menu

Iron Maiden - Brave New World (2000)

mijn stem
3,92 (346)
346 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: EMI

  1. The Wicker Man (4:35)
  2. Ghost of the Navigator (6:50)
  3. Brave New World (6:18)
  4. Blood Brothers (7:14)
  5. The Mercenary (4:42)
  6. Dream of Mirrors (9:21)
  7. The Fallen Angel (4:00)
  8. The Nomad (9:06)
  9. Out of the Silent Planet (6:25)
  10. The Thin Line Between Love & Hate (8:26)
totale tijdsduur: 1:06:57
zoeken in:
avatar van wizard
3,0
Ik heb dit album recentelijk best vaak beluisterd tijdens het werk door mijn oordopjes, maar ook wel gewoon thuis door de stereo. In beide gevallen vermaak ik me wel de hele 66 minuten lang, maar daarmee is het ook wel een beetje gezegd.
Qua gitaarwerk vind ik Brave New World niet heel urgent klinken. Eerder gezapig, alsof de plaat op de automatische piloot in ingespeeld. Nergens wordt het saai of vervelend, maar het vuur en de passie van begin jaren '80 lijken te missen.
De zang is ok, maar na een tijdje gaan de teksten me toch tegenstaan. Het is niet zo dat ik veel waarde hecht aan teksten, maar als er zoveel herhalingen instaan als hier, begin ik me toch echt wel te ergeren (bijvoorbeeld eerst 8 keer 'Your time will come' herhalen en dan een hele lange 'o-o-oooh' in The Wicker Man).
Het is leuk dat Bruce Dickinson en Adrian Smith weer terug zijn, maar dat betekent niet dat ik als luisteraar verder alles slik waar Maiden mee aan komt kakken.

Hoogtepunten zijn voor mij The Ghost of the Navigator, Dream of Mirrors en The Thin Line...
Een album volgens het boekje ('hoe een degelijke metalsong te schrijven', dat boekje), dat goed klinkt, maar zonder veel enthousiasme gemaakt lijkt.

3.5*

avatar van Lau1986
3,5
Het comback album van Iron Maiden en ik vind het toch best een geslaagd album. Hij opent heerlijk met the Wicker Man, wat gewoon een erg lekkere Iron Maiden song is. Daarna Ghost of the Navigator, wat ik een erg goed nummer vind, één van de beste van de cd. Heerlijke opbouw. Daarna zijn Brave New World en Blood Brothers ook pareltjes. Bij the Mercenary en Dream of Mirrors vind ik het wat minder worden. Het zit allemaal wel goed in elkaar, maar er zitten wat mij betreft te veel herhalingen in de teksten. Na een tijdje heb je dat wel gehoord. The Fallen Angel vind ik wel een aardig nummer en the Nomad, heeft ook heerlijke stukken, maar de plaat word weer geweldig afgesloten met The Thin Line Between Love & Hate. Erg mooi nummer vind ik dat.

avatar van west
4,0
metallica1997 schreef:
begint goed met de eerste 4 nummers maar zakt steeds iets verder in


De eerste vier nummers vind ik echt heel goed, The Mercenary best aardig: zeg maar side A van de LP klinkt prima. Side B is wat minder, hoewel The Fallen Angel heel aardig is, stukken van The Nomad en het begin van Dream of Mirrors. Het slotnummer The Thin Line Between Love & Hate is wel weer een topper.
Bij elkaar levert dat toch heel wat goede (stukken) muziek op.

De productie had wat helderder gekund. Het klinkt mij wat te blikkerig allemaal. Ik vind dat vooral een nadeel voor de gitaren en de bas en juist die wil ik het liefst zo goed mogelijk horen. Als er overigens solo's gespeeld worden dan klinkt het geluid wat beter.

Je leest natuurlijk vaker dat Iron Maiden live nog beter klinkt dan op cd, maar hier vind ik dat nog wat meer dan anders. De nummers van Side A worden op Rock in Rio gespeeld. Afgezien dat de productie van dat album beter is, worden de nummers daar met meer power en diepgang neergezet. HET voorbeeld daarvan vind ik Blood Brothers wat hier een echt goed nummer is, maar daar fantastisch klinkt en overkomt.

Tot slot een eervolle vermelding voor het artwork van dit Brave New World. Wat een magistrale cover zeg!

avatar van Alexepex
4,5
Ik ben na het concert van afgelopen 8 juni te Arnhem de cd's weer is aan het beluisteren en ben nu aanbeland bij Brave New World.

Mijn mening over Brave New World blijft onveranderd; het is en blijft een dijk van een cd!

De eerste na tussenpaus Balley(s), dus weer met Bruce Dickinson als Opper-sirene en met in zijn kielzog Adrian Smith.
Drie gitaristen, dat klinkt leuk maar is dit ook een voordeel?
De gitaren klinken voller, dat wel maar het is vrij lastig om te bepalen of je er nou twee of drie hoort. Nou is Janick Gers meer een gitarist die veel show aan zijn 'spel' toevoegt, dus rijst het vermoeden dat Dave Murray en Adrian Smith het merendeel van de solo's op zich nemen maar dat is live, en dit is de cd.

Alles welbeschouwd kan ik enorm van deze cd genieten.
Zoals altijd een knaller als opener en zo'n echte twijfelgeval op nummer twee die je pas na een tijdje weet te waarderen.
Uitschieters zijn voor mij Blood Brothers (weergaloos), Dream Of Mirrors (met een heerlijk chaotisch eindje), The Falling Angel (een klassieke Maiden stamper), The Noman (tsja, 'goed' is een understatement) en, toch wel, The Thin Line Between Love & Hate.

Toentertijd zou ik zeggen Welkom terug, Bruce!
Tegenwoordig ben ik er nog steeds erg blij mee.

Een 4,5!

avatar van Sir Spamalot
4,0
Sir Spamalot (crew)
Het is het jaar 2000, een jaar dat om twee redenen een memorabel jaar zal blijken. Op 1 januari 2000 kunnen we een dikke middenvinger opsteken naar al die paljassen en paniekzaaiers die haast het einde van de wereld voorspelden omwille van de Millenniumbug. In your face! Op 29 mei 2000 of daaromtrent komt het twaalfde studio-album van Iron Maiden uit. We zwaaien met zijn allen zanger Blaze Bayley uit, we verwelkomen twee oudgedienden in het warme nest, zanger Bruce Dickinson en gitarist Adrian Smith. De groep neemt dit album met zijn zessen op, drie gitaristen dan nog, en eindelijk krijgen we nog eens een mooie hoes!

De terugkeer van deze twee doorwinterde muzikanten zorgt ook voor een kentering bij Steve Harris, me dunkt. Er valt een zware last van hem af daar er toch twee songschrijvers terugkeren en niet van de minste. Vijf van de zes leden schrijven mee aan de nummers, drummer Nicko McBrain blijft bij zijn leest. Ook is Steve Harris niet meer de producer maar co-producer, Kevin Shirley is de producer, onder andere bekend van Dream Theater. Ik denk dat dit een duidelijk heilzame invloed heeft op het geluid en op de songs van de groep. Van dit album heb ik trouwens ook de cd-singles The Wicker Man en Out of the Silent Planet.

Een aantal tendensen zijn duidelijk merkbaar. De albums worden langer, de nummers worden langer en avontuurlijker, er is meer ruimte voor de heren muzikanten, er is ook meer ruimte voor zanger Bruce Dickinson al dan niet met zijn meezing-refreinen hoewel ik denk dat het soms van het goede te veel is. Dit album is hierop geen uitzondering met zijn tien nummers in zevenenzestig minuten. Met genoegen noteer ik de bijdrage van gitarist Dave Murray aan drie nummers op een album, een wereldpremière, het zijn de nummers Brave New World, The Nomad en The Thin Line Between Love and Hate. Ik vind dit wel een goed album, er staan genoeg goede songs met veel gitaarwerk op, er staan ook songs op die me nog altijd niet zo bevallen zoals The Mercenary en The Fallen Angel. Je kan niet alles hebben in het leven. Duizenden keren deugd aan het hartje doet de kleine tempoveranderingen in Ghost of the Navigator en Dream of Mirrors, de spetterende solo's in Brave New World en nog een aantal nummers. De oude tijden lijken teruggekeerd! Klein puntje van kritiek, hier en daar kon het misschien iets bondiger zoals in die goede oude tijden.

De “eighties” zijn voor mij fantastisch met zeven door mij hooggewaardeerde albums, de “nineties” zijn voor mij beduidend minder met vier matige tot ronduit irritante albums, de “noughties” betekenen een nieuwe start voor Iron Maiden en hun nog steeds talrijke fanschare, het wordt echter nooit meer hetzelfde als in die glorietijd en dat hoeft ook niet. Die glorietijd is een schatkist waaruit ze rijkelijk kunnen putten, het kan ook dienst doen als kleine molensteen om hun nek. Met alle krachten proberen ze die nostalgie niet de overhand te laten nemen en altijd maar vooruit te kijken. Een uiterste succesvolle toer volgde met als latere getuige hiervan het live-album Rock in Rio. Zoals bij Piece of Mind van 1983 is het wikken en wegen tussen 3,50 en de 4,00, ze krijgen “hem” toch.

avatar van IJH15
4,0
Comeback van Bruce en Adrian, en, afgaande op de waarderingen voor de voorgaande albums, ook van Maiden als geheel. Vooralsnog ook hun laatste echt mooie hoes. Een album vol met lange, epische nummers, maar toch ook nog enkele kortere tracks.

Ik begin alvast met een kritische noot: wat ik bij tijd en wijle erg storend vind is de repetitiviteit van de refreinen. Dat kwam al eerder voor, maar volgens mij nog nooit op zo’n grote schaal als hier, waar bij veel nummers het refrein bestaat uit zinnetje dat maar herhaald wordt. Ook dat ‘ge-oh’ gaat wel eens tegenstaan. Ik vermeld het hier maar even, dan hoef ik dat niet bij ieder nummer specifiek te doen.

‘The Wicker Man’ is een lekkere opener, kort, snel, aanstekelijk, prima. ‘Ghost of the Navigator’ is gelijk een van de toppers hier. Een lekker stuwende riff en een geweldige gitaarsolo. Het titelnummer heeft een lekker deuntje dat lang gehandhaafd wordt, een fijne opbouw naar het refrein en een geweldig gitaarstuk. ‘Blood Brothers’ is een goed nummer, maar valt volkomen in het niet bij de versie op ‘En Vivo’. Het nummer heeft een mooie tekst (afgezien van eerder beschreven kritiekpuntje), dat ‘zeemansritme’ (lekker meedeinen) en een schitterende solo van Janick Gers. Het volgende kortere nummer dient zich aan, ‘The Mercenary’. Dit is wat mij betreft het minste nummer van het album, maar gelukkig ook relatief kort.
‘Dream of Mirrors’ is mijn persoonlijke favoriet van dit album. Hij knalt er gelijk in, om vervolgens in het gebruikelijke rustige gedeelte over te gaan. Die rustige opbouw, de goede tekst, het lekker harde meebrulrefrein. Dan volgt het kortste nummer, ‘The Fallen Angel’. Het pre-chorus vind ik ietwat irritant, maar het refrein is dan wel weer lekker. ‘The Nomad’ is weer erg episch, met die merkwaardige oosterse (of zoiets) invloeden. ‘Out of the Silent Planet’ is een lekker rockende meezinger. ‘The Thin Line Between Love & Hate’ is de epische afsluiter met een merkwaardig einde.

Al met al geen enkel nummer waarvan ik denk: die hadden ze er beter af gelaten (hoewel binnen de nummers hier en daar wel een beetje gesnoeid had kunnen worden). Ik denk dat dit mijn favoriete Maiden-album sinds Bruce’ terugkeer is (moet ‘Dance of Death’ nog wel beluisteren). Bruce zingt trouwens even sterk als vanouds, hoogtepunt voor mij zijn de ‘Nomad-uithalen’. Voor nu in ieder geval vier sterren.

Overigens staan veel van deze nummers op ‘Rock in Rio’ en komen ze daar vaak (nog) beter uit de verf.

avatar van The_CrY
5,0
Ach, vooruit, nog een halfje erbij. Brave New World was het eerste volledige album van de band die ik met mijn eigen zakcentjes kocht, en ik was compleet teleurgesteld bij de eerste luisterbeurt. Na Best of the Beast via de bieb destijds te hebben geleend, had ik gehoopt op een album vol met van die krakers als 'Aces High' of 'Fear of the Dark'. Wie dat wil zit hier natuurlijk compleet verkeerd, en een 15-jarig snotjong met weinig muzikaal besef zag dan ook met lede ogen aan hoe zijn broer albums als Piece of Mind, Somewhere in Time en Seventh Son voor zijn verjaardag kreeg.

Toch heb ik de CD nooit weggedaan. Tegenwoordig is dit voor mij misschien wel de beste Maiden met Bruce op zang, als niet de beste van alle albums. Eigenlijk gewoon een verlenging van de Blaze periode, muzikaal gezien dan. Lange nummers, zwaar uitgebouwd, en episch, met een verdwaalde kraker als 'The Wicker Man' of 'The Fallen Angel' om het tempo erin te houden. Nummers als 'Ghost of the Navigator' of 'Dream of Mirrors' nemen me mee op een epos zoals alleen Maiden die kan maken. De prachtige hoes en de reünie-vreugde maken het album af, evenals het feit dat Dickinson hier erg goed bij stem is. Geweldig album!

Gast
geplaatst: vandaag om 17:54 uur

geplaatst: vandaag om 17:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.