Grizzly Bear - Veckatimest (2009)

Yeuh! Nu fysiek in handen .. en ook op cd is het nog steeds helemaal goed

Oh tof, in de winkels inderdaad! Ik ga 'm spoedig ook in huis halen. Ben zeer benieuwd hoe dit in hoge kwaliteit klinkt!

En de hype (die, volgens mij, nog vóór 2 maart (de dag dat-ie lekte) al hard aan de gang was) is niet meer dan terecht. Waar Yellow House allicht nog wat 'on-af' klonk soms, klinkt dit als een logisch en fijn album, zonder daarbij aan het typische Yellow House-geluid te verliezen. Prachtige evolutie van de band.

Mooooi, erg mooi. Bijzondere melodieën, verrassende sferen en alles overgoten met een apart zweverige productiesound (waar ik eerst wel even aan moest wennen). Dit album zit op vele fronten raak, maar overdondert net niet genoeg om een 'meesterwerk' genoemd te worden.

Vooral Fine For now is mooi , en dan vooral het stuk :

If we're all faltering, how'd I help with that?
If it's all or nothing, then let me go.

All We Ask en Foreground zijn ook heel mooi.. Mijn 3 favorieten nu, daarentegen vind ik nummers als Dory en About face minder.. Maar dat kan ook een kwestie zijn van gewoonweg meer luisteren.

Lekker in het gras liggen met koptelefoon over je oren, de zonnestralen doen al je zorgen vergeten, deze grizzly beren doen dan veel goeds. Ingetogen maar toch grootse liedjes, zoals de Beta Band ze ook wel eens wilde maken. 't Is vooral de samenzang die het zo leuk maakt, het koor en de strijkertjes vallen ook prima op hun plek.

De plaat-van-het-jaar-hype kan ik nog niet zo goed volgen(maar wie weet sla ik mezelf over een paar weken wel voor mijn kop). Toch is Southern Point misschien wel mijn favo nummer van '09 tot dusver, die piano is elke keer weer genieten geblazen!

Nou, het is uiteindelijk een 9.0 geworden! Mooie score, dacht ik zo!

Pitchfork: Grizzly Bear: Veckatimest

Pitchfork is zooooo voorspelbaar. Niettemin hebben ze (deze keer) wel gelijk

Zeer aangenaam album om naar te luisteren, persoonlijk vind ik het ook veel aangenamer om naar te luisteren dan Animal Collective, maarja aan die sound moet je dan ook wsl meer wennen dan aan deze Grizzly Bear.

Hoewel iedere keer met een dubbel gevoel de CD speler uitzet na het luisteren van dit album, heb ik toch steeds een sterke neiging om Veckatimest weer op te zetten. Het beruchte middenstuk wil niet goed tot me doordringen, maar daar staan tegenover dat ik Southern Point, Two Weeks, Fine For Now, While You Wait en I Live With You al niet meer weg kan denken uit mijn leven. Ready, Able vind ik trouwens wel erg goed.

Wat me verder vooral bij de les houdt is de zang. Wat een prettige stem is dit om naar te luisteren! Beter eigenlijk dan op Yellow House.

Ik heb nog wel even nodig om dit werk te verkennen.

P.S. De mooie hoes is ook een motivatie om weer te luisteren. Precies de juiste kleuren voor dit soort muziek!

Wow, zoveel aandacht voor Grizzly Bear, verbaasd me wel. En ook die 9 van Pitchfork... Ja, de muziek is mooi, maar echt perfect is het niet. Het is nog lang niet zo boeiend als Yellow House (8.7 van Pitchfork), hun vorige album. Ik zou iedereen aanraden die ook eens te beluisteren, die is wat ruimer, luchtiger en toch ook donkerder dan deze.

Wat ik minder vind aan Veckatimest is dat het allemaal echte liedjes zijn geworden. Echt poppy is het niet - maar het is niet als op Yellow House waarbij enkele nummers flarden muziek zijn, met onverwachtte en hypnotiserende tussenpauzes. Veckatimest lijkt misschien wel te zoet, in ieder geval een stuk minder treurig.

Tot nu toe 3*, ik zal hem vast nog blijven luisteren, het is natuurlijk wel origineel en steekt toch heel goed in elkaar.

Kan hier niet echt een buil aan vallen; leuk plaatje om te horen, maar echter niet bijzonder.
Stem is prima, muziek komt ook soms verrassend uit de hoek zetten, maar vind het misschien op de langere termijn wat saai worden.
Ga denk naar aanleiding van Sander z'n berichje Yellow House maar is beluisteren...

Hoge verwachtingen had ik na lezen van de recensies. Alleen het schitterende two weeks, cheerleader en foreground weten me (zonder moeite) te overtuigen. De overige liedjes liggen wat mij betreft te stroef in het gehoor. Nee, dit gaat hem voor mij niet worden. Laat mij maar genieten van bijvoorbeeld het meeslepende/dromerige 'wooden arms' van Patrick Watson, of het poppy gemakkelijk in het gehoor liggende 'blue lights on the highway' van Bell x1.

Met maar één of twee luisterbeurten doe je deze plaat toch écht te weinig eer aan. Het kost gewoon even voordat de nummers zich volledig ontnaken. Maar goed, maakt ook niet uit verder.

Moet muziek dan altijd treurig zijn?

Dat hoeft niet, maar over het algemeen kun je wel stellen dat treurige muziek vaak de mooiste muziek is. Een beetje melancholie maakt een album meestal ook wat langer houdbaar. Vrolijke liedjes vervelen mij sneller, en het boeit minder op de lange termijn. Een album moet emotie hebben, en 'negatieve' emoties zoals verdriet, angs etc. zijn nou eenmaal sterker dan 'positieve' emoties, dat zit in ons instinct. Je kunt niet elke dag blij zijn, maar wel elke dag een beetje triest. Ik ben niet echt een treurwilg hoor, maar ik denk dat wel meer mensen dit herkennen. Treurige muziek doet mij veel meer.

Ik voel deze toch nog steeds niet helemaal. Het blijft gewoon te rustig. Als ik dan na Veckatimest nog eens Colorado luister besef ik dat het vorige album gewoon veel meer kracht bevat. Veckatimest doet het wat mij betreft prima tijdens de eerste twee tracks. Two Weeks belooft zeer veel goeds. Waarschijnlijk toch wel het beste Grizzly Bear nummer tot dusver. Fine For Now hoort ook nog bij het interessante spul. Daarna echter vind ik het lastig worden. Cheerleader kabbelt wat voort. Dory is niet slecht, kan nog wel groeien eventueel, maar heeft verder ook zo weinig om het lijf. Ready, Able is wel weer lekker. Toch wat steviger. About Face doet me ook weer zo weinig. Hold Still... zelfde verhaal. Eigenlijk kijk ik vanaf Cheerleader verschrikkelijk uit naar het geweldige While You Wait For The Others. En dat is gewoon niet goed. I Live With You vind ik (in tegenstelling tot wat ik zei in mijn vorige posting) ook maar so-so. Foreground is een hele mooie afsluiter, met als voorwaarde dat je daarvoor heel wat ruig materiaal heb moeten verwerken. En dat gebeurt helaas niet.

Veckatimest blijft te ingetogen. Teveel voortkabbelen en te weinig profiteren van het genie wat zeker in deze band schuilt, en wat je ook aan de aflevering van het product (die hoes!) ziet. Het is erg verleidelijk om dit goed te vinden en hier laaiend enthousiast over te zijn want de Grizzly's zijn hot de laatste weken. Toch ga ik me aansluiten bij de negatieven en zeggen dat: 1. Veckatimest een redelijk album is waar heel veel meer mee gedaan kad kunnen worden. 2. Yellow House een betere plaat is.

Verder dan een flinke bejubeling voor Two Weeks kom ik niet. Ik bedoel, de nummers blijven niet in mijn hoofd hangen. Niet zodanig als "hee dit klinkt leuk zeg!"

Nog maar een paar keer draaien deze week, en anders is het gewoon weer Yellow House.

Pardon? Niet treurig?

Dan denk ik, dat je niet goed hebt geluisterd.

Ik noem 'All We Ask'.
Ik noem 'Fine For Now'.
Ik noem 'Cheerleader'.
Ik noem 'Ready, Able'.
Ik noem 'While You Wait For The Others'.
Ik noem 'Foreground'.

Als jij deze nummers zoet vindt, dan is er iets mis met je gehoor. Bovenstaande nummers - die zo mooi toewerken naar 'Foreground' (treurigheid ten top) - zijn absoluut niet zoet. Ze zijn zeer melancholisch. Ik denk dat jij je te veel laat leiden door het keyboard op 'Two Weeks', dit geluid hangt inderdaad soms tegen het zoete aan.

Voordat ik het hele album hoorde had ik Two Weeks al vrij vaak beluisterd, wat toch een verkeerd verwachtingspatroon gaf. Weinig puntige popnummers zoals die single suggereert, maar vooral een behoorlijk intieme CD met een fijne flow. Bij vlagen moet ik denken aan Trailer Tales van Daryll Ann, ook al zo'n plaat die het gevoel kan geven dat je de enige bent die er naar luistert. Veel sonische details in elk nummer en een knap afgewerkt geheel. Bij Hold Still heb ik soms skipneigingen maar eigenlijk heeft elk nummer zijn plaats wel. Komt denk ik nog wel op 4,5 sterren uit.

Two Weeks lijkt érg op Sing van Blur, maar de sfeer van het album lijkt me wel te pakken. Dit ga ik zeker nog een paar keer de kans geven.

Is dit echt Folk? Geeneens Folk/Pop?

Een erg fijne plaat deze Grizzly Bear. 2009 is tot nu toe een goed muziekjaar.

Bijzondere CD. Het is als een gerecht wat je wilt bereiden maar het mislukt en die mislukking blijkt heerlijk te zijn. Volgens mij is dat ook precies wat ze wilden bereiken. *4.

Het is volkomen terecht dat dit album nu al als 'beste album van het jaar' wordt betiteld door menig muziekcritici!
Alleen had het laatste nummer van het album dan 'Ready Able' moeten heten, want alles wat hierna volgt vind ik toch echt wel een stuk minder.. En dat alles zijn nog nog wel een goede 5 nummers!
Ik heb de cd nu een stuk of vijfmaal beluisterd en iedere keer valt de drang om door te luisteren weg wanneer ik op de helft van de cd zit..
Doodzonde want zoals eerder gezegd, de 1e helft van het album is echt prachtig met het geweldige intronummer 'Southern Point', beste track van de cd 'Two Weeks', de heerlijke climax in 'Fine For Now' en het toch wel ontroerende 'Cheerleader'.
Ik hoop dus echt dat ik het 2e gedeelte van deze cd ook ga waarderen want dat verdient ie zeker!
3,5 sterren voor nu (met de hoop op meer..)

En eigenlijk lijkt dat nummer nóg véél meer op Dr. Dre - Still D.R.E.

Hahaha. Geweldig! Het klopt nog enigzins ook

Nou, ik heb nu Songbook van de Super Furry Animals opstaan en dan heb je het over vrolijke afwisselende popmuziek die geen moment verveeld...

Mooi geluid heeft deze band is mijn gedachte nadat ik While you wait for the others heb gehoord. Two Weeks kon mij ook boeien, ik ga deze cd schnell luisteren.

Mijn eerste luisterbeurt is niet tegengevallen. Echte uitschieter is voor mij While You Wait For The Others, wat een heerlijk nummer

Klinkt goed op het eerste gehoor, ik geef een stem als de cd mij wat meer bekend wordt.