Mastodon - Crack the Skye (2009)

Enorm, als je gaat voor het zware werk, ben je met Remission het best af, als je gaat voor een mengeling van zwaar en meer proggy met de nadruk naar zwaar, ben je het best met Leviathan, als opnieuw gaat voor die mengeling, maar dan met de nadruk op proggy, dan ga je het best voor Blood Mountain, en ga je voor zweverig progwerk, ga dan maar achter deze.

remission blijft mijn favoriet, maar valt totaal niet te vergelijken met deze. crack the skye heeft lang gespeeld voordat ik 'm tof vond en nu bevalt ie erg goed, op een paar stukken na; de vocals zijn soms echt heel slecht naar mijn mening.

D-standaard (d, g, c, f, a, d) . Sommige nummers zijn in drop C inderdaad (oblivion). Geweldig album, al kom ben ik er nog niet uit welke ik het beste vind, blood mountain en leviathan vind ik namelijk ook heeelemaal geweldig

Klopt, ik had het nog niet zo uitgebreid bekeken, mijn excuses. Geeft wel een hele rauwe klank die Mastodon zo kenmerkt; mooi.

Als je kijkt in de stemmen, is het ook opvallend hoe het kwartje bij veel mensen pas later valt. Zowat alle mensen die hun stem veranderd hebben, hebben er minimum een halfje bij gedaan t.o.v. de vroegere score.

eventjes een offtopic: wanneer ik deze zomer naar de bergen ga, ga ik deze plaat eens laten draaien in de volle natuur met headphones: het resultaat horen jullie nog

Lijkt me leuk, helaas ga ik dit jaar op een strandvakantie dus kan ik het niet proberen. Ik denk niet dat Crack the Skye enige toegevoegde waarde zal krijgen als ik er naar luister met uitzicht op de Middellandse Zee. Ik luisterde trouwens al heel de tijd naar Divinations zonder zang en luister nu pas de juiste versie. Dat nummer is nog zaliger geworden.

slechts een woord is passend bij deze cd EPISCH. metal is voor mij het genre wat het meest gegroeid is hoewel ik nog af en toe problemen heb met de grunts. terug naar dit album. superieur gitaarwerk,poetische teksten. bombastisch maar nergens overtollig. deze cd strijd samen met mars volta en dream theater om de no 1 van 2009

Iets wat ik heb met Oblivion. Zonder de zang komen de gitaarpartijen en drums nóg beter door. Zalig

pesies, je hoort hoe geraffineerd er gespeelt wordt

de gezonde bak herrie komt ineens veel subtieler in de oortjes terecht

een aanrader om te doen dus, het komt beter tot zijn recht wanneer je daar zit en luistert

Na een veelbelovende eerste kennismaking draai ik dit album eigenlijk bijna niet meer.

Ook hier na veel enthousiasme in het begin dooft de aandacht wel plots heel snel uit, heb ik de indruk.

Kan je een album wel afrekenen op hoe vaak je het draait? Vraag ik me gewoon af he, voor mij is dat niet meteen een graadmeter.

Voor mij ook niet altijd. Sommige albums koester ik echt om zo eens heel af en toe te spelen. Maar deze van Mastodon was ik bijna gewoon vergeten.

Misschien gewoon een tijdje laten liggen en dan nog 's draaien, misschien komt de diepte van elk nummer dan wel naar boven. In ieder geval kon ik 3 van de 7 nummers pas na verloop van tijd écht waarderen. Misschien is "tijd" wel een sleutelwoord voor iedereen die hiernaar luistert: geef het genoeg luisterbeurten om goed in te zinken, misschien dringt het dan wel tot je door. Dat had ik in ieder geval met deze.

(Een ander voorbeeld waar ik dit mee had, is Five Leaves Left dat ik ook een hele tijd heb moeten laten inzinken voor ik bijna heel het album kon appreciëren. Enfin, anders zijn er weinig overeenkomsten met Mastodon natuurlijk, maar het is toevallig omdat ik er net naar luister.)

Als je echt niet overtuigd wordt, dan moet ik je poging wel loven, maar is het helaas niet voor jou weggelegd.

Ik ga 'm zeker nog eens draaien, Guardian of Isis. Ik sluit niets uit.

Maar ik vrees er voor. Ik vond dit album namelijk wel onmiddellijk erg goed. Na een vijftal luisterbeurten echter bleef ik inhoudelijk op mijn honger zitten. Of die inhoud voor mij dan toch in de muziek zit is maar zeer de vraag. Ik leg de CD klaar voor morgen.

even een aantal weken laten rusten

beviel goed

hoor um nu met fris gehoor en moet zeggen, wederom 5

zeer unieke plaat, unieke band, uniek geluid, en enorm knap gespeeld

erg benieuwd of dat live waar te maken is met zoveel noten, akkoorden, diverse zangers, die ook nog een gitaar erbij spelen, dubbele lagen en muzikale hoogstandjes

Is deze muziek een beetje te vergelijken met Tool, of zit ik dan in de verkeerde richting te denken?

Is dit nu ook de beste plaat van Mastodon?

ik vind dit de beste maar mastodon is zon band die iedere plaat anders klinkt en voor elk wat wils

geen tool, totaal anders, maar wel reetestrak en boordevol goed uitgewerkte ideeen

met deze lijkt de band wel de balans gevonden te hebben tussen lomp gebeuk en subtiel werk

Als deze wat beter geprijst is dan moet ik er ook maar aan. Nu nog niet, want hij kost overal nog zo'n 18 euro.

Van gepindakaasde albums houd ik niet echt van, omdat ik vaak de kwaliteit een stuk minder goed vind. Tenminste die ervaring heb ik persoonlijk t.o.v org albums.

Maar even wachten tot hij een tientje kost, dan maar even checken.

Bij CD-Wow heb je hem al voor onder de 10 euro. Komende zaterdag met enkele euro's korting zelfs. Dus je moet er aan geloven!

Mastodon was tot voor kort redelijk onbekend bij mij. Ik had eerst een totaal ander beeld van de band, namelijke ruige simpele metal. Sinds ik een tijdje terug Hearts Alive van Leviathan gehoord had heb ik me meer verdiept in de band. Wat een ontdekking bleek het te zijn. Ruig, ruw en explosief. Ik kon niet anders dan vergelijken met Isis in hun vroege jaren. Maar hun albums gleden steeds meer een andere richting op, progressiever en psychedelischer. Net toen ik bekend was geworden met al hun albums kwam dit album uit.
Aanvankelijk had ik weinig verwachtingen, hoewel ik stiekem hoopte dat de muziek nog meer de progressieve kant was opgegleden.
Over het verhaal kun je veel woorden kwijt maar met weinig woorden kun je het ook al goed omschrijven: een psychedelische ontdekkingsreis zoals we die al gewend waren bij Blood Mountain. De teksten zijn bizar en tegelijkertijd erg treffend. De uitleg van het titelnummer (Skye is Branns overleden zusje) geeft al aan hoeveel lagen de teksten bevatten. Maar goed tekstueel dus zeer interessant, het is toch de instrumentatie op dit album die het naar ongekende hoogte brengt. Hoewel The Last Baron kent een explosief begin wat zonder de zang toch net wat minder aandoet, na een aantal minuten begint een surrealistische waas waarin je verpletterd wordt door bombastische riffs. Een werkelijk episch nummer wat het grootste niveau van Hearts Alive kan evenaren.
Ook The Czar, die opnieuw een fabuleuze intro heeft, is ongelooflijk treffend. De zeurderige zang, de break van een seconde op het einde, het zit allemaal ingenieus in elkaar en voelt ook als een daadwerkelijke achtervolging van Rasputin.
Albums doordrenkt met sfeer, die een geheel vormen en gevuld zijn vele lagen zijn die albums die mij het meest kunnen bekoren. Dit album is een van. Van de prachtige feature van Scott van Neurosis en de epische nummers tot de progressieve krakers, die Ghost of Karelia en Quintessence zijn, is dit een album wat mij lang zal bijblijven, wat ik op ieder moment kan opzetten en toch nooit verveeld zal raken.

Weetje :

Een taalfout in de titel ('Skye' ipv 'Sky')? Nee hoor!

De titel is een soort van tribute aan het zusje van drummer Dailor. Die pleegde namelijk zelfmoord toen ze 14 was. (haar naam: Skye)

oud weetje

en just got paid?

heb ik nog niet gehoord

Aardschok hé!! Gaat het liedje Crack The Skye ook over!

Hier kan je 'Just got paid' horen: Mastodon-Just got paid

Coole cover moet ik zeggen! Maar past niet echt op het album, zelfs als bonustrack.

The Czar is een erg goed en episch nummer, net even op joeptjoep aan het beluisteren. The Last Baron is ook al zo'n meeslepend en episch nummer. Ik denk dat de muziek van Mastodon mij wel gaat bevallen.

ik weet het wel zeker

op de instrumentale versies hoor je pas echt hoe ingewikkeld sommige gitaarpartijen zijn en hoeveel subtiele wendingen er in zitten die je in eerste instantie niet opvallen

Aangezien er zo'n verschil is tussen de Mastodon albums; welk album zouden jullie me aanraden als ik Oblivion en Divinations verreweg de beste tracks vind?

Blood Mountain, absoluut.