Rush - 2112 (1976)

ja. vanaf Power Window wordt het allemaal wat minder , typisch jaren 80 soundje zullen we maar zeggen. Mijn voorkeur gaat echt naar de 70 tiger jaren. Meer rock-Progrock. Maar smaken verschillen wellicht vindt jij de latere albums beter. Gewoon proberen zou ik zeggen.Veel luisterplezier.

Alright, bedankt!

Mijn favoriete Rush album is Power Windows.

Juist de jaren 80 is voor mij de tijd dat Rush z'n beste muziek afleverde. Smaken verschillen daarmee idd duidelijk.

hmmm,

Geddy Lee klinkt als een cavia op speed, de drummer heeft nog steeds 8 armen, Geddy speelt baspartijen waar ik (als bassist) van droom, die gitarist strooit daar nog wat riffs overheen en dan nog wat van die progrock-keyboards en een mellotron (!) om af te kruiden.

Mijn vrienden hebben me gek verklaard, maar damn, wat is Rush toch goed. Volle 5 * van mij.

That's the Spirit Verklaar je vrienden maar voor gek. Rush op het hoogtepunt van hun roem. Komt voor mij bij elkaar op het weergaloze Exit Stage Left live album. Weergaloos.

Haha, mooie post van davevr!! Rush is inderdaad niet stoer tegenover je vrienden, dat gevoel komt mij heel bekend voor. Ze hebben toch een beetje iets nerderigs, zeker geen cool imago. Zal alles met de stem van Geddy en/of het uiterlijk van de mannen te maken hebben. Ik zie Rush als een guilty pleasure voor mij alleen, maar dan van het allerhoogste niveau. Geweldig goede band!! En dat geniale is wat mij betreft pas echt voor het eerst op dit album te horen.

Super post waar ik geheel in mee kan gaan

dus......het verhaal dat de rockscene op zijn kont lag en daaruit punk voortkwam is onzin, gezien Rush, Aerosmith, Van Halen?

Dat verhaal is dan vast geschreven door dezelfde auteur die ooit de wereld in heeft geholpen dat de Stones groter zouden zijn dan de Beatles

Dat rock op zijn kont lag vind ik nou niet bepaald een in beton gegoten gegeven.
Op het moment dat punk zogezegd zijn kont afveegde met de rockscene, traden een hoop van de grote zogenaamde rockdino's op in uitverkochte stadiums.

Valt dus allemaal wel wat mee...

Wat een vreemde vergelijking tussen 3 noord amerikaanse rockbands vs. de opkomst van de punk scene, waarbij 1 van die bovengenoemde namen nog door moest breken, 1 alleen in de usa in volle stadions stond en bijna uitgerangeerd was en 1 Canadese band wordt aabgehaald die meer in de prog scene dan in de rockscene zat. En niet 1 engelse rockband wordt aangehaald waar de punk scene toch het meeste van zich deed spreken al was het maar vanwege de sociologische aspecten.
Guns n Roses speelden ook nog in volle stadions toen Grunge ging regeren en toch lag ook toen de rockscene zoals we die kenden op zijn gat wat betreft media aandacht en investeringen door de grote platenbonzen.
Ik geloof niet dat Rush er iets van meegekregen heeft of enige invloed had op populaire scenes en deden gewoon hun ding.

Het is dat de middelste van de 3 leden op de bandfoto op de achterkant van het boekje een snor heeft, anders zou je denken dat je een album van Pussycat in handen hebt.

Vind je het ook zo klinken of wilde je het hierbij laten?

Deze vanmiddag gekocht, en verder nog niet geluisterd, ik heb Moving Pictures uiteraard, en ook Grace Under Pressure, die ik nog beter vind.
Verder heb ik een verzamelaar van ze (wat een redelijk beeld van Rush geeft), en een prima live album (A Show of Hands), dus ik denk niet dat ik het hierbij laat.
Nee, ze klinken niet als Pussycat, maar hadden er qua uiterlijk in deze periode wel veel van weg.

Hé deric raven: al Hemispheres en a Farewel to Kings geprobeerd??

Nee, nog niet, maar deze bevalt mij wel prima.
Ik moet regelmatig aan Queensryche denken, of zeg ik dan iets verkeerds?
Ik hoor best veel metalinvloeden die je een paar jaar later bij bands als Iron Maiden en Def Leppard terug hoort.
Ik werd trouwens niet zozeer overrompeld door Tom Sawyer, maar door Afterimage, vond dit een mix tussen Supertramps School; Fischer-Z en het jaren 80 wave gevoel.
Vervolgens steeds meer gaan luisteren, en ondanks dat ze een herkenbare sound hebben, klinkt toch elke periode weer anders.

Dat is inderdaad het geweldige aan Rush! Prachtig trouwens dat een obscuur nummer als Afterimage je zo omver blies. Eens wat anders dan de geijkte songs

Hád Pussycat maar meer als Rush geklonken! (Overigens zit ik zelf altijd gebiologeerd te staren naar de manier waarop Alex Lifesons hoofd op zijn schouders rust, net alsof dat vijf centimeter teveel naar rechts is gephotoshopt, of alsof hij midden in een hoofdbeweging uit zo'n Walk like an Egyptian-dansje gefotografeerd werd.)
        Wat het album zelf betreft kan ik alleen maar alle voorgaande loftuitingen herhalen. Blij ook dat kant 2 niet onderdoet voor kant 1, of beter gezegd: kant 1 is sterker dan kant 2 vanwege de meerwaarde van het conceptkarakter van zowel de tekst als de muziek, maar kant 2 is zo goed als je mag verwachten van vijf kortere songs die tegen het epische titelnummer moeten opboksen, met A passage to Bangkok en Something for nothing als hoogtepunten van een plaatkant zonder dieptepunten. Voor mij persoonlijk de eerste van de drie favoriete Rush-albums.

Daar lijkt me weinig verkeerds aan... met de aanvulling dat Queensrÿche in de jaren '80 de metalhandschoen oppakte toen bij Rush de scherpste randjes er net af waren.

Weet niet of ik al die referenties kan plaatsen, maar wel een zeer overrompelend nummer inderdaad.

Even opnieuw beluisterd en ik kan mij de vergelijking op sommige momenten voorstellen. Dit is een top nummer met Alex in een heerlijke rol . Ook de bassyths klinken lekker vet en zwaar!

Bij mij in de straat woont iemand die zegt nooit naar teksten te luisteren – "voor mij is het gewoon allemaal kretologie". Er zijn natuurlijk talloze nummers te bedenken waarbij geldt dat je toch wel iets mist wanneer je niet weet waar de tekst over gaat (die van Rush niet in de laatste plaats), maar wat zou hij wel niet denken wanneer hij –de tekst van het titelnummer zoals altijd veronachtzamend– daarin opeens een valse gitaar zou horen? "Tjonge, die jongens kunnen niet eens hun eigen instrumenten stemmen..."

Aftellen naar 16 december 2016 voor de heruitgave van dit album: 2112 40th | Rush.com en Rush Ready '2112' Reissue With Rare Tracks, Live Recordings - Rolling Stone - rollingstone.com.

Wat was er mis met de heruitgave CD + DVD/BRD van een paar jaar terug dat deze weer eens een reissue krijgt?

Die levert niet genoeg brood meer op de plank

Op die nieuwe uitgaven is alleen dat concert uit 1976 van enig belang dat gedoe met Alice In Chains of Dave Grohl is meer dan gruwelijk
Ander materiaal blijft op de plank liggen dan kan je over een paar jaar nog eens uitgeschud worden

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rush - 2112, 40th Anniversary Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn van die platen die ik noot voor noot ken. Het zijn meestal platen die stammen uit vervlogen tijden, want inmiddels is het muziekaanbod zo groot en zo toegankelijk dat er niet veel platen zijn die ik zo vaak draai dat ik ze noot voor noot kan reproduceren.

Dat lukt me dus wel bij de nu verschenen editie van 2112 van Rush, waarvoor ik als puber eerst even moest sparen en waarmee de veertigste verjaardag van het album wordt gevierd. Op zich best knap overigens dat ik de songs op de plaat nog in detail ken, want de muziek die Rush maakt is bij vlagen onnavolgbaar.

2112 was niet mijn eerste kennismaking met de muziek van Rush. In 1978 pikte ik als eerste Hemispheres op en dat is de Rush plaat die ik nog steeds het meest draai. Na Hemispheres begon ik aan de ontdekking van de rest van het oeuvre van het Canadese trio en die ontdekking begon in eerste instantie met het in 1977 verschenen A Farewell To Kings en de in 1976 verschenen live-plaat All The World’s A Stage.

Via deze live-plaat ontdekte ik uiteindelijk ook het eveneens uit 1976 stammende 2112, dat inmiddels een onbetwiste klassieker is in het oeuvre van Rush en ook een van mijn favoriete platen van de band, die momenteel bezig is met haar afscheidstour.

2112 was en is zeker geen makkelijke plaat. Op de eerste plaatkant staat het 20 minuten durende titelstuk dat overloopt van tempowisselingen en dynamiek. In deze 20 minuten slaat Rush op fascinerende wijze een brug tussen hardrock en symfonische rock en schaamt het zich niet voor het een jaar later in de punkbeweging zo verafschuwde muzikaal spierballenvertoon.

Het drumwerk van Neil Peart is razendsnel en soms onnavolgbaar, al zit bassist Geddy Lee hem constant op de hielen met fenomenaal en al even snel baswerk. Het gitaarwerk van Alex Lifeson schiet op 2112 alle kanten op en accelereert met een snelheid waarop Max Verstappen jaloers zal zijn. De hoge vocalen van Geddy Lee worden zeker niet door iedereen gewaardeerd, maar ik vind het nog altijd prachtig.

Bij beluistering van de 20 minuten durende titeltrack zit ik na al die jaren nog altijd op het puntje van mijn stoel en is het 20 minuten genieten. Op de tweede plaatkant staan wat compactere songs, waaronder live-favoriet A Passage To Bangkok, maar ook deze compactere songs zitten vol hoogstandjes.

Het is opvallend dat 2112 na al die jaren nog maar weinig van zijn oorspronkelijke glans en kracht heeft verloren en nog net zo sprankelt als op de dag van de release.

Mooi dus dat de 40ste verjaardag van de plaat in stijl wordt gevierd, al is het meeste materiaal op de luxe editie niet zo essentieel. Zo is het live-werk uit 1976 vergelijkbaar met de al eerder genoemde live-plaat en zijn de vertolkingen van Rush klassiekers door onder andere de Foo Fighters en Alice In Chains voor mij behoorlijk overbodig. De niet eerder uitgebrachte tracks zijn wel weer interessant.

De in de Abbey Studios geremasterde versie van 2112 klinkt natuurlijk geweldig, maar dat deed de een paar jaar geleden uitgebrachte versie ook. Het maakt dus niet zoveel uit welke versie je kiest, maar dat 2112 een monumentale plaat is, is voor mij weer eens bevestigd. Erwin Zijleman

Ik moest ff checken, maar Rush is niet met haar afscheidstoernee bezig. Haar laatste Noordamerikaanse tour vorig jaar zou achteraf wel haar laatste kunnen zijn geweest.

Op 2112 hoor ik Rush voor het eerst op volle kracht. Waar op het vorige album het experimentele The Fountain Of Lampet nog een wat minder geslaagde vingeroefening was laat Rush met het 20 minuten durende titelnummer horen dat ze het schrijven van epics inmiddels een stuk beter onder de knie hebben. Voor de argeloze luisteraar komen sommige delen wellicht vreemd over (Discovery bijvoorbeeld) maar in context met het verhaal vallen de delen van dit epos voor mij helemaal op z'n plaats. Opvallend trouwens hoe dit verhaal raakvlakken heeft met The Astonishing.

De vijf nummers op kant B zijn wat luchtiger van aard maar ook stuk voor stuk erg sterk met Lessons als persoonlijke favoriet. Rush levert met 2112 voor het eerst een album af dat over de gehele speelduur een hoog niveau heeft.

Score: 91/100

Chronologisch en om nog wat meer redenen zou ik willen stellen dat The Astonishing wat raakvlakken heeft met 2112 ?.

Ook tijdens concerten van Dream Theater meende ik de laatste jaren filmpjes te zien die ik soortgelijk al eerder had gezien.

Ik zie de 1e 3 albums van Rush altijd als opmaat voor wat hun eerste echt onderscheidende album zou worden.