Placebo - Battle for the Sun (2009)

Het debuut ging van start met 3,5* en alles daarna bleek 4* (al dan niet een stevige).
Bij het horen van Battle for the Sun kan er snel geconcludeerd worden dat er weinig nieuws onder de zon is (hoe toepasselijk).
Wat wel nieuw is is het feit dat dit ongeinspireerd overkomt, een beetje een grauwe eenheidsworst vormt en dat er geen enkele uitschieter op staat (vooruit: Kings of Medicine misschien). Ik mis de mooie verfraaiingen die de zagende cirkels soms zo mooi deden doen uitkomen. Nu is het 13 nummers lang van dik hout zaagt men planken. Op de teksten heb ik niet eens gelet omdat ik dat sowieso niet zo heftig doe.
Na een aantal nummers weet ik al niet meer of ik nu bij naar nummer 7 of 11 zit te luisteren.
En de albumcover is nu ook niet bepaald om over naar huis te schrijven als je het mij vraagt.
Een onvoldoende wil ik het nog niet geven want als de nummers afzonderlijk in de iPod-shuffle-stand voorbijkomen dan is het toch wel herkenbaar Placebo en dan is het prima te pruimen, maar het moet gezegd: het is een voldoende om deze reden en toch ook wel mijn zwak voor de band. Een 2,75* zou echt op z'n plaats zijn en daarmee levert de band zijn zwakste cd ooit af en lopen ze het risico dat ik de volgende keer afhaak.
Elke band heeft recht op z'n missers en laat het dan Battle for the Sun zijn want als dit slechter gaat worden vrees ik dat de band maar beter wat anders kan gaan doen. Nu is het op het randje.

Ik vind dat juist een voordeel.
En het liefst wel in cd kwaliteit, zoals hierboven al genoemd.

Wat een indrukwekkend album van Placebo. De zanger schrijft trauma, depressie en demonen van zich af. Dat lees je niet alleen in de teksten, maar hoor je ook terug in de (zeer) krachtige rockmuziek. Zelden pasten tekst en muziek zo goed bij elkaar. Ik raad dan ook sterk aan om de cd met dvd te kopen, want dat wordt geleverd in een erg fraai boekje. Ik hou van dit soort edities, maar deze springt eruit. Mooie foto's, tekeningen en kleuren met daarop ook de teksten. En die teksten zijn dus zo fraai.

Het heeft geleid tot een album waar amper een mindere track opstaat. In elk nummer wordt bevlogen gezongen en de band geeft alles. En dat is in het geval van Placebo veel, zoals we op Pinkpop ook weer konden zien.
Een paar hoogtepunten van deze cd: Battle for the Sun, For What It's Worth, Speak in Tongues, Julien, Breathe under Water & het echt fantastische Come Undone. Beste mensen die (nog?) wat lager waarderen: alleen al dit Come Undone is echt een klassieker. Niet alleen van Placebo, maar een echte rockklassieker. Volgens mij is dit hele album trouwens een mogelijke klassieker.

Prima album, wat mij betreft hun beste tot nu toe. Dit komt vooral door de goede flow van het geheel, waarin geen enkele song misstaat. De meer poppy elementen en de swingende sound van een aantal songs doet het geheel ook zeker goed. Minder zwartgallig (en absoluut commerciëler) qua sfeer dan eerder werk, maar wat maakt het uit als het resultaat zo positief is als hier het geval is.

Je gooit er een kwartje in en Placebo komt weer met 13 leuke liedjes. Ik mis een echte uitblinker en urgent is deze release op geen enkel vlak, maar met die knieval richting de commercie valt het wel een beetje mee toch?

3*

Placebo, een Britse rockformatie, werd in 1994 opgericht door Brian Molko en Stefan Olsdal. Bekend om hun androgene uitstraling en emotioneel geladen muziek, heeft de band een blijvende impact gehad op de alternatieve rockscene. Hun unieke mix van glamrock, punk, en electronica onderscheidt hen van andere bands uit die tijd, en hun teksten, vaak beladen met thema’s als seksualiteit, angst, en zelfontdekking, viel in de smaak bij een breed publiek. Het album Battle for the Sun uit 2009 markeerde een nieuw hoofdstuk in de carrière van Placebo. De nummers op Battle for the Sun variëren van ingetogen en melancholisch tot explosief en rauw

Het openingsnummer Kitty Litter start met een krachtige gitaarlijn die onmiddellijk het geluid van het album neerzet. De rauwe energie en de intense vocalen van Brian Molko trekken de luisteraar meteen in het verhaal. De combinatie van opzwepende ritmes en melodieuze zang maken dit nummer tot een perfecte openingstrack.

Ashtray Heart is een explosieve track met een aanstekelijk refrein. De tekst, die gaat over verraad en zelfdestructie, wordt ondersteund door een stevig ritme en een catchy melodie. Het nummer vangt de luisteraar in een wervelwind van emoties.

Het titelnummer Battle for the Sun straalt een gevoel van hoop uit. De harmonieën zijn prachtig verweven met de tekst die draait om het vinden van licht in de duisternis. Het nummer straalt een vrolijke energie uit; een meezinger van formaat die een gevoel van euforie oproept. Dit nummer vormt het hart van het album.

Een ander sterk nummers op het album is For What It's Worth. Deze track combineert een aanstekelijke melodie met scherpe, introspectieve teksten. Brian Molko's karakteristieke stem, vol emotie en intensiteit, brengt de woorden tot leven op een manier die alleen hij kan. De begeleiding, met haar ritmische gitaar en strakke drumwerk, complementeert perfect de zang waardoor een meeslepende luisterervaring ontstaat.

Devil in the Details is een stevige track die je meevoert met een strak en intens ritme. Het biedt een diepere blik op de worstelingen en onzekerheden die iedereen ervaart. De donkere toon van het nummer wordt versterkt door de hypnotiserende baslijn en de melancholische zang. Dit is een van de meest introspectieve nummers op het album.

Bright Lights is een prachtig nummer dat laat zien dat de band niet bang is om nieuwe geluiden te verkennen. De synths en de meeslepende melodie geven het een kwaliteit die je doet wegdromen en tegelijkertijd je aandacht volledig vasthoudt.

Speak in Tongues is een ander hoogtepunt. De donkere, hypnotiserende sfeer van het nummer werkt als een magneet Het is een perfecte balans tussen melancholie en hoop, een thema dat door het hele album heen terugkomt. De tekstuele diepgang en de muzikale complexiteit van dit nummer maken het tot een van mijn favorieten.

De song Never-Ending Why spat van enthousiasme en laat je geen moment los. Julien begint wat aarzelend, maar ontwikkelt zich tot een fantastische track. Happy You're Gone is een schitterende ballad, die live ongetwijfeld een feest is. Breathe Underwater is aardig, maar om de een of andere reden blijft het niet echt hangen als een topper.

Come Undone vertraagt het tempo, maar biedt een meeslepende melodie die je in gedachten laat verdwalen. Het afsluitende nummer Kings of Medicine mist de scherpte en voelt wat onherkenbaar aan voor Placebo. Dit is jammer, want het album eindigt daardoor met een minder sterke noot.

Al met al is Battle for the Sun een album dat ondanks een paar mindere momenten veel te bieden heeft. De energieke en opzwepende nummers zullen live waarschijnlijk indrukwekkend overkomen. Naar het einde toe zakt het tempo wat in, maar dit neemt niet weg dat het album als geheel een waardevolle toevoeging is aan Placebo's discografie. De afsluiter valt helaas uit de toon, maar dat doet geen afbreuk aan de algehele beleving die dit album biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl