Mastodon - Crack the Skye (2009)

Dat hier veel oude fans zullen afvallen had ik je van te voren wel kunnen vertellen. Dit is namelijk nogal een koerswijziging. Ik zou niet willen zeggen dat het geen metal meer is, maar het is wel een meer melodieuze en klassieke variant.

Zelf zien ze het als hun meesterwerk, en stiekem kan ik dat wel begrijpen. Het is meer, om het in hun eigen woorden te zeggen, "laid-back" en "airy". Er zit een heerlijk mysterieuze sfeer geweven door het album waarbij sfeervolle passages naadloos verweven worden met groovende riffs. Het voelt echt als één organisch geheel, iets wat ik bij het soms geforceerde Blood Mountain nog wel eens miste. Na in de vorige albums de technische grenzen opgezocht te hebben lijken ze in dit album volledig voor mysterie, diepgang, emotie en sfeer te gaan.

Sceptici moeten de oude sound van zich af durven zetten en zich open stellen voor de geweldige composities, melodieën en zanglijnen die hier bijna achteloos tevoorschijn getoverd worden. Vergeleken met Leviathan en Remission is dit namelijk sterk veranderde muziek die voor een gedeelte ook een ander publiek aan zal spreken. Ik heb het hier echter niet over een "commerciëler" geluid, het is nog steeds vrij episch en gelaagd allemaal. Wel zal het waarschijnlijk een publiek aanspreken dat meer in de progressieve (hard)rock hoek zit.

Laat je niet vertellen dat Mastodon soft is geworden, dit album schopt namelijk nog steeds erg veel kont. Ik vind hem tot nu toe beter dan het wisselvallige Blood Mountain en minder moeilijk om uit te zitten dan Leviathan en Remission. Op de lange termijn zou het wel eens hun meest interessante album tot nu toe kunnen zijn.

Yuck, wat een meuk. Die stem is alleen al afgrijselijk, maar goed daar kan ik nog doorheen luisteren. Maar als dan de nummers ook nog suf ende soft zijn, haak ik al bijna af. Mastodon was metal, nu is het desertrock met gitaargepriegel.
Velen vinden dit minstens zo vernieuwend als wat ze vroeger als metalband deden, ik vind dit een monstrueuze downfall van een ooit monsterlijke band.
Je zou zeggen dat ik te veel vergelijk, en daar was ik ook bang voor. Maar ik heb het album lang genoeg luistertijd gegeven, en zo goed mogelijk m'n best gedaan objectief te blijven. Alsnog kwam ik tot de conclusie; kende ik niks van de band, dan was ie nog zo de kliko ingegaan als een mislukte creatuur van 'stoere' zang vs. proggepriegel.

Mastodon was tot voor kort redelijk onbekend bij mij. Ik had eerst een totaal ander beeld van de band, namelijke ruige simpele metal. Sinds ik een tijdje terug Hearts Alive van Leviathan gehoord had heb ik me meer verdiept in de band. Wat een ontdekking bleek het te zijn. Ruig, ruw en explosief. Ik kon niet anders dan vergelijken met Isis in hun vroege jaren. Maar hun albums gleden steeds meer een andere richting op, progressiever en psychedelischer. Net toen ik bekend was geworden met al hun albums kwam dit album uit.
Aanvankelijk had ik weinig verwachtingen, hoewel ik stiekem hoopte dat de muziek nog meer de progressieve kant was opgegleden.
Over het verhaal kun je veel woorden kwijt maar met weinig woorden kun je het ook al goed omschrijven: een psychedelische ontdekkingsreis zoals we die al gewend waren bij Blood Mountain. De teksten zijn bizar en tegelijkertijd erg treffend. De uitleg van het titelnummer (Skye is Branns overleden zusje) geeft al aan hoeveel lagen de teksten bevatten. Maar goed tekstueel dus zeer interessant, het is toch de instrumentatie op dit album die het naar ongekende hoogte brengt. Hoewel The Last Baron kent een explosief begin wat zonder de zang toch net wat minder aandoet, na een aantal minuten begint een surrealistische waas waarin je verpletterd wordt door bombastische riffs. Een werkelijk episch nummer wat het grootste niveau van Hearts Alive kan evenaren.
Ook The Czar, die opnieuw een fabuleuze intro heeft, is ongelooflijk treffend. De zeurderige zang, de break van een seconde op het einde, het zit allemaal ingenieus in elkaar en voelt ook als een daadwerkelijke achtervolging van Rasputin.
Albums doordrenkt met sfeer, die een geheel vormen en gevuld zijn vele lagen zijn die albums die mij het meest kunnen bekoren. Dit album is een van. Van de prachtige feature van Scott van Neurosis en de epische nummers tot de progressieve krakers, die Ghost of Karelia en Quintessence zijn, is dit een album wat mij lang zal bijblijven, wat ik op ieder moment kan opzetten en toch nooit verveeld zal raken.

Na een jaar is mijn enthousiasme toch een heel klein beetje bekoeld. Vooreerst is er de productie. De complexe, melodieuze rock die Mastodon hier brengt kan gerust zonder die extra overdrive op de drums (de basdrum klinkt gewoon lelijk). Het iets te volle geluid werkt dan ook wat vermoeiend, zodat ik zelden echt zin heb om hem te luisteren. Nochthans is het een erg goed album. Amper zeven nummers, maar met twee epische nummers van meer dan 10 minuten toch weer serieus wat muziek. De overvloed van riffs wordt vakkundig en strak gebracht, en in een keurslijf gehouden door de ritmesectie die zoals te verwachten viel weer erg goed in vorm is. Het algemene geluid is wel zachter geworden - Crack the Skye is eerder een rock album dan een metal album. Dit valt het meest op in de zang, waar de drummer nu ook zijn deeltje aan bijdraagt. Weg is de zware stem, in de plaats komt een meer toegankelijk vocaal geluid dat zeker veel nieuwe zieltjes zal lokken, al kan ik begrijpen dat fans van het eerste uur er niet veel aan vinden. Een tweede minpuntje, al is het maar een detail, is het concept. Het hele verhaal dat erachter zit slaat nergens op, maar ze kunnen het niet laten om het in elk interview te melden. Maar ja, dat is natuurlijk mierenneuken als de muziek zo mooi in elkaar zit als op Crack the Skye. Het gitaarwerk is uitstekend, ettelijke lagen door elkaar geweven tot een spetterend geheel. Mastodon heeft een serieuze ontwikkeling doorgemaakt, en persoonlijk vind ik het er een in de goeie richting. 4*

Ik kan een flinke portie "gitaargeweld" best waarderen, maar zodra het ontaard in nutteloos geschreeuw en oeverloos gebeuk dan haak ik af. Een echte metalhead zou ik mezelf dus zeker niet willen noemen. Ik was dan ook sceptisch toen ik begon aan "Crack the Skye" van de als metalband bekend staande groep Mastodon. Maar wat schetst mijn verbazing? "Crack the Skye" is een verrassende en intrigerende plaat in het metalgenre. Moet je het eigenlijk wel metal noemen is een van de vragen die ik heb bij het beluisteren van deze plaat. Het heeft overduidelijk kenmerken van metal; zware gitaren, logge, beukende ritmes, maar op "Crack the Skye" heeft Mastodon duidelijk progressieve rockinvloeden toegevoegd. Hierdoor ontstaan complexe ritmes, tempowisselingen en tegendraadse patronen. Daarnaast is de zang echt te bestempelen als zang. Dit alles maakt "Crack the Skye" voor een niet metalhead als ik een zeer genietbare en spannende plaat. Je ontdekt telkens iets nieuws. Voor mij misschien wel een van de meest verrassende platen van de laatste tijd.

Ik ben begonnen met The Hunter en die vond ik erg gaaf. Ik was al gewaarschuwd dat de voorgangers minder toegankelijk zijn. En terecht. Ik heb de sprong maar gewaagd. Echter, deze luister je niet even tussen neus en lippen door. Aanvankelijk wel geprobeerd om er alvast een beetje aan te wennen. Nou, viel me niet mee, geen touw aan vast te knopen. Ik kan me voorstellen als je ze live hebt gezien in eoa voorprogramma toen en je kent geen enkele song dat je het best zwaar hebt gehad.
Afijn, toch maar eens even rustig voor gaan zitten dus en dan ontvouwt zich een hele interessante plaat. De veelal logge wat zweverige songs worden vakkundig dicht getimmerd door de fantastische drummer. Elk nummer heeft wel iets eigenwijs. Of het nou die stemvervormer is of die eigenwijze toetsen die ineens opduiken. Dan weer een fantastische gitaarsolo, waarbij ze dachten daar kan er nog wel een onder in het andere geluidskanaal. Vervolgens gooit de man met de (dubbel aantal?) Stokken het ritme even om. Je blijft je verbazen. Het ontbreekt aan pakkende refreinen, maar die mis je eigenlijk niet.
Voorlopig vind ik the last Baron het beste nummer. Daar zit eigenlijk alles in waar deze band toe in staat is.

Raar maar ik heb deze leren kennen tijdens het lopen, een aanrader van een metalhead. Ik had Crack The skye en Hunter op mijn Idinges gezet en dan maar lopen. Hunter begon ik mee en die is dus wat toegankelijker dan deze en vond ik echt goed, maar dan kwam deze, geloof mij : je vliegt vooruit. Die ritmes, die gitaren en die bas die alles voortstuwt. Mijn favoriete metalplaat tout court.
Alles aan deze plaat is perfect. En voor de lopers onder ons, doen!

Mastodon - Crack the Skye

Wat mij betreft het beste album van Mastodon en überhaupt een van de betere albums in het genre. Op Blood Mountain kon je al horen dat ze meer 'zweverige' elementen in het album stopten, en daar zijn ze hier nog een stapje verder in gegaan.
Het begint nog redelijk kalm met de eerste paar nummers, maar vanaf Quintessence hoor je vrijwel geen leegtes meer in de nummers. Voor sommige mensen misschien te chaotisch, maar ik kan er echt van genieten. Met name het nummer The Last Baron springt er echt bovenuit, dat hele middenstuk is gewoonweg fantastisch.
Wat me opviel op dit album is dat veel nummers een songstructuur hebben in de vorm van een palindroom, bijvoorbeeld The Czar, The Last Baron en in mindere mate ook Ghost of Karelia. Het bouwt als het ware telkens op naar een climax, en eindigt met een soort 'cooldown' zoals het begon.
De nummers passen qua sfeer ook goed bij elkaar. Het feit dat meerdere bandleden de zang op zich nemen komt dit album ook ten goede. Dit geeft net dat beetje extra aan een nummers als Oblivion.
Ik kan vrijwel geen minpunten vinden op dit album. Het moet je liggen, maar als je de nummers na een paar keer luisteren eenmaal kent is het echt genieten geblazen.

5*

Saai..

Eigenlijk kan ik nu wel concluderen dat Mastodon niet mijn band is en dat ook niet zal worden. Ik sta natuurlijk wel open voor verrassingen, maar als zelfs het album dat het meest in mijn straatje (prog, psychedelic) zou moeten vallen, tegenvalt, dan stel ik mijn verdere verwachtingen verder naar beneden af.

Wat wel blijft staan, is mijn bewondering voor het spel van de heren. Ze kunnen echt wel een goed potje spelen. Dat ze ook al ruim twintig jaar in dezelfde line up samen zijn, verdient een pluim. Maar misschien is vers bloed juist ook wel een goede ontwikkeling. Mastodon klinkt hier overigens wel weer anders dan op Blood Mountain het geval was. De sludge is hier helemaal verdwenen. De meeste aggressie overigens ook wel en daarmee ook de dynamische afwisseling. Heel simpel bekeken is dit album niet meer dan zingen, spelen, zingen, spelen tot het einde. Ik wil niet vervallen in dezelfde kritieken, maar de zang is ook echt een obstakel. Het kost me echt veel moeite om The Czar niet na een minuut of twee al te skippen, want zo zeurderig en ongeïnteresseerd heb ik Mastodon nog niet gehoord. Er zitten wel goede stukken in songs als Quintessence en Ghost of Karelia, maar ik voel geen enkele aandrang om dit album nog vaker op te zetten.


Tussenstand:
1. Blood Mountain
2. Leviathan
3. Crack The Skye
4. Remission
5. Lifesblood

Crack The Skye is het eerste Mastodon-album dat ik in mijn collectie kreeg (letterlijk gekregen van een vriend) en ik heb op basis daarvan wel besloten dat ik de band meer aandacht zou moeten geven. Toch vind ik het wel een moeilijk album om in te komen. De zangpartijen zijn uitstekend en muzikaal gebeurt er heel erg veel, maar bij vlagen vind ik het net iets teveel focus op techniek en atmosfeer en te weinig op echte nummers. En terwijl ik dit type voel ik me daar ook een beetje schuldig over, want het album bevat echt een enorme hoop kwaliteit en dat ik het zonder problemen 9 keer heb beluisterd heb de afgelopen week, geeft ook echt wel aan dat ik toch wel fan ben van het album. Het ligt echter wel zwaar op de maag, behoorlijk zelfs. Punten gaan naar Oblivion en The Czar.

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Blood Mountain
3. Crack The Skye
4. Remission
5. Lifesblood