Doves - Kingdom of Rust (2009)

phoe, die video is mooi!
met zo'n "owh shit" moment aan het eind, moest ff slikken.

Ik heb deze cd besteld bij play.com en kreeg daardoor vandaag een gratis download: Kingdom Of Rust (PrinsThomas Diskomiks).

Indrukwekkend moment inderdaad. Geweldige single weer van de heren die meer aandacht verdienen dan ze tot op heden krijgen. Ik ben meer dan benieuwd naar de nieuwe plaat.

Zozo, lekkere plaat. Ze gaan in deze plaat meer richting de directheid van een Elbow en ik hoor zelfs wat commerciële Coldplay klanken.
Bij de vorige albums zaten er voor mijn gewoon teveel vullers bij, dit album is mooi consistent.
4*

Leuk, PrinsThomas.

Ik wacht nog even met deze te beluisteren totdat het weer wat mooier weer is, over het algemeen vind ik Doves toch wel veel beter klinken in het (lente)zonnetje.

Hmm, deze plaat vind ik niet echt voor in de zon. Hun vorige platen waren dat inderdaad wel. En ook ik hoor wat coldplay (en radiohead) klanken. Moet nog een beetje wennen aan de sound van dit album.

Wat een prachtig nieuw liedje met een mooie clip.

Pfoe, dat is een behoorlijk hoog gemiddelde. Ik ben toch nog lang niet overtuigd door dit album.. Ik heb het nog niet heel veel geluisterd, maar echt speciaal klinkt het (nog) niet..

Ik moet altijd weer wennen als ik een nieuw album van Doves hoor, maar als die gewenning dan eenmaal over is, blijkt er (weer) een zeer goed album gemaakt te zijn.
Titelsong is van grote klasse. Ook The Greatest Denier is een dijk van een nummer. Verder vind ik de sfeer die opgeroepen wordt in Compulsion zeer apart. Die vette baslijn lijkt zo uit een Amerikaanse gangsterserie van de jaren 70 gehaald te zijn.

Een paar bandjes die uit Manchester of de buurt van Manchester komen: Joy Divison, New Order, Buzzcocks, The Fall, The Smiths, Happy Mondays, The Stone Roses, Oasis, The Verve, The Chemical Brothers, Badly Drawn Boy, I Am Kloot en Elbow. De grauwe industrialiteit van deze omgeving zorgt blijkbaar voor prachtige muziek. Ook Doves zijn Mancunian en maken sinds hun oprichting in 1998 bedwelmend mooie licht-psychedelische britpop. Het langspeel-debuut Lost Souls uit 2000 staat vol met langgerekte atmosferische composities. Twee jaar later volgde het luchtigere The Last Broadcast, waar het nummer There Goes the Fear opstaat. Dat liedje was mijn kennismaking met deze band, want in die tijd keek ik nog weleens 's nachts naar MTV en daar kwam de clip van dit nummer vaak voorbij. (Mochten jonge kinderen dit blog lezen, vroeger werden er videoclips op MTV uitgezonden.) De band was inmiddels heel groot in Engeland, want Oasis had ze meegenomen op tour en There Goes The Fear werd een hit. In Nederland zijn ze echter nooit doorgebroken. In 2005 volgde het derde album, Some Cities, waar erg sterke songs op staan maar die over het algemeen wat minder spannend en bijzonder is dan de twee voorgangers. En dan is er nu het nieuwe album Kingdom of Rust. Het album is niet zo sterk, spannend en sfeervol als Lost Souls en The Last Broadcast, maar wel stukken beter dan Some Cities. Het is een plaat die je van begin tot eind in z'n greep houdt. Veel liedjes beginnen klein en groeien dan tot majestueuse proporties, soms opgesierd met strijkers (de titelsong) of electronica (opener Jetstream). De liedjes delen een bepaalde romantische meeslependheid met de liedjes van bands als Elbow en Coldplay, maar zijn over het algemeen wat grilliger en gevaarlijker. Op een nummer als Compulsion blijkt de band ook nog eens behoorlijk funky uit de hoek te kunnen komen en het einde van 10:03 is harder dan je zou verwachten. Deze band kan evengoed bad-ass als gevoelig zijn. Kingdom of Rust is al met een zeer gevarieerd album, waar eigenlijk alleen maar sterke songs op staan. Maar waar Doves voor mij zo'n bijzondere band was omdat ze liedjes in atmosfeer verstopten, verstoppen ze tegenwoordig atmosfeer in liedjes. Dat maakt hen van een 'bijzonder goede band' tot een 'gewoon goede band'. Maar wél een gewoon goede band uit Manchester en dat zegt dus eigenlijk genoeg. Al heb ik Simply Red en Take That bewust van mijn lijstje gelaten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Wat is er mis met Simply Red?

De zanger zijn spraakgebrek is wel heel duidelijk te horen in House of Mirroffff

Behalve dat en het zeurnummer Birds flew Backwards vind ik het een ontzettend lekker album. Stukken beter dan Some Cities

Wat een overheerlijk album is dit zeg, zo lekker heb ik ze dit jaar nog niet gehoord. Kunnen de heren ook eens aanschuiven op Lowlands ?

wat niet?
suffe band, teun

Simply Red heeft 3 aardige albums gemaakt: het debuut, Stars & Home. De rest was pulp. Bij het debuut was het nog een frisse pop-funk band, later werd het meer en meer commerciëler en inderdaad suffer.
Hoogtepunten waren hun 12 inches in de jaren 80, die ook veel in de disco gedraaid werde, zoals de 'cutback mix' van Money's too tight to mention. Toen waren ze nog niet echt suf.

Lekkere plaat zeker, mooie soms hele fraaie muziek. Maar Elbow: echt niet (gelukkig), daarvoor hoor je te veel gitaren en up tempo stukken. De muziek van Elbow vind ik snel zeiïg, dit klinkt soms hooguit dromerig.

Dit neigt inderdaad meer naar de oude Coldplay (niet de commerciële van de laatste 2 albums) en soms naar de oude Radiohead (toen ze nog echte rockmuziek maakten). Dat is geen verkeerde vergelijking en dat hebben ze dus slim gedaan. Toch heeft dit ook wel de bekende wat zweverige Doves sound, ik moet ook regelmatig denken aan hun tweede album: the Last Broadcast. En dat was weer geen verkeerd album.

Ik let soms niet goed op. Vorig jaar heb ik me voor het eerst gewaagd aan Elbow, in de veronderstelling (die op zo goed als niets was gebaseerd) dat die band weinig om het lijf had. Blij verrast toen ik 'Seldom seen kid' luisterde. Inmiddels fan van hun vier albums.
Tot vorige week dacht ik over The Doves zoals ik tot vorig jaar over Elbow dacht. Dit is mijn eerste kennismaking met de band. Wat een aangenaam album. Gisterenavond, op de bank, naast de cd-kast waar mijn vriendin op de laagste planken haar cd's heeft uitgestald, vond ik twee albums van deze band. Toch maar eens beluisteren.
En in het vervolg wat beter opletten.

Een prachtige plaat, met veel variaties, Van jetstream (elektronische invloeden) tot en met het prachtige kingdom of rust. Ik lees hier boven over de gelijkenis met elbow. Ik vind dit toch wel erg ver gezocht, De Doves hebben toch echt een andere sound.

Elbow heeft een andere sound, maar de dynamiek en melodielijnen komen soms overeens. Kijk bijv. naar het nummer 10:03 dat een "Elbow sfeer" uitademt. Beide bands komen uit dezelfde stad, dus zo wonderlijk is de link niet echt. Ik zeg overigens niet dat Doves een kopie is van Elbow hoor...totaal niet.

Ik vind juist het minpunt van Elbow dat het op veel nummers te weinig dynamiek heeft. Ook 'kabbelt' hun muziek te vaak voort, terwijl dit bij Doves juist helemaal niet het geval is, integendeel.

Dat van diezelfde stad: Manchester United komt er ook vandaan en Oasis. En Edwin van der Sar woont er (in de buurt).

manchester is gewoon een grote stad. uit london komen ook heel veel artiesten, wisten jullie dat? toevallig hè...

Echt waar?!

Lijkt de muziek van de artiesten uit London dan ook zo op elkaar?

Geen slechte plaat arie!

Heb jij het nou tegen je kanarie?

eigenlijk klopt dat niet want er zijn over de laatste 20 - 30 jaar heel weinig bands uit london zelf gekomen ... de meeste zijn daar naar toe verhuisd
Manchester heeft over dezelfde periode honderden bands de wereld in gestuurt (sinds jaren 60)

Ik ben het toch echt met west eens, veel dynamischer

Ik vind deze plaat ook dynamischer dan die van Elbow, maar die van Elbow weet dan weer een heel bijzondere sfeer te creëren. Allebei vind ik het dus goede platen.
Deze ook weer: wat weten deze heren toch een constant niveau te halen op hun platen! Geweldig!

Ik heb 'm even niet gedraaid en daarna hard op de koptelefoon. Dat leidt tot een verhoging naar 5,0*. Ik vind dit een waar meesterwerk, met werkelijk geen één minder nummer, integendeel alleen maar prachtige tracks. Alle sterke punten van de afgelopen 3 albums van Doves komen naar mijn mening samen op dit Magnum Opus van de drie heren.

De single is zeer aanstekelijk. Het blijft prima hangen!
De rest van het album glijdt wat aan me voorbij, het wordt nergens echt spannend, maar het is ook absoluut niet slecht.

hmmm, nog een paar keer luisteren dan maar.

Single is prachtig, maar de topper blijft voor mij 10:03. De rest blijft voor mij een beetje wennen maar hoe vaker ik de CD luister, hoe mooier ik hem vind.