Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Eagle (2009)

En zo is het!

Stem vind ik vooral heel erg goed.... prachtig album.. momenteel helemaal verslaafd aan


... en mijn moeder ook

Ik kende Smog alleen van naam, en ben dit album maar eens gaan pindakazen. Nu begonnen aan m'n eerste luisterbeurd. Klinkt wel erg mooi zeg...

Ik klik, omdat ik in de updates, op het openingsblad, deze zie staan. Een artiest waar ik nog nooit van gehoord heb, vandaar.
Welk genre brengt deze man doorgaans???

Folk/pop maar dan bijzonder donker. Maar dit album zou jij denk wel tof vinden.

Wordt getrickerd door de voorpagina van MuMe: wat een interessante hoes zeg. Ik ken de hele zanger/band niet, dus ik pak de pot er ook maar eens bij .

Dat had ik dus ook . Die voorpagina rules .

Doorgaans ook het moment waarop de rating een flinke duik dreigt te nemen.

Het heeft zijn voor- en nadelen, natuurlijk. Er zullen luisteraars zijn die dit album niet waarderen, maar er door de voorpagina op zijn gewezen en daardoor 1* en 2* gaan uitdelen. Het kan natuurlijk ook anders: luisteraars die blij verrast zijn dat ze te horen hebben gekregen en 4* (of hoger) geven. Dat laatste hoop ik natuurlijk !

Tot nu toe is de rating gestegen sinds ie op de voorpagina staat

Lekkere relaxte ontspan CD

Ben langzaam maar zeker een beetje uitgekeken geraakt op Smog (niet dat ik het gelijk slecht ben gaan vinden), maar na deze plaat onder eigen naam zal de man absoluut wel weer een opleving meemaken alhier. Echter zal dat oudere materiaal zeker niet beter zijn dan dit. Wat een fenomenale plaat, waar de hoes eigenlijk het hele verhaal is. Geen enkel minder nummer ook, waar op andere platen van Callahan nog wel eens een uitschieter in de verkeerde richting stond. Stuk voor stuk prachtige composities, maar de hoogtepunten zijn echter wel de opener en de afsluiter.

Opvallend goede plaat dit, zeg.

Mooi album. Wat mij betreft niet zo goed als bijvoorbeeld Red Apple falls van Smog. Door zijn zeer typerende stem dacht ik op het eerste gehoor dat er net zo goed Smog op dit plaatje had kunnen staan. Toch is de structuur van de nummers wel anders en doet het me hier en daar zelfs aan Tindersticks denken. Een assosiatie die ik nooit bij Smog heb gehad. Eid Ma Clack Shaw tot nu toe het hoogtepunt voor mij.

Stem, zou ik zeggen!

Dat was ook mijn eerste gedachte! Maar goed, ik denk dat Callahan na zoveel jaren Smog een andere weg wilde inslaan. Die verandering is overigens niet echt op deze plaat te horen - daar ben ik overigens erg blij mee. Toch zijn de strijkers en trompetten wel nieuw. En ja, 'Eid Ma Clack Shaw' is o zo mooi!

4 sterren van mij, met grote kans op meer. Dit is gewoonweg prachtig!!!

.. ... overdrijven we nu niet een beetje ?

Dit is een interessant album. Dat constateer ik na een luisterbeurt. Met name de stem en zangstijl springen meteen in het oor. Tracks 2 en 7 sprongen er bovenuit vanmiddag.

nee.

Haha, mee eens!

Ondertussen zijn we door een aantal haatstemmen al meer dan 1/10e kwijt.

Een lage stem is niet per definitie een haatstem. Iemand kan dit natuurlijk ook gewoon niet goed vinden.

Beetje zielig om je druk te maken over ratings, cijfers, haatstemmen.
Wat heeft dat met de muziek te maken?
Hopelijk zijn er (naast alle 'haat-of-niet-goed'-stemmen) een aantal mensen voor wie dit een muzikale verrijking is, alleen door het feit dat Muziekmeter het op de voorpagina plaatst.

Overigens ben ik het hier helemaal niet mee eens :
jkbb schreef 'Ben langzaam maar zeker een beetje uitgekeken geraakt op Smog (niet dat ik het gelijk slecht ben gaan vinden)'

Ik koester zijn oude(re) platen immer, ze groeien nog steeds, zelfs na tientallen, wie weet wel honderden luisterbeurten...

En deze nieuwe kan er zo tussen!

Je kan natuurlijk ook gewoon je boutade-meter wat beter afstellen.

Pitchfork: Forkcast
De éénmans uitvoering van Rococo Zephyr, voor degenen die niet houden van de strijkers en andere extra's.

Mooie uitvoering inderdaad...

Heel mooi album, ik kende dit niet, dus ook ontdekt via de voorpagina. Hier staat iig het tot nu toe mooiste nummer van het jaar op. Eid Ma Clack Show, wat een opbouw van de song, fantastische tekst, eerste echte kippenvel moment van 2009, wanneer de tekst, die hij ´s nachts heeft geschreven, wordt gezongen. Probeer er nog achter te komen of het een verborgen tekst is, of dat er daadwerkelijk eigenlijk geen antwoord is op het geleden verlies. Zeer intrigerend.

Dit album geeft me een verslaving, waar ik niet graag vanaf wil komen.

Ik ben het lang niet altijd eens met de heren van Pitchfork, maar vandaag staat er een erg mooie review op hun site van dit album!

Pitchfork: Bill Callahan: Sometimes I Wish We Were an Eagle

Best New Music!

Ik ben het altijd eens met Pitchfork dus dit moet wel een goed album zijn

(En ja, Smog ken ik al jaaaaren)