menu

Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Eagle (2009)

mijn stem
4,06 (354)
354 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Folk
Label: Drag City

  1. Jim Cain (4:39)
  2. Eid Ma Clack Shaw (4:20)
  3. The Wind and the Dove (4:34)
  4. Rococo Zephyr (5:43)
  5. Too Many Birds (5:27)
  6. My Friend (5:13)
  7. All Thoughts Are Prey to Some Beast (5:53)
  8. Invocation of Ratiocination (2:42)
  9. Faith / Void (9:44)
totale tijdsduur: 48:15
zoeken in:
avatar van Lennonlover
4,5
inderdaad. Nog twee toppers op dit album.

4,5
"One last blackbird without a place to land, one last blackbird without a place to be." Echt een prachtig zinnetje. Ik heb dit album verkozen tot album van het jaar. Dik verdiend want gewoon stuk voor stuk enorm krachtige nummers. Zijn stemgeluid verveelt ook nooit. Nummer acht blijf ik nog een beetje nietszeggend vinden, vandaar niet de volledige score, maar voor de rest een prachtige plaat!

avatar van de_nis_
5,0
Dn!S schreef:
"Nummer acht blijf ik nog een beetje nietszeggend vinden,


Logisch voor een instrumentaal nummer

4,5
Hoe dat zo? Ik ken genoeg instrumentale muziek die mij in vervoering brengt.

avatar van VanDeGriend
2,5
Berichten verplaatst naar Bill Callahan en slowchat over de top 10 positie verwijderd. Berichten over je top 10 over 2009 gaarne in het desbetreffende topic.

5,0
Dn!S schreef:
Ik heb dit album verkozen tot album van het jaar.


Helemaal mee eens! Toen ik dit album voor de eerste keer beluisterde wist ik niet wat me overkwam. Je word als het ware meegezogen in een soort duister maar aan de andere kant toch vrolijk wereldje van dhr. Callahan. Persoonlijke favoriet: All Thoughts Are Prey To Some Beast.
Inderdaad met afstand de plaat van 2009.

avatar van blonde redhead
4,0
Dn!S schreef:
Hoe dat zo? Ik ken genoeg instrumentale muziek die mij in vervoering brengt.


NIETSZEGGEND is een instrumentaal natuurlijk altijd. Het kan dan wel weer erg mooi zijn. Maar ik moet zelf eerlijk zeggen dat ik de plaat niet zoveel meer draai. Dus hij heeft niet een blijvende indruk gemaakt daarom een halve ster eraf. 3.5

avatar van De Daniël
4,5
Ga hem vanavond weer lekker opzetten, terwijl alle commerciële, zogenaamd beste muziek van het afgelopen jaar op televisie etc. voorbij schalt

avatar van herman
blonde redhead schreef:
NIETSZEGGEND is een instrumentaal natuurlijk altijd.

Wat is dit nou weer voor opmerking? Alsof instrumentale muziek geen emoties kan opwekken.

elrayo
Ik denk dat hij bedoelt, dat er in een instrumentaal nummer niet gezongen wordt (nietszeggend, dus...)

avatar van herman
Ja, als je het letterlijk neemt heeft ie wel gelijk. Maar je kan natuurlijk ook met andere zaken dan taal communiceren.

avatar van De Daniël
4,5
Precies, neem non-verbale communicatie!

avatar van Lennonlover
4,5
Ik vind wel dat er in een intstrumentaal nummer minder emotie zit dat met zang. Ik ben nog nooit echt diep geraakt geweest door instrumentale muziek(traantje wegpinken, kippenvel en dat alle haarjes op je rug recht komen te staan).
Zang en tekst dringen veel makkelijker en veel dieper in.
Enfin, dat is mijn ervaring met muziek natuurlijk.

avatar van Thomzic
2,5
Ik vind het voorlopig niet erg interessant. Het weet me niet te pakken, heb er geen feeling bij. De nummers komen wat mij betreft te eentonig over en weten mijn gedachten geen moment helemaal bij te houden, en dat terwijl ik normaal wel in ben voor een portie folk muziek.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Ik heb deze schitterende albumhoes ooit ergens gezien, en daarom maar een kans gegeven.

Ik had nog nooit van deze artiest gehoord (ook niet van Smog), maar het bevalt me vrij goed. Schitterende liedjes, mooie arrangementen en prettige melodieën. Geen overdreven poespas. Het enige wat zorgt voor een mindering in punten is Bill's stem. Geen goede zanger, en ook geen authentieke, originele stem. Eén van die twee moet je eigenlijk wel hebben als singer-songwriter.

sxesven


Dat die stem je smaak niet is, soit, maar niet authentiek/origineel? Die ongelooflijk diepe baritoon is zondermeer even uniek als authentiek; wat er niet 'origineel' aan is snap ik al helemaal niet - hoe verhoudt een 'originele' stem zich tot deze? En technisch is Bill misschien geen goede zanger - altijd meer een prater geweest - maar technisch goede zangers zijn meer op hun plaats in X-Factor dan op een plaat als deze. Nee, Bill's stem als mispunt, dat snap ik écht, écht, écht niet. Pertinent één van mijn favoriete zangers (vooruit, praters), dit heerschap.

No offence, eerlijk, maar ik sta er echt van te kijken dat je Bill's stem een minpunt noemt - vanaf minuut één heeft die stem mij namelijk bij m'n lurven gegrepen. Ik wist nog niet of ik Smog goed vond en ik was al verliefd op die stem. De oren overgeslagen en direct het hart in. Prachtig!

avatar van De Daniël
4,5
Nu ik de laatste tijd veel naar Nick Drake luister, hoor ik veel overeenkomsten met de stem van Drake en Callahan. Beiden raken mij.

4,5
Stijn_Slayer schreef:
Geen goede zanger, en ook geen authentieke, originele stem. Eén van die twee moet je eigenlijk wel hebben als singer-songwriter.


Zijn stemgeluid is wellicht niet uniek, maar zijn manier van zingen (inderdaad ergens tussen zingen en praten in) is toch niets iets wat je elke dag hoort. Bovendien vind ik zijn stem wel erg prettig om naar te luisteren. Er gaat toch wel warmte vanuit.

avatar van Paap_Floyd
Wat heeft deze plaat achterlijk veel stemmen meer dan de Smog-albums? Bill goes commercieel? Ik heb deze plaat nog niet gehoord, maar vertel het me.

sxesven
Heeft met z'n mooie hoes op de frontpage gestaan, volgens mij heeft dat erg geholpen. Blijkbaar heeft het niet uitgenodigd tot beluisteren van de rest van Bill's oeuvre, helaas...

avatar van itchy
4,0
Een ander mysterie: waarom heeft sxesven hier niet op gestemd?

avatar van De Daniël
4,5
Ik vind Smog vele malen minder goed dan Callahan alleen en ik denk dat meer mensen dat met mij denken. Of ze kennen het natuurlijk niet, dat kan ook nog

avatar van Omsk
4,5
Gelukkig heeft deze plaat me wel uitgenodigd tot een (her)ontdekking van Callahan's oeuvre - ik draai al de hele lente zowat niks anders . En deze CD is zijn derde grote pijler, na Red Apple Falls en A River.

Jim Cain is een beetje een vreemde opener, zeker een interessant liedje, maar het klinkt wat amorf, het gaat nooit in je hoofd zitten, en als je hem per ongeluk overslaat mis je hem niet, maar toch steekt hij niet bleek af bij de rest van het album.

Eid Ma is een beetje gebouwd rondom Psycho Killer, ik ben toch niet de eerste die dat opmerkt? Pakkend nummertje, waarmee Callahan de antenne uitsteekt voor een breder publiek, mooi dat dat in ieder geval op deze site geslaagd is.

Het volgende nummer flirt wat met Arabische invloeden, wat in mijn oren geen best idee is - dat 'oohohohoo' met Arabische strijkers is wel erg strandaardesk-Aladdin-op-een-dinsdag. Daartussendoor valt niettemin een ruim voldoende nummer te horen.

Rococo Zephyr is toch wel mijn favoriet. Heerlijk meedeinnummer, betoverende minimale achtergrondvocalen, subtiele arrangementen, en zoals je van op aankan bij Callahan: een lome beschouwende tekst. Het zet de krijtlijnen uit van een paradijselijke lentetuin. Kijk, de grote pest aan gelukkige momenten is altijd dat je ze niet kan opslaan, ALT+S of zo, maar zosoms worden ze wél gevangen in een liedje.

En zeer tekenend voor Callahan, wordt die zomerse perfectie in de laatste zin van het nummer dan weer vakkundig weggerelativeerd: Well I used to be sort of blind - but now I caaaan ...sort of see. .

Too Many Birds, de titel doet me denken aan een refreintje dat ik op mijn tiende verzon, als knipoog naar de enorme hoeveelheid nummers over bloemen in de Nederlandstalige muziek die ik tot dan toe had moet horen (bedankt Oom), getiteld: Rozen Kunnen De Pot Op, en steevast voorgedragen met een over het paard getild smartlappen-accent. Met deze titel lijkt Bill te knipogen naar de enorme hoeveelheid nummers die hij zelf over vogels, rivieren, appels en andere schijnbare onnozelheden schreef. Mooi stukje zelfreflectie (of dicht ik hem teveel eer toe nu?). Ook compositietechnisch weer een erg onderscheidend nummer trouwens (If - If I - If I Could, enz.).

My Friends is een single-waardig nummer, het nummer dat daarna komt ook, maar ze weten me iets minder te verrassen dan het voorgaande.

Het instrumentaaltje vind ik eigenlijk best gaaf, en de afsluiter is erg inspirerend - God wegschuiven, van je eigen kracht uitgaan, beseffen dat het ondermaanse toch echt het toneel is waar je het op moet maken. Krachtig.

Slotsom: een mooi abum. Tekstueel is het frivoler dan ik van zijn vorig pseudoniem gewend was (Ik dacht aan Forever Changes), maar ook dat past prachtig bij zijn nonchalante baritonstem.

Benno
Mooie recensie en helemaal mee eens. Alleen je beoordeling van Jim Cain vind ik een beetje minnetjes. Dit is een sterk autobiografisch nummer wat nog een mooier stukje zelfreflectie heeft dan Too Many Birds: I used to be darker, then I got lighter, then I got dark again...

avatar van Omsk
4,5
Welaan, een rectificatie: Jim Cain is óók een vijfsterrennummer, daar was ik zondag alleen nog niet helemaal achter .

avatar van Madjack71
Gortdroge plaat van Callahan die luistert als een hittegolf; loom, broeiend en vooral niet veel doen.
Zijn stem alsook de muziek doet mij wat denken aan Micah P. Hinson en das niet slecht, want daar kan ik wel van genieten.
In 1ste instantie moest ik er nog wat inkomen en vond ik het pas bij Too Many Birds wat op gang komen, wat ik een van de mooiste nummers vind. Maar ook Rococo Zephyr, The wind and the dove lieten meer los van diens schoonheid. Er zit veel muzikale schoonheid 'verborgen' in de liedjes.
Een plaat om rustig bij te ontspannen met een grand cruutje erbij.

avatar van De Daniël
4,5
Als je doorluistert wordt alles beter en beter. Let maar op! Goede omschrijving trouwens van deze plaat: loom en broeiend.

avatar van steven
4,5
Benno schreef:
Mooie recensie en helemaal mee eens. Alleen je beoordeling van Jim Cain vind ik een beetje minnetjes. Dit is een sterk autobiografisch nummer wat nog een mooier stukje zelfreflectie heeft dan Too Many Birds: I used to be darker, then I got lighter, then I got dark again...


duidelijk autobiografisch , de titel is zelfs een verbastering van zn eigen naam . bill = jim en callahan=cain . initialen zijn hetzelfde zelfs

deze plaat laat me nog steeds niet los , ijzersterk.

avatar van Omsk
4,5
De titel verwijst naar James M. Cain, schrijver van The Postman Always Rings Twice. Jim is dan ook geen verbastering van Bill, wat zelf al een verbastering van William is.

Wellicht is het geen toeval dat de genoemde M. voor Mallahan staat.

avatar van steven
4,5
dan heetft ie die naam er zeker wel op uitgezocht. het zou echt te toevallig zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:39 uur

geplaatst: vandaag om 19:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.