Rush - 2112 (1976)

de zang is een kwestie van wennen

Of een kwestie van nooit wennen.

bij mij was het even wennen en ze vervolgens 7 x live gezien

In de gedaante van fervente muziekliefhebber ontkomt ook de old fashioned hardrock niet aan mijn interesse. Vandaag ontrafel ik de diepten van het legendarische album '2112' door de Canadese rockband Rush, geproduceerd in het jaar 1976. De auditieve reis, verspreid over verschillende tracks, manifesteert een eclatante fusie van progressieve hardrockelementen en verhaalrijke teksten, die de ziel roeren en de geest ontwaken.

De wandeling vangt aan met de titeltrack '2112', een symfonische suite onderverdeeld in zeven secties. Deze compositie, een melange van majestueuze gitaarriffs en complexe ritmische patronen, voert de luisteraar mee naar een wereld op de grens van zijn ondergang waar individualiteit en muziek onderdrukt worden. Het narratief, doordrenkt van rebellie en verlossing, weerklinkt in de zielvolle harmonieën en de krachtige zang van Geddy Lee.

'A Passage to Bangkok', de tweede track, serveert als een luchtigere intermezzo na de intensiteit van '2112'. Met zijn exotische klanken en levendige melodieën, nodigt het nummer uit tot een imaginaire reis langs de mysterieuze routes van de Oriënt. Het is een ode aan de geest van avontuur en ontdekking, verpakt in een jasje van pakkende riffs en melodieuze interludes.

De derde compositie, 'The Twilight Zone', voert de luisteraar dieper de wereld van het onbekende en het bovennatuurlijke in. Dit nummer, een reflectie van vreemde verhalen en parallelle universa, prikkelt de fantasie met zijn cryptische teksten en etherische arrangementen, een bewijs van Rush's vermogen om verhalen te verweven met muziek.

In 'Lessons', het vierde nummer, keert de band terug naar een meer conventionele rockstijl. Met hartverwarmende akkoorden en oprechte zang, spreekt het nummer tot de universele ervaring van leren en persoonlijke groei, een herinnering aan de eenvoudige, doch fundamentele waarheden van het leven.

'Tears', het vijfde nummer, introduceert een moment van bezinning binnen het album. Deze ballade, met zijn tedere melodieën en ontroerende lyriek, onthult de kwetsbare kant van Rush, een contrapunt voor de band's doorgaans robuuste sound.

Tot slot sluit 'Something for Nothing', het slotnummer, het album af met een krachtige boodschap over zelfvoorziening en vastberadenheid. Het nummer, met zijn aanzwellende akkoorden en meeslepende teksten, dient als een passend slotakkoord voor een album dat de luisteraar uitdaagt om verder te kijken dan het oppervlakkige en dieper in te duiken in de gelaagdheid van het leven en de muziek.

In samenhang biedt '2112' van Rush een ongeëvenaarde muzikale expeditie, een tijdloze getuigenis van de band's innovatieve geest en muzikale meesterschap. Het is een album dat nog decennia lang zal resoneren in de annalen van de progressieve hardrock.

Waardering 8,5

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Rush Marathon :

Caress Of Steel flopte, en de maatschappij dacht er sterk over om Rush te droppen. Manager Ray Danniels kon de maatschappij overhalen om het nog 1 kans te geven. En toen was daar 2112, na de geflopte voorganger Caress Of Steel wederom een album met een aantal kortere numers en 1 lang nummer van dik 20 minuten. Rush deed wezenlijk niet veel anders maar dan net iets beter. Positieve reviews volgden, en de verkoop ging opeens geweldig. De echte doorbraak was een feit!

Titelnummer 2112 beslaat kant 1 van de LP, en is voorbij voor je er erg in hebt. Muzikaal gebeurt er zoveel, en tekstueel word je meegezogen in het verhaal. Geinspireerd door Ayn Rand en haar Objectivisme wordt hier een wereld geschetst waar het individu niet telt, alleen het collectief. Het positivisme van de hoofdpersoon die een gitaar ontdekt wordt de grond ingeboord door de priesters van Syrinx. Erg vrolijk word je niet van de tekst, maar dat is uiteraard ook de bedoeling.

De 5 andere nummers zijn allemaal van een hoog niveau, met incidentele teksten van Lee (Tears) en Lifeson (Lessons).

Tussenstand :

1. 2112
2. Caress Of Steel
3. Fly By Night
4. Rush

Als 'Queen-fan' ben ik uiteraard (en in meerdere landen) naar de musical 'We Will Rock You' geweest. Ik weet niet of schrijver Sir Tim Rice op de hoogte was van het nummer '2112' van Rush, maar een zekere gelijkenis kan niet worden ontkent. Alleen loopt '2112' waarschijnlijk realistischer (lees: tragischer) af, dan de feel-good musical van Queen.

Maar goed, wat betreft de LP '2112': wat een heerlijke plaat is dit!
Te beginnen uiteraard met het epos '2112' op kant A. Ge-wel-dig nummer, zeker gelet op de context waarin het tot stand is gekomen én de middelvinger die Rush daarmee aan haar platenmaatschappij gaf. En wat een enorme compositorische stap vooruit t.o.v. 'The Fountain of Lamneth' op het vorige album! Volledig terecht dat Rush hiervoor is beloond middels sterk stijgende verkoopaantallen, helaas toch het enige dat hun platenmaatschappij werkelijk interesseerde.

'Lessons' en 'Tears' op kant B zijn de reden, waarom deze plaat van mij geen 5 sterren krijgt.