Sonic Youth - The Eternal (2009)

Ja, dat heb ik ook.

Nee, maar ik zal er eens op letten.

Discussie over welke plaat je zou moeten beluisteren na The Eternal verplaatst naar Sonic Youth

Daarbij is ook een bericht van Lukk0 meegegaan, waarvan onderstaand stuk nog on topic was:

Tja, zoutloos zou ik het gewoon niet noemen, gewoon minder experimenteel... Je kan heel deze plaat wel verwachten van Sonic Youth en wat is daar nu mis mee, voor een band die altijd experimenteert nu een keer gewoon met een al gekent concept af te komen.

Ik zeg niet dat ik het slecht vind, ik geef er zelfs nog drieënhalve ster voor, maar het valt me gewoon tegen dat er dit keer nauwelijks experiment in zit, wat ik essentieel vind aan alle andere Sonic Youth albums. Daarom het woord zouteloos, het is nergens slecht, maar verrast ook nauwelijks.

Goede plaat, maar gaat na een tijdje toch wel iewat vervelen..

Van mij hoeven ze zichzelf niet elke keer opnieuw uit te vinden. Dit is gewoon een geweldige plaat.

Lukko schreef:


....begrijp wel wat je bedoelt, maar is niet de vraag in hoeverre het fair is dat van een band te verwachten na 27 jaar?

Welke andere band met zo'n uitgebreid oeuvre is keer op keer en na zo'n lange periode, noch vernieuwend?

Ik zat even het forum door te lezen. Maar heb in tijden niet zo gelachen. Nog leuker is dat je het serieus meent dat Morissey tegenwoordig nog rockt.

Wel tof, maar ik ga voor de nieuwe dinosaur jr!

What We Know is wat mij betreft een instant classic.

Naar Sonic Youth-maatstaven een toegankelijk album, het experiment is redelijk binnen de perken gehouden (wat sommigen zullen betreuren), het is een wat meer rockende Sonic Youth dat wij hier horen.
De songs zelf vind ik redelijk tot sterk met Antenna als hoogtepunt. Minpunt zijn de vocalen die mij niet voldoende boeien en bij momenten zelfs irriteren, al is het instrumentaal zeer degelijk.

Sonic Youth, heb altijd een zwak voor deze band gehad.

Het uit 2006 stammende Rather Ripped was een aangename verassing voor me. Het geëxperimenteer was dit keer achterwege gelaten en in ingeruild voor een ingetogen pop sound. Klinkt niet als Sonic Youth en dat is misschien ook wel een beetje zo, maar het was een fantastische plaat geworden.

Ik was ook aangenaam verast toen ik vorig jaar het nieuws las over een nieuwe plaat (The Eternal). Sonic Youth had een nieuw platen label en was weer begonnen met het schrijven van nieuwe songs waarin weer volop geëxperimenteer werd. Ook werd er dit keer samen zang geïntroduceerd. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Want hoe goed ook de vorige plaat was, experimenteren konden ze alsnog het beste.

Vorig jaar had ik deze plaat al gedownload en een paar keer voorzichtig geluisterd. Was niet helemaal mijn ding. Tot ik toch maar heb besloten om twee weken geleden deze plaat aan te schaffen en goed te gaan luisteren.

In Sacred Trickster viel me meteen al op hoe vermoeid Kim Gordon klonk, ze was nooit een van de beste zangeressen maar verdorie dit was bijna tegen het vervelende aan. Het volgende nummer Anti-Orgasm bestond uit samen zang van Gordon en Moore maar ook hier klonk de zang weer erg vermoeid tot aan vervelends toe. Het refrein van het nummer wekte al de nodige irritatie, maar goed Raymond Sonic Youth albums zijn groeiertjes. Geef het de ruimte.

Nu ik de plaat ongeveer twintig keer heb geluisterd kan ik concluderen dat de samenzang niet meer is dan een grimmick om volgens mij het gebrek aan inspiratie te verbergen. Eerder zat het ook niet in alle nummers, en het voegt volgens mij ook niks toe aan de nieuwe nummers. Daarbij komt dat het geëxperimenteer heel erg geforceerd klinkt en ook dit niks toevoegt aan de nummers.

Erg slecht is The Eternal niet maar goed ook niet. Het woord middelmatig schiet eigenlijk constant in mijn hoofd tijdens het luisteren. Gelukkig zijn er nog drie uitschieters te vinden, dankzei Lee Ranaldo's bijdrage te weten 'What Whe Know' en 'Walkin Blue'.
Atenna is daarbij een nieuw persoonlijk Sonic Youth favoriet van me.

De volgende keer heb ik liever dat ze een pop of een 'experimenteer' plaat kiezen die ze goed uitvoeren in plaats van een middelmatig, ongeinspireerde, oververmoeiende klinkende plaat.

van 3 1/2 geef ik nu 4 sterren
sonic youth = intense muziek met erg goede teksten

Het leuke aan dit album vind ik juist dat het op het eerste gehoor nogal vrij gewoontjes klinkt. Tot die diepere laag zich in je nestelt en je de subtiele gitaarnoise er niet meer uit kan wegdenken. Dan is het opeens weer moeilijk voor te stellen hoe dit eerst ook al weer zo gewoon klonk. Heel wat interessanter dan pop maar ook veel intrigerender dan expliciet experimentele muziek.
Ook de zangpartijen passen hier perfect in het hele plaatje. Geen wild en agressief gekrijs maar eerder een wat onopvallende, bijna laidback manier van zingen, waarin bij nadere beluistering toch het nodige venijn blijkt te schuilen.

Tja, die diepere laag kan ik niet echt vinden. Ik heb een beetje het idee dat het er allemaal wat te dik op ligt. Als ik bijvoorbeeld het begin hoor van Anti-Orgasm schiet me steeds het idee te binnen, dat ze niet wisten wat ze moesten doen dus kwam iemand met het idee hé! Laten we hier anders een gitaar uitbarsting plaatsen dan lijkt het al wat meer.

Hetzelfde geld voor de samenzang, Hé jongens we moeten onszelf gaan vernieuwen, maar hoe? Samenzang? Kom we stoppen het bijna in elk nummer.

Zo zal het natuurlijk niet zijn gegaan, maar dat is wel wat ik hoor. Het expres opzoek gaan naar vernieuwing. Dat is helemaal niet nodig, een gewoon goede plaat zoals Murray Street was ook prima, het pop gehalte en het experiment gaan daar hand in hand te samen. Zonder dat het song materiaal word aangetast door geforceerde pogingen van vernieuwing.

Ik vind het zelf ook jammer, dat ik deze plaat niet goed vind overigens. Sonic Youth is en blijft een geweldige band.

Sja...... stel je toch voor:
Een band die zomaar uit eigen beweging besluit zich te willen vernieuwen.
En ze hebben nog kleren aan ook.

Lol?
Deze plaat is helemaal niet 'vernieuwend' voor SY. Integendeel, ze grijpen quasi volledig terug naar het geluid van de eerste helft van de jaren 90, de Dirty-tijden zeg maar, wat het wss de meest conservatieve CD uit hun repertoire maakt sinds Experimental Jet Set. En serieus, het repertoire van SY is doorspekt van gitaar-uitbarstingen, is dit de eerste CD die je van deze jongens hoort ofzo? Zo'n Murray Street zat voor de band net veel minder nadrukkelijk in hun comfort-zone, denk dat dat wel duidelijk is.

Misschien bedoelt ie wel dat ze zich op een geforceerde manier hebben proberen te verouderen in plaats van vernieuwen.

Tja, door te 'experimenteren', dixit Raymond. Maar dat experiment hoor ik dan toch niet echt, op het afsluitende nummer en de occasionele samenzang na mss.
Maar sowieso, vind dat je moeilijk de band kan aanwrijven dat ze het hier trachten te forceren. Integendeel, dit is het soort muziek waar ze ondertussen genoegzaam mee vertrouwd zijn en da's eraan te horen, op het gros van de nummers valt bijzonder weinig af te dingen. Nadeel is wel dat je van een progressieve groep als SY mss toch net dat tikkeltje meer verwacht, ze spelen het op The Eternal wel erg veilig.

Dit album klinkt een beetje als SY midden jaren 80, maar dan beter geproduceerd.
Dat bevalt me wel.
Het is nauwelijks experimenteel of vernieuwend te noemen, maar persoonlijk vind ik het de beste SY plaat in jaren.
Het is wat veilig, maar ze worden ook ouder he....... (net als ik trouwens....... ik trek die zeeen van noise en nerveus dissonant gefriemel ook stukken minder dan voorheen)

Het lijkt wel of je een andere Sonic Youth hoort of een ander album of vooral je eigen gedachten.

Vernieuwen is prima, maar ik heb idee bij deze plaat dat Sonic Youth zichzelf moest vernieuwen, en daarom het song materiaal word aangetast.


Ja, eerste album.

Gitaaruitbarstingen zijn prima, maar het moet wel in de song passen. In Anti-Orgasm vind ik het gewoon misplaatst.
Inderdaad, het lijkt sprekend op Evol en Bad Moon Rising, maar het klinkt ook wel weer een beetje zoals Dirty... hmmm

Ja of misschien is het andersom ook wel zo. In ieder geval ik zal Bol.com eens bellen, ik denk toch dat de verkeerde cd is geleverd want dit is toch niet de top cd die jij hebt.

Misschien is deze plaat wel te veel op safe gespeeld, misschien niet. Feit is dat ik het een matige plaat blijf vinden.

De gelijkenissen met de periode Goo tem Washing Machine zijn toch wel vrij duidelijk dacht ik, eventueel ook wat raakpunten met Sister maar met Evol of BMR heeft dit idd weinig te maken. De beste SY-CD in jaren is dit niet (haalt het niet bij Sonic Nurse of NYC Ghosts + Flowers, is wel betrekkelijk beter dan de wat richtingloze vorige Rather Ripped) maar de kritiek dat ze hier één of andere zotte, tegelefoneerde vernieuwing trachten te forceren slaat werkelijk op niks. In tegendeel, dit is meer een best-off SY samenvatting van de laatste 20 jaar met nieuwe nummers dan wat anders.

De jaren gaan snel hoor. Sonic Nurse is inmiddels alweer 6 jaar geleden uitgebracht.

Het typische Sonic Youth sfeertje/sound bedoel je?

In vergelijking met Sonic Nurse en Rather Ripped klinkt dit wel behoorlijk geforceerd. De stijl die ze daar hadden was juist laid-back en subtiel, en dat beviel me wel.

Als ik op hun website lees dat ze een ander label hebben en weer vol op gaan experimenteren komt op mij dat over als of ze zichzelf ineens moesten vernieuwen. Vanwaar ineens deze switch? Te veel kritiek gehad van de fans ofzo?

Experimenteren kan SY perfect, neem SYR7 er maar bij. Geweldige plaat! En dan hoor je het hier wat het experiment is, dan klinkt het mij behoorlijk flauw in de oren. Het is natuurlijk niet helemaal reëel om de reguliere albums met SYR te gaan vergelijken, maar ik weet dat ze beter kunnen.

Maar er zit maar één regulier album (dus geen SYR-experimentjes) tussen Sonic Nurse en deze.


Dat is omdat dit helemaal niet experimenteel is maar een teruggrijpen naar hun geluid uit hun commerciële hoogdagen begin de jaren 90. Je lijkt je te ergeren aan de noise breakdowns in een aantal nummers maar leg eens Dirty ofzo op en je zal al gauw merken dat dat toendertijd schering en inslag was. Je maakt m.i. een fout door te stellen dat experimenteren om één of andere reden synoniem zou zijn voor scheurende gitaren , terwijl die subtielere, meer ingehouden noise die Sonic Nurse en Murray Street uitdraagde onder impuls van Jim O'Rourke (die na Nurse de groep weer verliet) net voor SY een veel vernieuwendere stap in hun carrière was.

Nuja, vind dit persoonlijk wel een goede plaat voor alle duidelijkheid, ze doen hier vooral waar ze goed in zijn en het volgen van de beproefde recepten werkt wel degelijk in het gros van de nummers. Misschien was het ook wel nodig om na Rather Ripped een stap terug te zetten, gezien die iets teveel doorsloeg naar de pop-kant en wat teveel aanleunde bij het niet altijd even geweldige solo-werk van Thurston Moore. Maar zou het eerlijk gezegd wel jammer vinden moesten ze met hun volgende worp opnieuw met een dergelijk, toch relatief veilig album op de proppen komen.

Hehehe.... das ook weer waar.
Overigens hoor ik op de "best of SY-samenvatting" zoals je het noemt, ook wel een vleugje EVOL. Een nummer als Leaky Lifeboat doet me er bijv. wel wat aan denken, maar misschien ligt het aan mij.

het zal aan u liggen, doc. ik hoor echt geen EVOL in Leaky LIfiboat
en "best of SY-samenvatting" vind ik ook wat ver gezocht...

Wat dat laatste betreft moet je niet bij mij wezen, en voor de rest ligt het aan mij. Bij deze