder aan vraag ik me af

vrij standaard, vrij voorspelbaar blueswerk die je als snel doet skippen

smaken verschillen...

denk dat het niet alleen een kwestie van smaak is

de muziek op deze plaat is al zoveel malen eerder gedaan en beter, spetterender, boeiender

het blijft natuurlijk een beperkt genre, blues, maar als ik het dan toch wil horen draai ik een hendrix of stevie ray vaughan, dan praten we over een stevig potje blues, en niet zon makke gladde plaat als dit

Wat ik zo geweldig aan dit album vindt, is dat alles lijkt te kloppen. De sfeer.
Joe Bonamassa zijn stem is op deze plaat echt blues. De nummers zijn juist erg goed gekozen, omdat de meeste nummers echte blues story`s vertellen. Er zitten inderdaad wel 2 wat te gladde songs tussen. Maar doordat Joe nergens de gitarist uithangt en nergens de behoefte heeft om zijn "spierballen" te tonen, dat is wat deze plaat een beetje breekbaar maakt. En dat is dus het bluesgevoel dat ik in deze plaat terug vind. Met als absolute uitschieter het 4e nummer, "Jockey Full of Bourbon".
Dat de meeste nummers al vaker zijn gedaan stoort me in de context van deze plaat nauwelijks.

Joe Bonamassa is een virtuoze bluesgitarist die dat nergens op een overdreven manier laat zien. Hij maakt muziek, nee, het is meer, Joe speelt en zingt de nummers op een heel eigen manier, die mij vanaf de eerste toon aan de speakers gekluistert hield.

Viind dit absoluut geen makke en gladde plaat, maar ieder zijn eigen mening en smaak...Al zou blues een beperkt genre zijn, dan geeft Joe daar toch mooi een eigentijdse draai aan. Vergeet trouwens Rory Gallagher niet als het om lekkere stevige blues gaat.

rory niet te vergeten

naja, ik heb um nog eens geprobeerd

zang cliche en matig, gitaarwerk soms in orde, enorm vaak cliche ook

de cover stop voegt weinig toe aant origineel, de cover feelin'h good was een bruute cover van muse, maar deze versie is daar een zwakke kopie van

even dacht ik bij 4, hey, dit klinkt ok, om daarna weer voort te gaan op het bekende 1000 maal gelopen spoor

nee, weinig verheffend, we draaien rory nog maar eens

Jammer dat deze plaat je niet weet te pakken, maar wat vind je van zijn andere platen?

wat raad je me aan?

Dan raad ik je Blues Deluxe aan,
Joe Bonamassa - Blues Deluxe (2003) . Vind ik toch wat anders klinken dan dit album, als je Blues Deluxe niks vind dan denk ik dat Joe Bonamassa niks voor jou is helaas ..

ok doe we

En, moet je echt doen: Live from Nowhere in Particular. Als je die niet goed vind dan kan je Joe voortaan maar beter links laten liggen.

!!!!

Joe Bonamassa was deze week blijkbaar te gast bij Jools Holland. Jammer dat ik dit niet eerder wist, want allicht heeft hij naast Lonesome Road Blues nog 1 of 2 nummers gespeeld.

Vanaf nu hoort Joe bij de grote jongens!