Iron Maiden - Brave New World (2000)

Op dit album weet Maiden een sfeer neer te zetten die ze naar mijn mening nog nooit bereikt hadden. Alleen Somewhere in Time komt op dat gebied enigszins in de buurt. Vanaf de ijzersterke intro van The Wicker Man tot aan de laatste noot van The Thin Line sleurt dit album je mee en laat je ruim een uur lang niet meer los. Uitgesponnen, lange en gevarieerde meesterwerken (Dream of Mirrors, The Nomad) worden afgewisseld met stevige, korte rockers (The Wicker Man, The Mercenary, The Fallen Angel). Nergens zakt het album in en de nummers doen niet of nauwelijks voor elkaar onder. Bruce zingt misschien nog wel beter dan tijdens zijn eerste periode bij Maiden en muzikaal klinkt dit album progressiever en gevarieerder dan ooit. Wat mij betreft het hoogtepunt uit de rijke carrière van Iron Maiden.

Ik heb dit album recentelijk best vaak beluisterd tijdens het werk door mijn oordopjes, maar ook wel gewoon thuis door de stereo. In beide gevallen vermaak ik me wel de hele 66 minuten lang, maar daarmee is het ook wel een beetje gezegd.
Qua gitaarwerk vind ik Brave New World niet heel urgent klinken. Eerder gezapig, alsof de plaat op de automatische piloot in ingespeeld. Nergens wordt het saai of vervelend, maar het vuur en de passie van begin jaren '80 lijken te missen.
De zang is ok, maar na een tijdje gaan de teksten me toch tegenstaan. Het is niet zo dat ik veel waarde hecht aan teksten, maar als er zoveel herhalingen instaan als hier, begin ik me toch echt wel te ergeren (bijvoorbeeld eerst 8 keer 'Your time will come' herhalen en dan een hele lange 'o-o-oooh' in The Wicker Man).
Het is leuk dat Bruce Dickinson en Adrian Smith weer terug zijn, maar dat betekent niet dat ik als luisteraar verder alles slik waar Maiden mee aan komt kakken.

Hoogtepunten zijn voor mij The Ghost of the Navigator, Dream of Mirrors en The Thin Line...
Een album volgens het boekje ('hoe een degelijke metalsong te schrijven', dat boekje), dat goed klinkt, maar zonder veel enthousiasme gemaakt lijkt.

3.5*

Het comback album van Iron Maiden en ik vind het toch best een geslaagd album. Hij opent heerlijk met the Wicker Man, wat gewoon een erg lekkere Iron Maiden song is. Daarna Ghost of the Navigator, wat ik een erg goed nummer vind, één van de beste van de cd. Heerlijke opbouw. Daarna zijn Brave New World en Blood Brothers ook pareltjes. Bij the Mercenary en Dream of Mirrors vind ik het wat minder worden. Het zit allemaal wel goed in elkaar, maar er zitten wat mij betreft te veel herhalingen in de teksten. Na een tijdje heb je dat wel gehoord. The Fallen Angel vind ik wel een aardig nummer en the Nomad, heeft ook heerlijke stukken, maar de plaat word weer geweldig afgesloten met The Thin Line Between Love & Hate. Erg mooi nummer vind ik dat.

De eerste vier nummers vind ik echt heel goed, The Mercenary best aardig: zeg maar side A van de LP klinkt prima. Side B is wat minder, hoewel The Fallen Angel heel aardig is, stukken van The Nomad en het begin van Dream of Mirrors. Het slotnummer The Thin Line Between Love & Hate is wel weer een topper.
Bij elkaar levert dat toch heel wat goede (stukken) muziek op.

De productie had wat helderder gekund. Het klinkt mij wat te blikkerig allemaal. Ik vind dat vooral een nadeel voor de gitaren en de bas en juist die wil ik het liefst zo goed mogelijk horen. Als er overigens solo's gespeeld worden dan klinkt het geluid wat beter.

Je leest natuurlijk vaker dat Iron Maiden live nog beter klinkt dan op cd, maar hier vind ik dat nog wat meer dan anders. De nummers van Side A worden op Rock in Rio gespeeld. Afgezien dat de productie van dat album beter is, worden de nummers daar met meer power en diepgang neergezet. HET voorbeeld daarvan vind ik Blood Brothers wat hier een echt goed nummer is, maar daar fantastisch klinkt en overkomt.

Tot slot een eervolle vermelding voor het artwork van dit Brave New World. Wat een magistrale cover zeg!

Ik ben na het concert van afgelopen 8 juni te Arnhem de cd's weer is aan het beluisteren en ben nu aanbeland bij Brave New World.

Mijn mening over Brave New World blijft onveranderd; het is en blijft een dijk van een cd!

De eerste na tussenpaus Balley(s), dus weer met Bruce Dickinson als Opper-sirene en met in zijn kielzog Adrian Smith.
Drie gitaristen, dat klinkt leuk maar is dit ook een voordeel?
De gitaren klinken voller, dat wel maar het is vrij lastig om te bepalen of je er nou twee of drie hoort. Nou is Janick Gers meer een gitarist die veel show aan zijn 'spel' toevoegt, dus rijst het vermoeden dat Dave Murray en Adrian Smith het merendeel van de solo's op zich nemen maar dat is live, en dit is de cd.

Alles welbeschouwd kan ik enorm van deze cd genieten.
Zoals altijd een knaller als opener en zo'n echte twijfelgeval op nummer twee die je pas na een tijdje weet te waarderen.
Uitschieters zijn voor mij Blood Brothers (weergaloos), Dream Of Mirrors (met een heerlijk chaotisch eindje), The Falling Angel (een klassieke Maiden stamper), The Noman (tsja, 'goed' is een understatement) en, toch wel, The Thin Line Between Love & Hate.

Toentertijd zou ik zeggen Welkom terug, Bruce!
Tegenwoordig ben ik er nog steeds erg blij mee.

Een 4,5!

Het is het jaar 2000, een jaar dat om twee redenen een memorabel jaar zal blijken. Op 1 januari 2000 kunnen we een dikke middenvinger opsteken naar al die paljassen en paniekzaaiers die haast het einde van de wereld voorspelden omwille van de Millenniumbug. In your face! Op 29 mei 2000 of daaromtrent komt het twaalfde studio-album van Iron Maiden uit. We zwaaien met zijn allen zanger Blaze Bayley uit, we verwelkomen twee oudgedienden in het warme nest, zanger Bruce Dickinson en gitarist Adrian Smith. De groep neemt dit album met zijn zessen op, drie gitaristen dan nog, en eindelijk krijgen we nog eens een mooie hoes!

De terugkeer van deze twee doorwinterde muzikanten zorgt ook voor een kentering bij Steve Harris, me dunkt. Er valt een zware last van hem af daar er toch twee songschrijvers terugkeren en niet van de minste. Vijf van de zes leden schrijven mee aan de nummers, drummer Nicko McBrain blijft bij zijn leest. Ook is Steve Harris niet meer de producer maar co-producer, Kevin Shirley is de producer, onder andere bekend van Dream Theater. Ik denk dat dit een duidelijk heilzame invloed heeft op het geluid en op de songs van de groep. Van dit album heb ik trouwens ook de cd-singles The Wicker Man en Out of the Silent Planet.

Een aantal tendensen zijn duidelijk merkbaar. De albums worden langer, de nummers worden langer en avontuurlijker, er is meer ruimte voor de heren muzikanten, er is ook meer ruimte voor zanger Bruce Dickinson al dan niet met zijn meezing-refreinen hoewel ik denk dat het soms van het goede te veel is. Dit album is hierop geen uitzondering met zijn tien nummers in zevenenzestig minuten. Met genoegen noteer ik de bijdrage van gitarist Dave Murray aan drie nummers op een album, een wereldpremière, het zijn de nummers Brave New World, The Nomad en The Thin Line Between Love and Hate. Ik vind dit wel een goed album, er staan genoeg goede songs met veel gitaarwerk op, er staan ook songs op die me nog altijd niet zo bevallen zoals The Mercenary en The Fallen Angel. Je kan niet alles hebben in het leven. Duizenden keren deugd aan het hartje doet de kleine tempoveranderingen in Ghost of the Navigator en Dream of Mirrors, de spetterende solo's in Brave New World en nog een aantal nummers. De oude tijden lijken teruggekeerd! Klein puntje van kritiek, hier en daar kon het misschien iets bondiger zoals in die goede oude tijden.

De “eighties” zijn voor mij fantastisch met zeven door mij hooggewaardeerde albums, de “nineties” zijn voor mij beduidend minder met vier matige tot ronduit irritante albums, de “noughties” betekenen een nieuwe start voor Iron Maiden en hun nog steeds talrijke fanschare, het wordt echter nooit meer hetzelfde als in die glorietijd en dat hoeft ook niet. Die glorietijd is een schatkist waaruit ze rijkelijk kunnen putten, het kan ook dienst doen als kleine molensteen om hun nek. Met alle krachten proberen ze die nostalgie niet de overhand te laten nemen en altijd maar vooruit te kijken. Een uiterste succesvolle toer volgde met als latere getuige hiervan het live-album Rock in Rio. Zoals bij Piece of Mind van 1983 is het wikken en wegen tussen 3,50 en de 4,00, ze krijgen “hem” toch.

Comeback van Bruce en Adrian, en, afgaande op de waarderingen voor de voorgaande albums, ook van Maiden als geheel. Vooralsnog ook hun laatste echt mooie hoes. Een album vol met lange, epische nummers, maar toch ook nog enkele kortere tracks.

Ik begin alvast met een kritische noot: wat ik bij tijd en wijle erg storend vind is de repetitiviteit van de refreinen. Dat kwam al eerder voor, maar volgens mij nog nooit op zo’n grote schaal als hier, waar bij veel nummers het refrein bestaat uit zinnetje dat maar herhaald wordt. Ook dat ‘ge-oh’ gaat wel eens tegenstaan. Ik vermeld het hier maar even, dan hoef ik dat niet bij ieder nummer specifiek te doen.

‘The Wicker Man’ is een lekkere opener, kort, snel, aanstekelijk, prima. ‘Ghost of the Navigator’ is gelijk een van de toppers hier. Een lekker stuwende riff en een geweldige gitaarsolo. Het titelnummer heeft een lekker deuntje dat lang gehandhaafd wordt, een fijne opbouw naar het refrein en een geweldig gitaarstuk. ‘Blood Brothers’ is een goed nummer, maar valt volkomen in het niet bij de versie op ‘En Vivo’. Het nummer heeft een mooie tekst (afgezien van eerder beschreven kritiekpuntje), dat ‘zeemansritme’ (lekker meedeinen) en een schitterende solo van Janick Gers. Het volgende kortere nummer dient zich aan, ‘The Mercenary’. Dit is wat mij betreft het minste nummer van het album, maar gelukkig ook relatief kort.
‘Dream of Mirrors’ is mijn persoonlijke favoriet van dit album. Hij knalt er gelijk in, om vervolgens in het gebruikelijke rustige gedeelte over te gaan. Die rustige opbouw, de goede tekst, het lekker harde meebrulrefrein. Dan volgt het kortste nummer, ‘The Fallen Angel’. Het pre-chorus vind ik ietwat irritant, maar het refrein is dan wel weer lekker. ‘The Nomad’ is weer erg episch, met die merkwaardige oosterse (of zoiets) invloeden. ‘Out of the Silent Planet’ is een lekker rockende meezinger. ‘The Thin Line Between Love & Hate’ is de epische afsluiter met een merkwaardig einde.

Al met al geen enkel nummer waarvan ik denk: die hadden ze er beter af gelaten (hoewel binnen de nummers hier en daar wel een beetje gesnoeid had kunnen worden). Ik denk dat dit mijn favoriete Maiden-album sinds Bruce’ terugkeer is (moet ‘Dance of Death’ nog wel beluisteren). Bruce zingt trouwens even sterk als vanouds, hoogtepunt voor mij zijn de ‘Nomad-uithalen’. Voor nu in ieder geval vier sterren.

Overigens staan veel van deze nummers op ‘Rock in Rio’ en komen ze daar vaak (nog) beter uit de verf.

Ach, vooruit, nog een halfje erbij. Brave New World was het eerste volledige album van de band die ik met mijn eigen zakcentjes kocht, en ik was compleet teleurgesteld bij de eerste luisterbeurt. Na Best of the Beast via de bieb destijds te hebben geleend, had ik gehoopt op een album vol met van die krakers als 'Aces High' of 'Fear of the Dark'. Wie dat wil zit hier natuurlijk compleet verkeerd, en een 15-jarig snotjong met weinig muzikaal besef zag dan ook met lede ogen aan hoe zijn broer albums als Piece of Mind, Somewhere in Time en Seventh Son voor zijn verjaardag kreeg.

Toch heb ik de CD nooit weggedaan. Tegenwoordig is dit voor mij misschien wel de beste Maiden met Bruce op zang, als niet de beste van alle albums. Eigenlijk gewoon een verlenging van de Blaze periode, muzikaal gezien dan. Lange nummers, zwaar uitgebouwd, en episch, met een verdwaalde kraker als 'The Wicker Man' of 'The Fallen Angel' om het tempo erin te houden. Nummers als 'Ghost of the Navigator' of 'Dream of Mirrors' nemen me mee op een epos zoals alleen Maiden die kan maken. De prachtige hoes en de reünie-vreugde maken het album af, evenals het feit dat Dickinson hier erg goed bij stem is. Geweldig album!

Het is zomer 2000 als een jonge Lennert 's avonds op TMF langs Wet & Wild komt en de videoclip van The Wicker Man voorbij ziet komen. Rockzone ging er altijd al goed in en hij luisterde al wel naar een paar 'harde' bands als Bon Jovi, Guns N' Roses, Queen en The Offspring, maar het begrip 'heavy metal' was hem nog onbekend. Of ten minste, hij wist dat het herrie moest zijn. Iron Maiden bewees hem ongelijk. Die bombastische vocalen van Bruce Dickinson, die stoere middeleeuwse krijger-look van de bandleden, de spannende teksten, die gierende gitaarsolo, de openingsriff... alles trok zijn aandacht. Een week later had hij zijn zakgeld bijeengelegd om voor 48,65 gulden Brave New World aan te schaffen. Hierna is het heavymetalballetje verder gaan rollen en Lennert een gelukkig persoon geworden.

Zucht, ik word er weemoedig van. Ik heb andere Maiden-albums die ik daarna aanschafte nog bij vlagen negatief vergeleken met de volle productie en sound van Brave New World. Drie gitaristen klinken nu eenmaal vetter dan twee, althans, zo dacht ik altijd. Ik waardeer de oudere albums nu veel beter dan toen om andere redenen, maar Brave New World klinkt nog steeds wel echt fantastisch. Bruce' stem was natuurlijk al goed opgewarmd met het solomeesterwerk dat The Chemical Wedding heet, maar hij klinkt hier nog een stukje beter. Dat de titeltrack zo'n herhalend refrein heeft, maakt me niets uit omdat de zang zo fenomenaal klinkt. En Adrian Smith zorgt toch ook weer voor een mooi stukje structuur in de solo's ten opzichte van de chaos van Gers en de vloeiende salvo's van Murray. De band voelt hier gewoon weer gelukkig ten opzichte van Virtual XI.

Toch is er een hoop van de Bayley-tijd meegenomen, aangezien de langere proggy songstructuren gebleven zijn. Met The Wicker Man en The Fallen Angel zijn er een tweetal korte tracks, maar het gemiddelde zit toch dik boven de 6 minuten. Het album leerde me om anders over muziek te gaan denken, om teksten beter te doorgronden en om te begrijpen dat 'hard' en 'mooi' nog steeds goed samen kon gaan. Ook nu nog hoor ik zoveel lagen en details in songs als Dream Of Mirrors en The Nomad, al zullen vooral opener The Wicker Man, het epische Ghost Of The Navigator en het bloedmooie Blood Brothers hier met de punten voor beste songs er vandoor gaan. En mindere momenten zoals op de voorgangers te vinden waren... ik moet moeite doen om ze hier wel te vinden.

De nostalgische factor speelt ook echt wel mee, maar ik krijg hier warme gevoelens bij dan een The Number Of The Beast of Piece Of Mind ooit zullen doen. Mijn eerste metalplaat, de aanstichter van mijn grote passie zal altijd een warm plaatsje in mijn hart houden. En de glorieuze, meer gerijpte zang van Dickinson komt hier zo wonderschoon tot zijn recht van de openingstonen van The Wicker Man tot de wegstervende laatste klanken van The Thin Line Between Love And Hate.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. Brave New World
6. The Number Of The Beast
7. Iron Maiden
8. No Prayer For The Dying
9. Piece Of Mind
10. Fear Of The Dark
11. The X Factor
12. Virtual XI

Een onbetwistbare heropleving van Iron Maiden. Met de terugkeer van Bruce Dickinson en in iets mindere mate Adrian Smith heeft de band weer nieuw elan. De songs werken een stuk beter. Het geluid is prettig en er valt ook echt meer te genieten. Het album heeft beduidend meer visie, al kan ik me bij veel nummers voorstellen hoe het met Blaze geklonken zou hebben. Punt is dat Maiden een powerhouse nodig heeft en dat kan Blaze niet.

Met The Wicker Man wordt nog heel even teruggekeken naar Maiden oude stijl: snel, aggressief en bondig. Daarna krijgen we vooral lange nummers voorgeschoteld die Harris' liefde voor oude progrock verraden. Alles wel in een duidelijk Maiden jasje overigens. Sommige nummers zijn nog wel echt te langdradig, zoals de afsluiter, maar andere zijn zeker raak, zoals Ghost of the Navigator en Blood Brothers. Iron Maiden nieuwe stijl en zeker geslaagd.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Piece Of Mind
9. Brave New World
10. No Prayer For The Dying
11. The X Factor
12. Virtual XI

Na een decennium met louter topalbums en de daarop volgende tien magere jaren, komt Iron Maiden in de nieuwe eeuw vitaler dan ooit terug met een knaller van een album. Het progressieve geluid, dat al in de periode met Blaze Bayley zijn intrede deed, krijgt hier een enorme impuls. Natuurlijk door de terugkeer van Bruce Dickinson, wiens krachtige vocalen gewoon thuis horen bij Iron Maiden, en in mindere mate Adrian Smith, maar ook de rol van Kevin Shirley in het opnameproces van dit album.

Hij overtuigde de band ervan om niet de traditionele wijze van opnemen te hanteren op dit album, maar het album als band live in de studio op te nemen. Hiermee heeft hij de energie van de Ed Hunter tour, waar de band voor het eerst in deze samenstelling speelde, vastgelegd in de studio. Het is sindsdien ook de wijze waarop Iron Maiden nieuwe albums opneemt.

Het album bruist van de energie. Van de knallende opener The Wicker Man tot Out Of The Silent Planet weet de band die energie op dit album vast te houden. Het afsluitende The Thin Line Between Love And Hate doet zijn naam eer aan. In de coupletten kan het nummer me niet echt bekoren, maar de refreinen zijn daarentegen uitstekend.

Score: 86/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. Brave New World
8. Iron Maiden
9. Fear Of The Dark
19. No Prayer For The Dying
11. Virtual XI
12.The X Factor

Ik heb altijd een beetje een dubbele relatie gehad met dit album. Aan een kant vind ik het een heel sfeervol album met klasseproductie en een beeldschone hoes, één van de allermooiste uit de volledige Maiden-catalogus zelfs. De kwaliteit van het songmateriaal is ook consistent hoog, met vooral in de eerste helft een aantal duidelijke uitschieters -- het titelnummer is met afstand ook het prijsbeest wat mij betreft: ijzersterk gezongen refrein, heerlijke solo's en een extatische melodische climax er achteraan, die op de Rio-versie nog eens naar het volgende echelon wordt getild door een waanzinnig publiek.

Toch vind ik het best een karwei om dit album volledig uit te zitten. Dat heeft in eerste instantie te maken met het repetitieve karakter van de meeste refreinen op dit album. Bruce hoeft me geen 20 keer te vertellen dat "We're blood brothers" of dat "The dream is true", ik geloof hem heus wel na de eerste keer of vier. Volgens mij spant Out of the Silent Planet de kroon, daar wordt de titel niet minder dan 36 keer genoemd.

Dit, in combinatie met de behoorlijke lengte van veel nummers (Dream of Mirrors bijvoorbeeld had gerust 3 minuten korter gemogen wat mij betreft), doet mijn aandacht net te veel verslappen naar het einde toe. Dat kost het album punten in de eindbeoordeling, ook al snap ik dat veel mensen hier helemaal mee weglopen omwille van het consistente niveau. Favorieten: het titelnummer en The Nomad.