Iron Maiden - Brave New World (2000)

Geweldige plaat! Zo hoort Metal te zijn.! The Nomad is ook echt een fantastisch nummer!

4,5*

Het mooiste nummer is bloodbrother vanaf 5.40 dan begint namelijk de meest incredible solo ooit van maiden echt een kippevel moment nog steeds na 10 jaar, echt sublieme solo

Ben zelf niet zo gecharmeerd als jullie van deze plaat. Er staan absoluut een paar pareltjes op maar juist nummers als bloodbroothers en het titelnummer vind ik een beetje het tempo uit de plaat halen. Juist nummers als The Wickerman, Dream of Mirrors en zeker Ghost of the Navigator laten maiden op hun best horen.

De beste Maiden plaat voor mij, vind alleen '' out of the silent planet'' iets minder dan de rest,

Topplaat. Dickinson en Smith zijn terug en dat is te merken. The Wickerman, Dream of Mirrors, Blood Brothers en Ghost of the Navigator zijn gewoon allemaal stuk voor stuk briliant. Out of the silent planet is idd iets minder, maar is wel nog oke.

Geweldige cd! Klopt van begin tot eind. Roept een middeleeuwse sfeer op (vage herinneringen aan Ritche B M Rainbow).
Pas perfect bij het boek da'k aan t lezen ben: de linkerhand van God; Magie, avontuur; helden in een angstaanjagende wereld...

Op zich geen slecht album, maar wat mij vaak irriteert zijn die simplistische refreintjes bestaande uit één zinnetje dat veel te vaak herhaald wordt. Het eerste nummer voor zover ik weet waarop dat truukje (dat voor mij niet werkt) zo overdreven werd gebruikt is Heaven Can Wait op Somewhere in Time. De nummers teveel geschreven met in het achterhoofd de fans die tijdens concerten lekker moeten kunnen meeblèren, zo lijkt het.

Repetitie:

Your time will come, your time will come, your time will come, your time will come, your time will come, your time will come, your time will come, your time will come, your time will come

Opgelet, de volgende is 'tricky'.

A brave new world, in a brave new world A brave new world, in a brave new world
In a brave new world, a brave new world In a brave new world, a brave new world

Helemaal mee eens, echt ontiegelijk storend vind ik dat aan Iron Maiden's muziek.

Dat refrein van Brave New World vind ik ondanks de beperkte woordenschat wel heel gaaf gedaan. Die verhoging na de tweede herhaling maakt het lekker dramatisch. Bruce haalt het echt uit zijn tenen.

Moeten we dit serieus nemen met slayer op 1?

Ik vind de nummers allemaal te glad klinken op dit album. Voor mij niet de come back waar ik op hoopte. A Matter Of Live And Death vind ik ook niet veel beter dan deze. Voor de albums met Bruce draai ik altijd maar de albums vanaf The Number Of The Beast tot en met Seventh Son, vind ik mooi zat. De rest gewoon overslaan.

Ik ben lang niet de enige die dat mindere albums vind. Ik slik niet zomaar alles wat me voorgeschoteld wordt.

En om dan af te geven op mijn smaak vind ik een nogal zielige reactie. Als je geen goede argumenten hebt kun je beter niets zeggen.

ik vind Maiden van na 2000 degelijk bestaansrecht hebben. De band legt zich wat meer toe op de epics die in de jaren 80 wat gematigder de albums sierden. Vernieuwingsdrang heeft de band niet, maar men is nog steeds in staat om uitstekende albums in elkaar te flansen.
Brave New World gaf na het in mijn ogen zwakke Virtual XI weer nieuw élan aan de band. Het klinkt alsof men meer plezier in het muziek maken heeft dan op Virtual XI. En de terugkeer van Dickinson hielp ook nog eens wat mee.

NPFTD en Virtual XI kan ik enigzins inkomen.Ook niet mijn favoriete albums.Maar the X Factor steekt muzikaal gwn heel goed in elkaar ondanks dat blaze niet geweldig is

Voor mij niet zo goed als de voorgaande twee platen, maar wel zeker één van de beste platen met Bruce Dickinson. Ik kan me voorstellen dat het voor niet-Blaze fans een vette comeback is, maar in feite zijn ze nooit weggeweest Alleen begin jaren 90 was het even wat bijsturen, maar het schip is daarna goed op dreef geweest, en Brave New World is een echte mijlpaal in de tocht van Iron Maiden. De aanwezigheid van langere nummers met sterke opbouw is zeer verfrissend, net als bij Virtual XI, alleen The Thin Line Between Love & Hate kan me niet bepaald boeien. De rest is helemaal top

Dit is een van mijn favoriete albums van Iron Maiden, hier staan echt goede songs op. Ook de lange nummers blijven boeien. Niks lijkt zwaar op het oude werk, daar heeft A Matter of Life and Death iets meer last van, daar kon ik bij ieder nummer zeggen op welk ander nummer het van Iron Maiden leek, en dat vind ik nou niet echt geweldig. Deze krijgt 4 sterren.

A Matter Of Life And Death is net veel origineler en spannender, en bevat ook sterkere teksten / songmateriaal / muziek, dan deze voorspelbare comeback - met o zo veel herhaling - waar Maiden precies weet welk trucje ze moeten gebruiken.

Kan me vinden in je mening. A Matter Of Life And Death is een album dat zich kan meten met het oude spul. Een klasse hoger dus.
Brave New World was voor mij een verademing ten opzichte van het uitgebluste Virtual XI. Oude trucjes, ja. Maar met verve gebracht wat mij betreft.

De laatste 2 nummers zijn wat in dezelfde lijn als AMOLAD.
Ik hoop dat The Final Frontier dat ook zal zijn.

@ Edwynn

A Matter Of Life And Death kan zich inderdaad meten met het oude spul, maar dit wil allesbehalve zeggen dat het album vergelijkbaart is met de oudere klassiekers.
De muziek van oa Powerslave en dergelijke (ik ga ervan uit dat je oa deze als voorbeeld nam) is veel directer, de teksten veel minder conceptgericht en de sfeer totaal anders...
Brave New World is op zowel muzikaal als tekstueel (en andere) vlak veel meer vergelijkbaar met oudere werken. Dat A Matter Of Life And Death dan weer hetzelfde niveau haalt als de oudere werken is ook feit, maar dit heeft dan niets te maken met vergelijkbaarheid...

Ik doelde dan ook louter op het kwaliteitsaspect.

Toen Brave New World uitkwam wist ik dat Maiden weer in het juiste spoor kwam.
Toen ik A Matter Of Life And Death voor het eerst hoorde, had ik (bijna) een zelfde euforische ervaring die ik had bij elke Maiden release uit de jaren 80.

Nu snap ik je, en gelijk heb je natuurlijk...
Behalve het woordje 'weer', ik ben namelijk een X-Factor /V11 voorstander

Je staat niet alleen

Ik heb dit album recentelijk best vaak beluisterd tijdens het werk door mijn oordopjes, maar ook wel gewoon thuis door de stereo. In beide gevallen vermaak ik me wel de hele 66 minuten lang, maar daarmee is het ook wel een beetje gezegd.
Qua gitaarwerk vind ik Brave New World niet heel urgent klinken. Eerder gezapig, alsof de plaat op de automatische piloot in ingespeeld. Nergens wordt het saai of vervelend, maar het vuur en de passie van begin jaren '80 lijken te missen.
De zang is ok, maar na een tijdje gaan de teksten me toch tegenstaan. Het is niet zo dat ik veel waarde hecht aan teksten, maar als er zoveel herhalingen instaan als hier, begin ik me toch echt wel te ergeren (bijvoorbeeld eerst 8 keer 'Your time will come' herhalen en dan een hele lange 'o-o-oooh' in The Wicker Man).
Het is leuk dat Bruce Dickinson en Adrian Smith weer terug zijn, maar dat betekent niet dat ik als luisteraar verder alles slik waar Maiden mee aan komt kakken.

Hoogtepunten zijn voor mij The Ghost of the Navigator, Dream of Mirrors en The Thin Line...
Een album volgens het boekje ('hoe een degelijke metalsong te schrijven', dat boekje), dat goed klinkt, maar zonder veel enthousiasme gemaakt lijkt.

3.5*

Maiden schijnt zich steeds meer te ontwikkelen. En ik kennelijk niet. Ik blijf toch meer een liefhebber van alles tot 7th Son.

Na het luisteren van A Matter Of Life And Death vreesde ik het ergste, maar het moet gezegd; dit is een stuk beter. Toch haalt dit het voor mij niet bij het oudere werk. Nomad is imo veruit het beste nummer.

Halfje eraf. Vind het nog steeds een automatische pilootplaat en alles wat ik er verder nog meer over zeg in de 'mening' hierboven, maar sommige nummers kabbelen me te lang door. En ja, nog maar een refreintje erachteraan, maar dan een octaafje hoger. Dat werk.

Prima plaat, maar het had na The Nomad wel mogen ophouden. Nu duurt het met te lang om te blijven boeien.

Van de albums sinds de terugkeer van Bruce en Adrian vind ik dit de meest geslaagde! Alles knettert en knalt hier je speakers uit. In tegenstelling tot bijv. A matter of life & death, die veel tammer klinkt.
Toch haalt ook dit album het niet bij de oude albums vind ik. Ach ja, ik ben geloof ik echt een fan van al het materiaal t/m Fear of the dark. Ik wil al het latere wel goed vinden (en sommige nummers zijn dat ook wel) maar het raakt me niet meer zo als eerder.

Hier staan ontzettend sterke nummers op, ook wel wat mindere maar ook die zijn niet echt slecht. The Thin Line between Love and hate vind ik echt fantastisch

Een half puntje eraf voor mij, het begint lichtjes tegen te staan.

Het is natuurlijk een zeer goed album maar voor mij gevoel is het gewoon een verlengstuk van SWIT en SSOASS
de opvolger Dance of death heeft wat meer eigen identiteit.


Natuurlijk is dit alles hoogst persoonlijk