Ultravox - Quartet (1982)

Ik begrijp wat je bedoelt. Het geluid van de oude CD was altijd wat dun, afgeknepen en futloos. Ik denk dat deze nieuwe versie je veel beter bevalt en ben benieuwd naar je bevindingen.

Ow shit de remaster is al uit! Snel halen dan!!

Ben nu Quartet aan het beluisteren
en het verbaast me hoe sterk de singles zijn ... alle vier zelfs.
Voor de rest valt vooral het catchy Mine for Life op.

Nog maar wat draaibeurten geven ...

Helaas nog geen uitgebreide beschrijving in de zo gewaardeerde "Dazzler" stijl tot nu toe, maar ik zie dat je inmiddels wel tot een score bent gekomen. Een povere 3 sterretjes kan ik echter niet rijmen met 4 sterke singles en een catchy albumtrack.

Ik vind 3* niet zo pover.
De muziek van Ultravox weet me zelden echt te raken.
Heel wat liedjes zitten goed in elkaar, dat kan ik waarderen.
Maar ik ben er nooit echt warm voor gelopen.

Een album dat ik integraal niet ken, gun ik drie draaibeurten
alvorens ik tot een recensie kom. Dat is er met Quartet toen niet van gekomen.
Daarom dat ik me tot een korte mededeling beperkte.

QUARTET 1982

De muziek van Ultravox kiest vanaf Vienna (1980) resoluut
voor de staccato stuiterbeat en de modulerende synthstrepen.

Op Rage of Eden werd het muzikaal palet verbreed
met mistige flarden mystiek uit de Schotse highlands.

Producer George Martin werd ingehaald om de melodieën wat meer
naar de oppervlakte te mixen. In dat opzicht is Quartet een verademing.
Het is heel duidelijk dat Ultravox op zoek gaat naar hitsucces.

Er is de instant hit Reap the Wild Wind ... die echter flopte.
Een heel sterke compositie met hoge meezingbaarheidsfactor.
In een syntharrangement dat wat aan OMD doet denken.

Serenade mist de hitpotentie, maar heeft de vlotheid
van een albumtrack die je na één draaibeurt in zijn greep heeft.
Een lied dat nochtans perfect de hitsound van de groep incarneert.

Mine for Life laat Midge Ure op gitaar aanrukken.
De refreinen op Quartet zijn erg goed, de arrangementen verzorgd.
Je hoort meer "instrumenten" in de mix dan op vorige platen.

En dan is er natuurlijk Hymn met zijn onweerstaanbaar refrein.
Ik begrijp echt niet waarom dit album geen hits in de Benelux opleverde.
Grappig ook hoe de synths hier een gitaarsolo imiteren.

Kant 1 kan niet meer stuk ... vier sterke songs op een rijtje.

Kant 2 opent met Visions in Blue, een soort Vienna revisited.
Ik geloof niet dat deze 3de UK single in de Benelux werd uitgebracht.
Een fijne compositie, maar iets te atmosferisch als hit.

Ultravox goes U2 op When the Scream Subsides.
Op Quartet hoor je de basgitaar iets luider grommen.
Toch vind ik dit niet zo'n sterk nummer ... te geforceerd rockend.
Die synth likjes verslappen de vuist die de song wil maken.

We Came to Dance is één van mijn absolute favorieten.
Een heel ander ritme ... Ultravox in de spots op de dansvloer.
Met deze 4de single sluit de groep perfect aan bij de synthpop sound
van de vroege jaren 80 zonder krampachtig Ultravoxiaans te zijn.

De fluisterrock van Cut and Run heeft een aardige piano.
Maar hier gebeurt net iets te veel in het arrangement.
Opvallend weinig ballads op dit album.

The Song (We Go) strooit kwistig met Ultravox clichees.
Een ritmisch nogal eendimensionale compositie. Geproducet als ging het
om een live bisnummer. Synth drums met zachte burundi toets.

De b-kantjes klinken als instrumentals waarop geen zanglijn paste.
Sfeervolle stukjes die een wat experimenteler gezicht laten zien.
Altijd leuke aanwinsten in deluxe edities van een album.

Ik kan niet anders dan dit album opwaarderen naar 4 sterren.
Het zit met Rage in Eden en Lament in het peleton van subtoppers.
En vreemd genoeg blijkt Vienna het minste album van deze vier.

Heb deze zojuist eens met een luisterbeurt vereerd. Vrolijk album, met inderdaad veel pakkende deuntjes waar je eigenlijk wat simpel van wordt. Toch vond ik de eerste vijf nummers en dan nog Cut and Run erbij van hoog niveau.

Hymn is een uitmuntende klassieker. Jammer dat het nummer in 1996 in Duitsland gecoverd werd, en dat die versie een hit werd. Let op Visions in blue, het klinkt nogal vrij Muse-achtig. (Muse had 19 jaar later succes met 'Origin of symmetry

Vooral de laatste tijd erg veel in de auto gedraaid en ik moet zeggen dat ik het een prima plaat vind. Gevoelsmatig heb ik het idee dat Quartet muzikaal gezien eerder in het verlengde ligt van Vienna, dan van voorganger Rage in Eden. Misschien niet per se een vooruitgang en daardoor speelt de band een beetje op safe, maar ondanks dat, staan er eigenlijk praktisch alleen maar goede nummers op. Het feit dat ik refereer naar Vienna, komt o.a. door de overeenkomst van sommige nummers: "Mine for Life" heeft wat weg van "Passing Strangers" qua structuur en "Visions in Blue" heeft natuurlijk overduidelijk een hoog "Vienna"-gehalte.

Het mag de pret niet drukken. De openingstrack is het heerlijk blije, maar tegelijkertijd meeslepende "Reap the Wild Wind".
"Serenade" is er eentje die na de eerste luisterbeurt zich al direct in mijn kop nestelde. Lekker nummer!!
Het al eerder genoemde "Mine for Life" vind ik dan ietsje minder, maar verder OK.
"Hymn" blijft natuurlijk geweldig en dan niet alleen vanwege het onweerstaanbare refrein.
"Visions in Blue" ademt een episch karakter uit en dat mag ik wel. Zonder twijfel m'n favoriet van de plaat.
"When the Scream Subsides" klinkt dan weer wat venijniger, maar is tegelijkertijd een erg opzwepend, ietwat typisch nummer. Maar ook zeker niet verkeerd.
Het niveau blijft eigenlijk t/m "We Came to Dance" vrij hoog en ook laatstgenoemde is weer zo'n typisch Ultravox-klassiekertje die vooral door z'n vrij herkenbare refrein, net zoals "Serenade", lekker lang in je hoofd blijft hangen.
Alleen de laatste 2 nummers vind ik wat minder: "Cut and Run" komt gevoelsmatig wat inspiratieloos over en "The Song (We Go)" klinkt nogal statisch door z'n oeverloos voort marcherende ritme en heeft daardoor een rechtlijnig karakter.
Mijn versie van het album kent 4 bonustracks, maar daarvan is alleen het ijzersterke, instrumentale "Monument" de moeite waard. De rest van de bonustracks klinkt i.m.o. nergens naar.

Na het geweldige, maar ietwat zwaarder te verteren Rage in Eden, is deze Quartet een erg fijne, zorgeloze Ultravox-plaat. Eentje om lekker heel vaak te draaien en eigenlijk niet gaat vervelen.
Niet zo goed als Vienna, maar nog altijd goed genoeg voor 4 punten.

Commercieler dan zijn voorganger Rage in Eden maar ook een stuk minder avontuurlijk en daarom voor mij ook minder geslaagd.Goede nummers staan er gelukkig wel op,met name Hymn en When the scream subsides zijn erg sterk.Verder een redelijk tot goed album dat toch nog wel steeds de moeite waard is.

Op aanraden van dazzler heb ik ook dit Ultravox-album aangeschaft en beluisterd. Natuurlijk synthipop in het verlengde van de vorige twee albums maar iets luchtiger. De eerste 4 songs vind ik meer dan geslaagd en dan vooral Reap the Wild Wind waarvan ik niet begrijp dat het geen hit werd. Ook Hymn met onweerstaanbaar refrein en We Came to Dance zijn even sterke als hitgevoelige nummers al halen ze niet het peil van hun gigantische hit Vienna. Serenade lijkt dan weer de voorbode van Dancing with Tears in my Eyes dat wel een hit werd. Slotnummer The Song (We Go) vind ik merkelijk het minst geslaagd wegens te monotoon (de bonustracks staan niet op mijn exemplaar).

Ook een band die ik wat meer moet opzetten.
Zal wel onder synthpop vallen, terwijl de band hier toch een kwartet is (misschien daarom de titel).
Het klinkt ook meer als een pop-rock band dan een synthpop band.
Midge Ure is wel een erg aangename zanger.

De producer van dit album, George Martin, is gisteren op 90-jarige leeftijd overleden. Bijna iedereen kent George Martin van zijn fantastische producties met The Beatles, maar in 1982 heeft hij -heel verrassend- ook dit album Quartet van Ultravox geproduceerd. Eerlijk is eerlijk, dit is niet mijn meest favoriete album van Ultravox, maar zeker ook niet het slechtste. Het trieste nieuws over het overlijden van Sir George Martin las ik vanmorgen op de Facebookpagina van Ultravox zanger Midge Ure. RIP George Martin.

Toch ook maar eens de Remastered special edition (2CD) aangeschaft en waar ik al "bang" voor was: ik moet mijn score verhogen naar 4*.

Persoonlijk ben ik nog niet helemaal overtuigd van de remastering (mijn oude Rage in Eden CD klonk eigenlijk beter dan de remastering). Ik had dit album echter alleen op vinyl en heb dus geen eerdere CD versie als vergelijkingsmateriaal. Maar wat staan hier toch een verzameling prima nummers op waarbij vooral Visions in Blue er uit springt. Heel interessant trouwens om de toelichtingen van Edwin te lezen op de drumpartijen. Conclusie: een album van Ultravox dat ik met de jaren meer ben gaan waarderen.

Een kwartet aspecten.
        Favoriet : van de vier Ultravox-platen die ik ken vind ik déze het leukst : allemaal ijzersterke melodieën, geen mindere of slechte nummers, alles kleurrijk, afwisselend en vol overtuiging. Elk nummer heeft een fraai couplet, een mooi melodisch refrein, een stevig en gevarieerd arrangement en een titel die bij mij meteen de bijbehorende melodie in herinnering roept, en de enige reden waarom de nummers op elkaar lijken is omdat ze allemáál sterk zijn – ik kan dan ook beter zeggen dat de een eenheid die ze vormen geen eenvormigheid is maar een consistentie van niveau.
        Klassiek : een standaard-Ultravox-"trucje : wat extra variatie in het geluid aanbrengen door tijdens een gewoon couplet van Mine for life vanaf 2'00 ("He's writing for the hundredth time...") opeens wat bijtende gitaarnootjes over de bas/drum/synthesizer-begeleiding te leggen. Heel simpel, heel geheid, heel effectief, ik ben er gek op; een mooi voorbeeld van hoe de heren hun arrangementen mooi vol en rijk kunnen houden. (Op het moment dat ik dit schrijf is Mine for life echter hier toevallig ook het énige nummer zonder voorkeursstem... Daar gaan we eens even wat aan doen.)
        Bizar : ik leerde deze plaat eerst kennen via een cassettebandje waarop mijn zwager hem voor mij had opgenomen, en de eerste twee of drie keer dat ik hem draaide (waarbij ik dus niet kon zien of de langspeelplaat z'n einde al naderde) vond ik steeds Cut and run zo'n perfect slotnummer – om me dan verbaasd te realiseren dat er daarna nóg een eveneens perfect slotnummer (The song [we go]) kwam. Heel apart, allebei prachtige nummers om een album mee af te sluiten, hier gewoon ná elkaar.
        Nadelen : er kleven slechts twee minpunten aan deze plaat. Ten eerste leerde ik hem kennen ná 1. Vienna, 2. Rage in Eden en 3. Lament, dus mede vanwege de titel denk ik steeds dat het 4. Quartet is (ook al omdat het gepast is wanneer de laatste plaat van een reeks daar ook meteen de culminatie van vormt), maar qua chronologie klopt dat dus niet. Ik ben daar inmiddels toch al zo'n dertig jaar van op de hoogte, maar als ik in mijn CD-kast bij de U kijk heb ik nog steeds de neiging om Quartet en Lament even andersom op de plank te zetten. (Hadden ze 'm ook maar Trio moeten noemen...) En ten tweede duurt deze plaat wel èrg kort, volgens MusicMeter staat er ruim 41 minuten muziek op, maar in mijn eigen beleving is hij altijd in een kwartiertje alweer voorbij, zo makkelijk "loopt" dit album.

Quartet is vlotter dan Rage In Eden en daarmee voor mij ook wat interessanter. De toon is ook wat vrolijker/optimistischer geworden. Stiekem doet deze muziek me erg denken aan de soundtrack van The Neverending Story. Bij Hymn dwalen mijn gedachten wat af naar Stratovarius. Maak het allemaal net wat sneller en voller qua geluid, voeg een fatsoenlijke drummer toe en duellerende gitaristen en je hebt gewoon euro power metal. Ik blijf erbij dat ik de muziek hier vaak nog wat mat vind en ik kan nog altijd weinig met het genre. Het blijft wat saai doordat er te weinig gebeurt.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Quartet
5. Vienna
6. Rage In Eden

Ruud's enthousiasme komt niet meer op gang, die van mij blijft onverminderd voortgaan. Helemaal zo'n hit als Hymn (waarom niet in Nederland? het is wel duizenden keren geremixed door b-artiesten...) is voor de ultieme sound van de jaren '80 met zijn oppervlakkige hoopvolle melodie, maar diep droevige teksten onder de kille klanken. Prachtige synthesizersolo ook, ik heb jaren gedacht dat dit een gitaar was, maar de overstuurde sound komt toch echt uit 'een kastje'.

Op Visions In Blue valt me weer op hoe wonderschoon de zang van Midge Ure steevast is. Breekbaar, maar toch oh zo krachtig. Hoor ik op dit lied overigens de melodielijn van The Pet Shop Boys - It's A Sin? Dan was Ultravox toch 5 jaar eerder. Verder een fijne afwisseling tussen melancholie en rockende tracks, afsluiter The Song (We Go) geeft me lekker energie.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Systems Of Romance
5. Ha!-Ha!-Ha!
6. Ultravox!

Eindelijk de remaster beluisterd van dit album. Wet meteen opvalt is het frisse open geluid wat de muziek op dit album ten goede komt. Het lijkt we of de band bij vlagen bij mij in de woonkamer staat. Hetgeen mij heeft doen besluiten mijn waardering voor dit album naar boven bij te stellen.

Sterk synthpop album van Ultravox dat volstaat met hun karakteristieke eurorock. Hymn en Visions of blue zijn niet minder dan fantastisch!
4 sterren

Mm, in de loop van de tijd ga je toch wat anders denken over bepaalde muziekalbums. Soms verlies je de interesse in een ooit veel gedraaid album en soms krijg je juist steeds meer waardering. Dat laatste geldt in ieder geval voor Quartet van Ultravox. Nu staat ie op 4,5 punten waar ik ooit startte met een 3,5. Iedere keer als ik dit album uit de kast trek lijk ik het meer te waarderen. Alleen een nummer al als The Song (We Go) welke na een draaibeurt weer dagen in mijn hoofd rondspookt terwijl ik het eerder een zwakkere track vond.
Mooi!

De zesde van Ultravox en de derde met Midge Ure in de gelederen, verscheen in oktober 1982. Tevens de tweede achtereenvolgende die in Nederland geen hits opleverde en mede daardoor liet ik Quartet aan mij voorbijgaan. Ten onrechte. Alweer!

Met George Martin achter de knoppen (opvallende keuze, al kan ik me even niet herinneren van welke andere groep ik die naam ook alweer ken ) is de sound wat ingetogener ten opzichte van voorganger Rage in Eden. Wél blijft het energiek klinken. Dit lichtere geluid wordt veroorzaakt doordat de scheurende gitaar en de grommende bas strakker worden aangelijnd. Houd je koest!
Daar komt bij dat je vooral een groep-met-keyboards hoort in plaats van synthesizergedomineerde (leuke voor Wordfeud) electropop. Dat mede omdat drummer Warren Cann op zes van de negen nummers op zijn conventionele drumstel speelt; alleen op de B-zijde ontwaar ik een drumcomputer, te weten op Visions in Blue, We Came to Dance en The Song (We Go). Ze horen bij de beste nummers van de plaat, de laatste mijn favoriet van Quartet.
Wat dat betreft is de soloplaat van Phil Lynott uit datzelfde jaar méér een synthesizeralbum dan deze van Ultravox. De digitale mannen op dat album: Ure met Thin Lizzy's Darren Warton.

De nummers op Quartet zijn vooral uptempo, gevarieerd, goed opgebouwd en hebben sterke melodieën met emotionele zang - niks te zeuren. Of toch wel: de viool van Billy Currie wordt niet/nauwelijks ingezet.
In Oor was Rogier van Bakel enthousiast over de A-kant en had minder met de tweede helft. Ik mag ze allebei graag horen.
In het Verenigd Koninkrijk scoorde de groep in tegenstelling tot de Lage Landen wel hits van deze plaat. Vanaf september 1982 maar liefst vier maal, alle vier top 20, respectievelijk Reap the Wild Wind (in oktober piekend op #12), Hymn (kerstsingle, #11 in januari 1983), Visions in Blue (#15 in maart) en We Came to Dance (#18 in juni). Toch gek dat dit in Nederland en Vlaanderen niets deed.

De deluxe editie van Quartet is zeer aan te bevelen. Sowieso is Quartet een album dat ik vaak beluister, een 80ies topper! In de luxe uitvoering is er ook te genieten van DTS en dolby atmos mixen. En nog veel meer moois zoals een extended version van Reap the Wild Wind.
Na Vienna en Rage in Eden is dit de derde deluxe editie van de albums van Uktravox. Ik verwacbt en hoop nog op Lament in 2024!!

Ik heb deze LP onlangs aangeschaft. De originele 80's uitgave.
Inderdaad erg goede plaat, alhoewel Vienna en Rage in Eden haast niet te overtreffen zijn.

Hen je toevallig de redelijk recente nieuwe Steven Wilson remix al gehoord? Op de 2de cd van die uitgave staat de Wilson instrumental mix, het hele album enkel dan wat het al zegt instrumentaal. Genieten!