Sonic Youth - The Eternal (2009)

Hij galmt op het moment keihard door mijn half kapotte boxjes (alleen thuis zijn wint) en wat klinkt-ie ontzettend goed. *gaat gauw weer verder luisteren* Alvast een voor Malibu Gas Station.

Gisteren What we know bij Jools Holland gezien. Dat vond ik nu niet bepaald bijzonder.... Beetje ordinaire SY-stamper.

Hmm gelekt, maar slechts 128kbps. Ik wacht nog even. Hoor dit liever in behoorlijke geluidskwaliteit.

Idd een beetje jammer die lage kwaliteit gezien Matador zelf de CD streamt (en er nog geld voor vraagt ook). Anderzijds, het is best goed genoeg om alles behalve de meest obscure details te ontwaren.


Tja, What we Know is feitelijk één van de highlights van dit album & qua ordinaire SY-stampers...zo staan er eigenlijk wel meer op. Ik vrees dan ook dat wie op verassende, spectaculaire carrièrewendingen zit te wachten een beetje van een kale reis zal thuiskomen (de grootste 'vernieuwing' is het feit dat de indivuele bandmembers vaker tezamen de vocalen leveren). The Eternal is wél een meticuleus geconstrueerde synthese van meer dan 25 jaar SY . Minder moedig dan Rather Ripped maar wel met meer panache & feitelijk ook een pak consistenter qua kwaliteit; hier staan geen al te gelikte afleggertjes à la What Waste of Sleeping Around op. Vooral een leuk plaatje feitelijk.

Afleggertjes?? bwa, ieder z'n mening, ik vind dit toch leuke songs.
Wat de nieuwe cd betreft kan ik wel in je beschrijving komen. Met mijn stem wacht ik nog even maar walking blue, anti-orgasm, what we know en massage the history vind ik alvast sterk.

Mja, leuk voor een keer inderdaad. Maar laten we zeggen dat het die nummers toch aan de noodzakelijke diepgang ontbreekt om als werkelijk memorabel beschouwd te kunnen worden.
What we Know, Malibu Gas Station, No Way & Massage the History vielen mij vooral in positieve zin op, alsook de wow wows en yeah yeahs van Thunderclap. Leuk om Lee Ranaldo nog eens wat meer aan het woord te horen trouwens.

Hun energiekste plaat in eeuwen! Maar de liedjes moeten nog wat landen.

Hoewel geen slecht album, voorlopig ben ik nog niet om. Wat mij betreft hebben ze hun beste tijd toch echt wel gehad.


Edit: een paar luisterbeurten verder en het album vindt ik toch steeds beter worden, een krappe 4 sterren voorlopig.

Nu een aantal keer geluisterd, en het klinkt erg goed moet ik zeggen.
Het begint meteen al lekker met Sacred Trickster. Typische SY stamper..... bevalt me prima. Niet vernieuwend maar wel erg goed nummer.
Vervolgens dreigt het een beetje in te kakken bij het ietsje te langdradige Antenna en What we know wat ik 1 van de mindere nummers op deze plaat vind.
Maar dat wordt een paar nummers later ruimschoots goed gemaakt want vooral het tweede deel van de plaat met Malibu Gas Station en No Way is SY zoals ik het graag hoor.
Prima plaat.

Heb hem vandaag geluisterd, hij luister wat minder lekker weg dan Rather Ripped. Dat betekent dat het een groeiplaat is, en dat is natuurlijk nooit slecht.

Hij begint hier heel hard te groeien. Erg leuke plaat, die qua geluid wat in de buurt van Washing Machine en Thurston's soloplaat Psychic Hearts zit. De meeste liedjes zijn op het eerste gehoor erg simpel maar na doorluisteren blijkt dat niet zo is en dat er heel wat meer gaande is dan je op het eerste gehoor zou vermoeden. Ik ben erg gecharmeerd van de zang op deze plaat, niet eens zo zeer van de afwisselende stemmen als van de zanglijnen zelf, die gewoon erg goed zijn. Verder lekker uptempo en energiek ook.

aha t'is te hopen want hij is al besteld , de laatste 3 van sonic waren best zeer goed te pruimen , dus ik verwacht een goeie opvolger ervan in dezelfde lijn !

Kom je terug van vakantie is de plaat waar je het meest naar uitkijkt gelekt. Beter nieuws kan bijna niet hebben, vooral omdat je de hele vakantie Dirty en Bad Moon Rising dood heb gedraaid in de stille natuur van Denenmarken. Vooral Bad Moon Rising wordt alleen nog mooier in die omgeving maar ja een nieuwe Youth.

Ik vindt hem bijzonder geslaagd(stukken beter dan Ripped) en voor de rest ben ik het met Itchy eens.

ik ben nu net begonnen met luisteren. maar wat knalt het openings nummer lekker.

Groeiplaat inderdaad, het resulteerde reeds in een waarderingsverhoging van mijn kant. Al is het eigenlijk best toegankelijk, een aantal luisterbeurten volstaan om de meeste nummers op zowat elk moment van de dag onwillekeurig in je hoofd te laten opdoemen. Anderzijds gebeurt er na meerdere luisterbeurten gelukkig wel meer dan in RR, wat de levensduur een noodzakelijke injectie geeft.

Ik vind dit een fijn plaatje! Voorlopig hoogtepunt is, ironisch genoeg, Anti-Orgasm. Benieuwd hoe dit live gaat klinken over 3 weken

Jools holland:
What We Know
Antenna
Sacred Trickster
Teenage Riot

Alleen al waard om te kijken om Lee weer eens te horen zingen.

Super coole video's en het album wordt met de dag beter!

Dat zeker .

Bij mij is er straks een hele speciale versie te krijgen, slechts 1000 van in Europa. Dan krijg je er nog een live lp bij en nog een hoop extra's. Meer details geef ik later wel, ik krijg alles nog duidelijk op papier (en poster) Dus voor de échte fans een mist.....

Ik denk dat je dit bedoeld klik

Ook voor mij een dikke mist... hoe ik beslag ga leggen op deze must!

Ah, ik had het niet goed gelezen, bij jou persoonlijk dus , hou ons op de hoogte man.

die wil ik ook

Hier is een kant van SY terug die ik wel miste: de wat meer rommelige, punky kant. De laatste albums waren erg fraai natuurlijk, maar soms misschien wel wat té. Als in: te netjes, te veel uitgewerkt. Mijns inziens durven de drie bijna-zestigers (Gordon, Moore, Ranaldo) en twee veertigers (Shelley, Ibold) hier er voor het eerst sinds Washing Machine weer eens ongegeneerd rommelig en af en toe lekker goofy uit de hoek te komen.
Omdat de bas is vergeven aan Mark Ibold (ex-Pavement en speelde al eerder met Kim in Free Kitten) Klinkt Sonic Youth toch weer anders (én fris!).

De plaat vliegt uit de startblokken met Sacred Trickster, een kort door Kim gezongen binnenkomertje. Door de zang doet het nummer me wat denken aan Cinderella's Big Score van Goo. Erg goede binnenkomer.

Anti-Orgasm is uitgegroeid tot één van mijn favorieten. Het openingslickje is zó geniaal en voor de rest is het een lekker schurend en knarsend nummer, waar ik de hele tijd om moet glimlachen.

Leaky Lifeboat vind ik net iets te makkelijk. Het nummer komt maar niet tot leven. Hier had veel meer in gezeten, daardoor het enige mindere nummer op de plaat.

Antenna wijkt iets af van de overige nummers. het is een stuk rustiger, en langer. En iets epischer, zoals Pink Steam dat was op Rather Ripped. Hier worden hele fraaie gitaarfoefjes uitgehaald, maar wel heel subtiel allemaal. Koptelefoonnummer.

What We Know was al bekend. Lijkt op het eerste gezicht ook een wat al-te-kort door de bocht nummer maar het wordt naar een hoger plan getild door de zang van Lee (zo fijn altijd, als die zingt) en de break voor het refrein (op 0:35 en 1:16) is zó spannend, zó zinderend, zó vintage Sonic Youth dat dit gewoonweg weer geniaal is. Zo.

Calming the Snake dan. Een baslijn die we niet vaak horen bij Sonic Youth (maar dit is dan ook een nieuwe bassist). De zanglijn van Kim is erg fijn. Come On Down, Down To the River, Come On Down I Wanna Feel You Shiver. Jaja die Kim! Het nummer beukt lekker door. Erg energiek.

En Poison Arrow gaat in deze lijn door! Het middenstuk is dan ook mijn favoriete gedeelte van de plaat. Dit nummer heeft een erg fijne classic-rock vibe. Mede door de geniale zanglijn van mr. Moore.

Malibu Gas Station. Waar halen ze die titels toch vandaan? Dromerige openingsgitaren klinken erg Malibu, langs een Diamond Sea. Maar dat wordt bruut afgebroken en een vrolijk Kim-nummer breekt los. Een beetje stuurloos nummer, op een leuke manier. Ook hier moet ik weer terugdenken aan iets op Goo, weet alleen even niet wat.

Thunderclap For Bobby Pyn.Na wat Googlen blijkt Bobby Pyn het alter-ego van Darby Crash te zijn. Dus na Pat Smear, die werd aangehaald in Screaming Skull (Experimental Jet Set), de tweede Germ reeds die een vermelding krijgt in een SY-song . Hoeveel gaan er nog volgen? Een aardig nummer, maar niet heel opvallend.

No Way: ik ben er nog niet uit of ik dit nou geniaal of wat minder vind. Het blijft in elk geval wel boeien. Had naadloos op Psychic Hearts, Thurston's solo-plaat gepast.

Walkin Blue is weer een door Lee gezongen nummer. Het heeft een beetje een zomers hippie-sfeertje. De zang doet me (weer) denken aan een ouder nummer: Wish Fulfillment. Dit is overigens allemaal positief bedoeld en ervaren! De plaat klinkt tegelijk vertrouwd en verfrissend. En dit nummer illustreert dat.

Massage the History: wauwwauwwauw, bijna tien minuten pure door Kim gezongen pracht. Dromerig, mysterieus, majestueus.

Ik begin te vallen als een blok voor The Eternal, de beste Sonic Youth plaat sinds... ik weet niet, ze zijn altijd wel goed, maar deze plaat heeft iets speciaals wat ontbrak op de laatste platen. Ik ben zwaar overtuigd.

Ik ook. Ben met je eens dat een aantal nummers zo op een album als Goo hadden kunnen staan. Een goed teken natuurlijk.
Het tweede deel van the Eternal vind ik nog steeds het best met Malibu Gas Station als persoonlijke favoriet.
Een aantal nummers pakken me nog niet zo, zoals What We Know.
Grappig dat je het middenstuk het best vindt......... ik heb het tegenovergestelde.
Maar als bij die paar nummers (4 t/m 6 geloof ik) het kwartje ook nog gaat vallen, dan wordt dit toch wel een erg goeie plaat.

Goed stuk itchy

@ Itchy: Moore & Ranaldo zijn nog maar prille vijftigers hoor, de enige die zich echt zorgen mag beginnen maken is Gordon. Malibu Gas Station is trouwens een referentie naar een incident met Britney Spears of zoals ze het zelf verwoorden: An ode to the flash moment of the camera as you knowingly step from your SUV sans panties.
Verder een mooie analyse al vind ik Leaky Lifeboat best een schattig nummer & had hun meer ingehouden periode zeker ook zijn merites (vooral dan de albums met o'rourke).
Nou ja: het enige nummer dat hier nog niet op blinde euforie onthaald wordt is het erg naar The Velvet Underground neigende en imo iets te makkelijke Poison Arrow. Niet slecht, medunkt.

Je hebt gelijk, maar toch: ze zijn al over de 50! Da's oud man!
Signed itchy, 36 (bijna 40).

Album begint niet heel opvallend, met songs die we onderhand wel kennen van SY, maar heeft een bijzonder sterk slot, vanaf Malibu gas station. Het slotnummer heeft het niveau van Diamond sea, zo'n song mag van mij eeuwig doorgaan...
De wat meer psychedelische kant van SY die in de laatste drie songs is te horen ligt mij toch wel wat meer dan de meer rock/punk georiënteerde nummers van het eerste deel van het album. Maar hoe dan ook weer van het gebruikelijke hoge niveau. Nu de komende weken maar 'ns zien in hoeverre het album werkelijk bevalt...