Rush - 2112 (1976)

Heb me nooit echt kunnen vinden in die plaat...

En Counterparts en Snakes & Arrows dan? Vind je dat dan ook geen topplaten? Zijn m.i net zo goed als de periode 2112 t.e.m Moving Pictures, althans bijna dan.

Sterker nog... het merendeel van de post-Moving Pictures albums vind ik een stuk beter dan deze "leuk geprobeerd, maar zoek nog even verder"-plaat.

Ben ik met je eens Casar, deze plaat klinkt als een goed begin en de perfecte sound die nog moest komen, en die op Moving Pictures hun hoogtepunt bereikte. Vanaf Signals een andere sound die weer een ander publiek aansprak. De oude vertrouwde jaren 70 sound kwam nog even terug op Counterparts en vooral op Snakes & Arrows.

Hmm,
Counterparts is zo slecht nog niet maar het klinkt allemaal zo 'geforceerd' net als de songs zeggen. Ik heb het gevoel dat deze plaat puur was om terug hun roem en verkoopcijfers van de jaren 70 te berijken... Qua songs en muziek is het evengoed, maar qua ziel en diepte kan je toch niet beweren dat counterparts kan aan vb: a farewell to kings

Mijn favoriet van rush, al moet ik zeggen dat het modernere werk ook niet slecht is.

Voor mij heeft Rush geen enkel slecht of minder album al zijn de albums in de jaren 90 (Counterparts is wel top) toch wat minder.
deze staat alvast in mijn top 10

Persoonlijk vind ik dit het beste album van Rush, vooral het nummer 'A Passage To Bangkok'

In 1976 bracht Rush hun vierde plaat in nauwelijks drie jaar uit: deze 2112 is een mijlpaal in hun geschiedenis. Deze keer werd in tegenstelling tot voorganger Caress of Steel meer tijd uitgetrokken om alles beter uit te werken, op te nemen en af te werken.
Het titelnummer 2112 beslaat de volledige A-kant, hoewel ik het jammer genoeg moet doen met de vroege cd-versie van dit album, dus de teksten moet ik op het internet opzoeken. Eigenlijk nog geen slechte uitvinding dat internet... 2112 is inderdaad gebaseerd op Anthem van Ayn Rand, een auteur waar Neil Peart indertijd mee wegliep, en heeft als thema: de individuele persoon tegen het collectivisme, in politieke, religieuze of andere zin. Eigenlijk zijn er zeven stukken: Ouverture, The Temples of Syrinx, Discovery, Presentation, Oracle: The Dream, Soliloquy en Grand Finale.
De B-kant bevat de overige nummers en kan een anticlimax lijken na het overweldigende titelnummer maar schijn bedriegt: A Passage to Bangkok en Something for Nothing zijn zovele jaren na datum nog steeds fijne nummers. Tussen ons gezegd en gezwegen, A Passage to Bangkok gaat over het roken van allerlei al dan niet medicinale kruiden .
Ik blijf het zovele jaren later een bijzonder fijn album vinden, niettegenstaande Geddy Lee me soms koppijn bezorgt met zijn hoge uithalen, zijn zachtere en lagere stem tijdens bijvoorbeeld Twilight Zone bevallen me veel beter. Daartegenover staan bijzonder fijne stukken muziek van een topgroep in wording.

Mooi om te lezen dat mensen na 24 jaar nog (deze) oude muziek ontdekken en de teksten proberen te doorgronden. #voelmeoudezak #doetmegoed.

Je voelt je vast nog ouder als je vertel dat deze plaat al 34 jaar oud is

Oeps. Too Old to Rock 'N' Roll: Too Young to Die!

Fantastische plaat, vooral natuurlijk het openingsnummer. Wat een magnifiek nummer zeg.

Goed album maar absoluut niet mijn favoriete Rush album! Ze ontdekken hier een stijl die ze een aantal albums perfect zou passen. Het titelnummers en Passage to Bangkok zijn natuurlijk briljant maar dat kan helaas niet van alle overige nummers gezegd worden. Niet dat die slecht zijn maar zo goed als die andere twee vind het ook niet.

"A Passage to Bangkok" is voor mij genoeg redenen om hun 2de live album in de geremasterde versie aan te schaffen.
Op mijn Cd versie staat die er nog niet op, oftewel ik vind dit een van de beste Rush nummers ooit gemaakt.

Het titelnummer "2112" is een vroege Rush klassieker maar kan ik niet al te vaak horen, vergt nogal wat van de luisteraar.
Na "Passage" daalt het nivo maar dat kan bijna ook niet anders.
Dit album is eigenlijk het enige van ze waarop de stem van Geddy Lee me af en toe op de zenuwen werkt.
Komt doordat hij in rustige passages soms onnodig hoog zingt.

Als geheel geef ik het netaan 4 sterren, maar de 2 voorgaande albums vind ik toch iets interessanter.
Soms is dat het geval dat een plaat gewoon goed is maar je het niet al te vaak draait.

Jammer genoeg staan hier toch wel wat mindere nummers op (Twilight zone, Tears en Lessons). De plaat wordt echter gered door het slotnummer, het heerlijke Passage to Bangkok, maar vooral door het imposante en kolossale titelnummer (wat in z'n eentje al langer duurt dan de andere 5 nummers samen).. En zo komen we toch nog op 4 sterren.

Dit is het tweede album van Rush wat ik heb beluisterd (na Moving Pictures), en ook deze bevalt mij goed. Hoogtepunt van het album is voor mij het titelnummer wat doorspekt is met tempowisselingen en muzikaliteit. Vooral het drumwerk is echt een genot om naar te luisteren, maar in feite voegen alle drie de muzikanten iets toe aan de muziek.
Wat ik vooral mooi vind aan het titelnummer is dat de muziek de teksten goed ondersteund. In het gedeelte waarin het hoofdpersonage de gitaar vindt en er leert op te spelen, wordt de muziek steeds ingewikkelder naarmate het nummer vordert. Ander voorbeeld is dat als het hoofdpersonage kwaad/verdrietig is over de wereld waarin hij leeft, de muziek ook kwaad/verdrietig is.

De andere nummers halen niet het niveau van het titelnummer, maar zijn wel lekker om naar te luisteren. Lessons is een goede mix van acoustisch en electrisch, Tears is een mooie ballad en Passage to Bangkok is een goed nummer met een lekkere gitaarsolo. Al met al een steengoed album.

Ik meen dat ik deze rond 79/80 voor het eerst hoorde. Op slag was ik rush liefhebber. Ik moest zoals waarschijnlijk vele onder ons wel behoorlijk wennen aan die hoge stem van g.lee.Vooral op het oudere werk zingt geddy erg hoog. Na een tijdje raak je er echter wel aan gewend. Ik denk zeker in die dagen dat het maar bij een band gewerkt zou hebben juist ja rush.
2112 had natuurlijk een grote impact op mij. Ik luisterde in die tijd vooral naar van halen, kiss, quo, queen, ac/dc, cooper, een vleugje stones, purple,sabbath, zep enz. En deze was natuurlijk ietswat complexer. Maar genoten heb ik absoluut. Voor het eerst werd ik als muziek liefhebber echt op de proef gesteld. Want de tempo wisselingen muzikale variatie teksten waren niet 1 2 3 te absorberen voor mij. Ik was ook zeer verwonderd dat rush slechts een trio was ha. Maar met de beste rock? drummer in je gelederen wat kan er dan nog mis gaan niet veel denk ik zo. Maar ook het bas/guitaar werk is van een ongekend hoog niveau. Het heeft dan ook een tijdje geduurd voor ik echt kon inschatten hoe goed 2112 nu eigelijk was. En dit is natuurlijk een klassieker hoewel ik hem vandaag de dag een tikkeltje achterhaald vind. maar nog steeds ruim 4 pingels waard.

Nog wel ff stemmen Iggy!

Scherp blijven stoute iggy. Zeker met messcherpe vielip on my back ha.

Het eerste en het laatste nummer maken de plaat, samen met Lessons.

De ander songs vind ik wat minder.

Ik weet het nog. 5 jaar geleden. Guitar Hero 2 kwam uit en daar stond YYZ op (later kwam ik erachter dat het een cover was in de game) en daar werd ik razendenthousiast door. Dus ik ging op zoek naar meer nummers van de band. Uiteindelijk kwam ik bij dit album uit. Beter had ik niet kunnen beginnen.

Het was liefde op het eerste gehoor. Het titelnummer is een meesterwerk van grote proporties. 20 minuten lang zit ik er compleet in en word ik helemaal meegenomen. De grote finale is echt geweldig en heeft een messcherpe solo van Alex Lifeson. Dit nummer stond op de laatste Guitar Hero en heeft daardoor een beetje een nieuw leven gekregen voor mij. Tijdens het spelen van het nummer werd je door epische locaties geleid en werd er tussendoor een verhaal verteld door de bandleden. Een geweldige ervaring.

Maar het is niet alleen maar het titelnummer wat de klok staat. De 5 nummers die daarna komen zijn ook allemaal klasse en van dezelfde hele hoge constante kwaliteit. A Passage To Bangkok is een nummer wat nog steeds live wordt gespeeld en terecht. De andere 3 nummers zijn niet meer te vinden in de livesets.

Wat erg jammer is, want The Twilight Zone is een heel mysterieus nummer wat veel details met zich meebrengt. Zo hoor je gefluister in het nummer. Lessons is een nummer wat vrij luchtig is maar de baspartijen van Geddy Lee heffen het nummer helemaal op. Tears is echt prachtig. Een nummer wat ik eerst compleet over het hoofd zag maar het is nu echt een van mijn favorieten. Prachtige mellotron in dit nummer, het brengt heel veel sfeer met zich mee.

Something For Nothing heeft echt een riff die later toch wel een kenmerk zal worden van de band. Lifeson heeft vanaf dit album echt een heel eigen gitaarsound en is echt zwaar ondergewaardeerd. Een van mijn favoriete gitaristen. Vanaf dit album is Rush echt in topvorm. 5 sterren.

Mijn eerste kennismaking met Rush toendertijd en een plaat die toendertijd een geweldige impact op me had. Ik was helemaal lyrisch over de band en met name het titelnummer van deze plaat. Ben trouwens een liefhebber van dit soort epische nummers en waar Rush er nog wel meer van heeft gemaakt zoals Cygnus X1, The Necromancer of Hemispheres. Kant 2 bevat kortere nummers zoals het prachtige Tears en de krachtige rocknummers Passage to Bangkok of Something for Nothing. Heb later nog zeer veel platen,cd`s en DVD`s van deze band aangeschaft en bewonder ze nog steeds.5 sterren voor deze klassieker!

Zijn er nog mensen zoals ik die morgen (21/12) om 21:12u deze schijf gaan draaien?
Het is alvast weer een hele tijd geleden dat ik 'm heb gedraaid, wie weet zit er nog een verhogingetje in naar 4,5*.

haha, ik was er daarnet wel aan het denken 21/12

Vanavond om 21:12 gaat niet lukken, want dan ben ik aan de arbeid.
Daarom nu net de live-versie van Different Stages maar opgezet

Via dit album heb ik kennis gemaakt met deze geweldige band. De eerste keer dat ik het hoorde was ik nog een stuk jonger. En ik kan me herinderen toen der tijd het album muzikaal al erg goed te vinden, maar wat moeite te hebben met de zang.

Gedurende jaren ontwikkelde mijn muzieksmaak zich door. En enkele jaren later kwam ik opnieuw bij dit album uit. Vanaf dat moment ben ik altijd betoverd geweest door dit geweldige album. Ik zal niet snel de maximale score aan een album geven. Maar deze cd is in mijn ogen zeker 5 sterren waard. Elk nummer dat op de plaat staat bezorgt me genot zoals ik dat maar bij weinig muziek vind. Met de nummers 2112 en The Twilight Zone als absolute uitblinkers. Maar het hele albums is een bijzondere muzikale ervaring van (bijna) 40 min lang.

Zoals ik al aangaf zal ik een album niet snel de maximale score geven. Maar dit album heeft van mij een enorme Rush fan gemaakt. En elke keer dat ik het op heb staan bezorgt het me weer kippenvel. Vandaar dat ik voor deze plaat een uitzondering maakt, 5 sterren van mij!

2112 Wat een geweldige song, ik ga snel eens de volledige plaat beluisteren.
Want 2112 is tot nu toe een van de betere songs die ik de laatste tijd heb gehoord.

Erg sterke plaat, en een aangename kennismaking met de toch erg bekende Rock band Rush.
2112 gaat natuurlijk met de prijzen lopen. Een fantastische song,vol sterke riffs. Heerlijke zanglijnen en erg sterk drumwerk. Maar ook de kortere tracks zijn erg goed. Vooral Tears en Lessons.

Grappig, ik vind Tears en Lessons juist de minste tracks. Van kant B vind ik A Passage to Bangkok en Something for nothing de prijsnummers.