Grizzly Bear - Veckatimest (2009)

Grizzly Bear's 'Veckatimest' is méér dan een meesterwerk. Het is een godsgeschenk. En een goddelijke verslaving. Mijn enthousiasme over deze plaat is te vergelijken met mijn enthousiasme over Animal Collective's 'Merriweather Post Pavillion' die ruim twee maanden geleden begon en ook nu nog lang niet gestild is. Beide platen zijn vergelijkbaar, in de zin dat het albums zijn die sprankelen en van begin tot eind 'kloppen'. Beide zijn afkomstig van Amerikaanse psychedelische folk-bands met een eigenzinnig geluid, die na tijden van geexperimenteer besloten hebben een intrigerend maar toegankelijk pop-album af te leveren. En beide maken met hun hemelse vocale harmonieën kans The Beach Boys van de jaren nul genoemd te mogen worden. Maar waar Animal Collective op hun nieuwe plaat door het gebruik van samples en beats hipper klinkt dan voorheen, is Grizzly Bear in vergelijking met hun ouder werk op Veckatimest juist traditioneler en minder electronisch geworden.

Grizzly Bear werd in 2004 in Brooklyn opgericht door singer/songwriter Ed Droste en debuutplaat 'Horn Of Plenty' is feitelijk een solo-album van hem alleen. Het is een schetsmatig lo-fi folk-album, erg charmant maar nog niet zo magisch als wat komen zou. Pas met het heftig hypnotiserende folktronica-album 'Yellow House' in 2006 werd Grizzly Bear een band, naast Droste bestaande uit drummer Christopher Bear, multi-instrumentalist en producer Chris Taylor en gitarist Daniel Rossen. Allevier zingen ze, wat tot de mooiste harmonieën leidt. De leadvocals worden verdeeld door Droste en Rossen, die ook verantwoordelijk zijn voor de meeste composities. Rossen was afkomstig uit de band Department Of Eagles, die naast Grizzly Bear blijft bestaan. Department Of Eagles bracht vorig jaar het prachtige 'In Ear Park' uit, een sprankelend laidback-popalbum.

Op 'Veckatimest' (deze rare titel is de naam van een klein eiland in Massachusetts) is de helft van de liedjes afkomstig van Droste en de andere helft van Rossen en klinkt dan ook als een schijnbaar vanzelfsprekend kruising tussen 'Yellow House' en 'In Ear Park'. Bij vlagen heftig en hypnotiserend, maar vooral heel erg laidback en met een enorm gevoel voor stijl en sfeer. Alle twaalf de tracks op het album bevatten gouden popmelodieën, een spannende opbouw en intrigerende hooks. Het album staat bol van de muzikaliteit en emoties en groeit en groeit en groeit per luistersessie. Ook in de lage geluidskwaliteit van de voortijdig gelekte versie zijn steeds weer nieuwe ontdekkingen te doen wat betreft betoverende geluidjes in de mix en melodieën die zich pas na een tijd openbaren. 'Veckatimest' is zo'n album dat je steeds maar weer opnieuw wil horen.

Tot slot een korte bespreking track voor track.
Southern Point: Meeslepende opener. Begint jazzy en minimalistisch en bloeit dan open tot een psychedelische symfomie.
Two Weeks: Dé popsong van het album. McCartney-achtige pianospel en een refrein om in te verdwijnen. Victoria Legrand van Beach House zingt hier mee.
All We Ask: Klassiek spel op akoestische gitaar, trage opbouw en dan weer zo'n hemelbestormend psychedelisch-bombastisch refrein.
Fine For Now: Heerlijk onbestemd gevoel krijg ik van deze epische compositie.
Cheerleader: Sprookjesachtig popliedje met kinderkoor.
Dory: Begint met a-capella kerkgezang en ontvouwt zich dan tot zoet wiegeliedje.
Ready, Able: Begint spannend-repititief en eindigt in orkestrale arrangementen.
About Face: Dit liedje klinkt als een wandeltocht over verlaten heuvels.
Hold Still: Bezwerende klassiek-aandoende muziek op akoestische gitaar.
While You Wait for the Others: Mijn persoonlijke favoriet van het album, een perfecte popsong die grillig en teder tegelijk is en met vocale bombast die het refrein open laat barsten.
I Live With You: Meest orkestrale nummer van de plaat. Alsof Jeff Lynne en Brian Wilson de handen ineen hebben geslagen.
Foreground: Pianoballade met kinderkoor, het perfecte huilliedje om dit meesterwerk mee uit te luiden.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Voordat ik het hele album hoorde had ik Two Weeks al vrij vaak beluisterd, wat toch een verkeerd verwachtingspatroon gaf. Weinig puntige popnummers zoals die single suggereert, maar vooral een behoorlijk intieme CD met een fijne flow. Bij vlagen moet ik denken aan Trailer Tales van Daryll Ann, ook al zo'n plaat die het gevoel kan geven dat je de enige bent die er naar luistert. Veel sonische details in elk nummer en een knap afgewerkt geheel. Bij Hold Still heb ik soms skipneigingen maar eigenlijk heeft elk nummer zijn plaats wel. Komt denk ik nog wel op 4,5 sterren uit.

Grizzly Bear een waar internetsucces

Het succes van het derde album (Veckatimest) van Grizzly Bear is vooral te danken aan de vele weblogs die de nodige positieve geluiden over internet verspreiden. Op de radio en in diverse traditionele media nog nauwelijks opgepakt, maar daar komt nu langzaam verandering in. Voor een extra steuntje in de rug; hierbij mijn bijdrage.

Grizzly Bear pakt op Veckatimest af en toe stevig uit met een wirwar aan instrumenten en stijlen, maar desondanks maakt het popmuziek die is teruggebracht tot de essentie van het perfecte popliedje. (Bron: Krenten uit de Pop)

Grizzly Bear begon ergens aan het begin van deze eeuw als een thuis-knutsel-project van Ed Droste en groeide uit tot een band. De band bestaande uit vier uit Brooklyn – New York afkomstige heren heeft goed naar de klassiekers van Crosby, Stills, Nash & Young, The Band en The Beach Boys geluisterd wat onder andere valt op te maken uit de folksound en de samenzang (alle 4 zingen mee). Daarnaast worden ze regelmatig vergeleken met de in 2008 succesvolle formaties van Vampire Weekend, Fleet Foxes en MNGT. Hoewel deze bandnamen verwachtingen scheppen over de band en hun muziek klinkt Grizzly Bear wat mij betreft toch het meeste als Grizzly Bear.


Veckatimest (genoemd naar een klein eiland voor de kust van Massachusetts waar het album gedeeltelijk tot stand kwam) is een genietbaar folkpop album met een rijke orkestratie (het mocht wat kosten) inclusief een kinderkoor (Brooklyn Youth Choir). Ed Droste en Daniel Rossen zijn de belangrijkste leveranciers van het geluid, maar ook de andere twee dragen hun steentje in de studio meer dan bij. Hierdoor klinkt in de muziek mooi vol.

De single Two Weeks (zie Youtube filmpje) is voorzien van een vreemde clip en het kijken en luisteren meer dan waard. De overige liedjes laten zich over het algemeen wat minder snel voor zich winnen. Toch is dit album zeker meerdere luisterbeurten waard, omdat dan de schoonheid van het album zich langzaam aan je openbaart.

Omdat er al veel moois is uitgekomen in 2009 en zal komen heb ik nog geen idee of ik Grizzly Bear nog tegenkom in mijn albumlijstje 2009. Misschien is de band daarvoor iets te veel op bekende paadjes blijven lopen.

Dit bericht is overgenomen van mijn weblog cd-recensies.nieuwslog.nl

Na alle kritieken ook hier te hebben gelezen en de hoge notering op Musicmeter, dacht ik hier toch eens naar te luisteren. Frisse muziek schrijft Barrett. Ik deed dat daarom eerst tijdens de hittegolf in augustus, maar toen zette ik 'm vrij snel uit. Dit is meer muziek voor de herfst en de winter (is mijn mening). Inmiddels heb ik dit album - het is immers september - goed kunnen beluisteren.

Wat mij opvalt is dat er behoorlijk wat kwaliteitsverschil tussen de nummers is. Dat had ik niet verwacht, ik dacht meer aan één sterk geheel. Er steken volgens mij 5 nummers bovenuit en jawel, die staan ook overduidelijk bij de favoriete tracks hier op Musicmeter:
•Two Weeks
•While You Wait for the Others
•Southern Point
•Ready, Able
•Cheerleader

Deze nummers vallen bij mij onder de categorie 'droomrock'. Mooie liedjes met een pop/rock basis. Een lekkere drum, een goede gitaar etc. Echt de moeite waard. De andere nummers op de plaat vind ik van heel aardige folk tot wel heel soft 'gepringel' (zoals Dory & Hold Still). Niet echt mijn ding. Wat trouwens wel fraai klinkt, zijn de regelmatig opduikende strijkers en het koor.

De muziek roept associaties op met mistige Amerikaanse kusten en Sequoia bossen, the Beach Boys, Supertramp en Fleet Foxes. Ik ben dus wel degelijk blij dat ik dit album heb leren kennen, maar ik skip soms wel. Gemiddeld toch nog net 4,0*

Ik kan het niet meer ontkennen, dit album is gewoon geniaal. Ik heb het de laatste tijd zeer vaak geluisterd en wat een aangename bezigheid is dat zeg

Het album weet me gewoon volledig in trance te brengen. Het begin is gewoon ijzersterk en vanaf While You Wait For The Others is het ook bijzonder briljant. Wat een mooie afsluiter is Foreground toch ook: Hemelsch! Nummers als Dory, About Face en Hold Still zijn niet van dat torenhoge niveau, maar het stoort nauwelijks.
Het album weet zich perfect in je hoofd te nestelen en het is van de eerste seconde tot de laatste gewoon een bijzondere luisterervaring. Zeker op een mooie zonnige herfstdag als deze is een bijzonder stemmige, maar intens warme plaat.

En de plaat wordt steeds maar sterker. Ik twijfel er serieus over om deze toch maar naar de 5* te tillen, want deze plaat is gewoon zeldzaam goed. Alhoewel, zeldzaam goed... Het wordt 5*-plaat nummer drie alweer van dit bijzondere muziekjaar. Waar ik eerder dacht dat dit jaar niets kon tippen aan de nieuwe platen van Antony en AC, weet Grizzly Bear zich er toch langzaam maar zeker tussen te nestelen. Wat een luxe, dit jaar.

Vooruit op naar de 5*