Rush - 2112 (1976)

Dit is dus een zogenaamd concept album waar dus een verhaal vertelt wordt over een kant.Prachtige plaat voor die tijd met mooie solo's en gevoekige dingen.

The Temples of Syrinx, schitterend stukje muziek.

Al weer even geleden dat ik deze gedraaid heb, ga hem zo maar weer eens opzoeken denk ik.

Het album is zonder meer historisch belangrijk en de A-kant is spectaculair, maar over-all komen er nog veel sterkere albums. Ook qua epics is het titelnummer hiervan op Hemispheres nog overtroffen, wat mij betreft...

Eigenlijk is alleen het eerste nummer briljant, de rest is voor Rush begrippen (helemaal uit die tijd) wat zwakjes. Hoe dan ook 2112 is 1 van die klassieke rocknummers waar je als rocker niet omheen kunt!

hoezo 'uit die tijd'? Ik vind A passage to Bangkok en Something for nothing meekunnen met de betere korte nummers van Fly by night en Caress of steel en Tears is iets fraais op zich.

(Daarnaast vind ik de eerste vier albums allemaal in de schaduw staan van elk denkbaar later Rush-album )

"2112", "A farewell to kings", "Hemispheres", "Permanent waves", "Moving Pictures" en "Grace under pressure" zijn wat mij betreft de beste platen van Rush. Daarna werd het naar mijn bescheiden mening allemaal wat minder. Alhoewel de laatste cd Feedback (helaas wat aan de korte kant!!) en de nieuwste cd/dvd "R30 30th anniversary world tour" zijn echter weer helemaal als vanouds, fantastisch!!

Die A-kant is gewoon briljant maar toen 76 was het helemaal nieuw en ongelofelijk

Fantastische muziek. De muziek is een soort mengsel van Led Zeppelin (soms zelfs ruiger en de zang is duidelijk geinspireerd op die van Roger Plant) en Yes (de ingewikkelde structuren, de minder harde nummers).
Het titelnummer is gewoon fantastisch! Je zou denken dat een nummer van 20 minuten na een tijdje zou vervelen, maar ik kan je zeggen dat het zo fascinerend klinkt dat het in een mum van tijd over is. Op de vijf andere nummers ook niks aan te merken: je krijgt altijd prachtige, melodieuze nummers, hard en zacht, met snoeiharde, geweldige gitaarpartijen.
Een van de eerste prog-rockalbums die ik meteen top vond. 4,5*

Een van mijn "old time favorits". Gekocht met mijn zuur verdiende guldens. Lp is al lang grijs en versleten (vooral kant 1). Voor meer informatie zie http://www.progwereld.org/cd-recensies/rush2.htm

Ha.. dat is mijn recensie

Ik verhoog 'm naar 4*. Het titelnummer blijft mij boeien en de andere songs zijn m.i. ook zo slecht nog niet.

Die andere songs mogen er zeker zijn, Something for Nothing is een van mijn persoonlijke favorieten.

Hm ik zie dat hier nog niemand een opmerking over Tears en de mellotron gemaakt heeft. Bij deze: het enige (?) Rush-nummer met een mellotron.

Ik verhoog van 3* naar 3½*. De B-kant heeft ook fraaie momenten, maar The Twilight Zone en Lessons horen daar wat mij betreft niet toe...

... en van mij A passage to Bangkok! (Zeker na ooit een etmaal in een stampvolle trein gezeten te hebben van Maleisie naar Bangkok... ).

Het epos 2112, en zeker de opening Overture/Temples, behoort tot het allerallerbeste dat Rush heeft gemaakt (dus de categorie 'legendarisch briljante muziek' ). Zoals al door anderen is gezegd: de korte nummers, op Passage na, steken hierbij wat karig af...

4* voor 2112.

Het epos 2112 is inderdaad briljant. Het mooiste, korte, nummer van dit album is wat mij betreft "Tears". Ik ben een enigszins depressieve man. Als ik "Tears" hoor, springen de tranen spontaan in mijn ogen .

Wat zijn de meningen hier eigenlijk over de zang op deze plaat,wordt die op latere albums beter?

Of de zang beter wordt is een kwestie van smaak... Ik kan zijn stem wel waarderen, vooral op het nummer Something for nothing...

In elk geval zingt Geddy Lee later wel wat lager, dus wellicht vind je dat beter.

Jah dat is waar,ik sprak ook wel wat meer voor mezelf eigenlijk

Niet alleen de zang wordt later een stuk beter, de liedjes ook.

Dit was een zeer essentieel onderdeel van mijn muzikale ontdekkingstocht. En ik moet zeggen dat 2112 mij nu nog steeds boeit. Het titelnummer was vooral door zijn space-effecten iets wat ik nog niet ervaren had. Zodoende altijd een warm plekje in mijn hart.

En dus neem ik aan dat jij ook in oktober 2007 weer in Rotterdam erbij bent??!!!

Yes, dinsdag 16 oktober 2007 ben ik, samen met mijn vrouw, ook uitgenodigd op het Rush feest .

Heerlijke progressieve rockplaat! Vandaag voor het eerst geluisterd, en ik moet zeggen hij kan zich minstens meten met de andere 3 rush platen die ik ken namelijk Hemispheres, A Farewell to Kings en natuurlijk Moving Pictures. Ben alleen benieuwd hoe de wat nieuwere platen van Rush klinken, aangezien ik namelijk ook naar het concert van Rush ga en ze toch wel veel wat 'nieuwere' nummers spelen. Ik heb er inieder geval super veel zin in, maar eerst nog naar Bryan Adams, Genesis en 2 keer naar de Golden earring! Maar goed ik geef 2112 voorlopig 3 sterrren maar ik weet zeker dat deze plaat van de week nog zal stijgen! Mischien straks toch maar eff langs de platenzaak als ik uit ben van school

hun nieuwste albums zijn wat ruiger vind ik.
em hun (na mijn mening) beste albums waren de albums tussen moving pictures en hold your fire, dat zijn dus veel meer prog symfo achtige platen.
hun oude platen die je nu het best kent zijn veel scheller en minder warm, maar nogsteeds erg geniaal

Heel erg goede CD van Rush. Wat op Caress Of Steel nog niet uit de verf kwam, lukt hier stukken beter: een nummer rmet de lengte van één LP kant maken. Het nummer 2112 is een echte klassieker met het kenmerkende spacy intro, het geweldig The Temples Of Syrinx, de mooie rustpuntjes, de solo's, het dramatische Soliloquy en het spetterende Grand Finale. Als je dat hebt overleefd gaat het op een iets lager niveau verder met 5 korte nummers. Daarvan vind ik Lessons nog het minste. Vooral Something For Nothing is weer erg heftig. Hierin staat het thema van de eenling tegen de massa net als in het titelnummer weer centraal en ronken de gitaren weer echt.

Laatst zag ik op een Rush DVD in een interview nog een stukje over de omstandigheden waaronder dit album is geschreven en gemaakt. Die waren niet gemakkelijk. Het resultaat is echter vebluffend, ook als je bedenkt dat het al in 1976 is opgenomen.
Later zullen er nog veel meer mooie dingen volgen. Deze haalt net niet de hoogste score: 4.5.

Ja een 5 natuurlijk, wat een album zeg, met als klapper op de vuurpijl het titelnummer natuurlijk, ook is "Something For Nothing" een favoriet van mij!

Ik heb ze nog gezien bij de "Snakes and Arrows" tour in Ahoy, egt bizar hoor, GEWELDIG! dat baswerk, van Geddy, het heerlijke gitaargeweld van Lifeson en natuurlijk het geweldige drumwerk van Peart (die drumsolo). Het was echt een spetterende Show (vooral "Natural Sience" en "YYZ") jammer dat ze "Xanadu" niet speelde dat had ik echt wel gehoopt.

Maar een dikke 5 sterren!

Opmaat voor wat er nog gaat komen deze plaat,de eerste 3 nummers zijn natuurlijk top,maar daarna zakt het toch iets weg m.i,maar het titelnummer is natuurlijk 1 van de beste nummers van Rush ooit,ook deze plaat kan niet tippen aan Hemispheres,A Farewell to Kings en Moving Pictures die over de hele linie gewoon beter zijn,maar ook deze vind ik toch 4* waard.

Hemispheres is wel een pak beter, maar ook deze krijgt een upgrade van me, omdat hier toch wel weer mooi wordt gegoocheld met allerlei rock basics.. Hemispheres doet dat beter echter.

Ik vind het moeilijk om te oordelen over Rush-albums, en zeker met vergelijkingen omdat ze allemaal gewoon zo goed zijn
Na moving pictures vind ik dit hun beste album, omdat ze hier hebben ontdekt hoe ze echt deftig te werk moeten gaan. Een ontdekking waar ze al hun latere briljante werk aan te danken hebben. De chemistry tussen de drie heren is op dit album schitterend, en je voelt gewoon in de muziek dat ze het wisten Hoe anders kun je een nummer zoals 2112 naar voren brengen ?? Mijn mening blijft wel dat Caress of steel zeker ook bij hun beste mag gerekend worden, omdat hun evolutie daar duidelijk vorm begint te krijgen, bvb The Necromancer.
De korte nummers van 2112 zijn voor mij allemaal het vermelden waard, stuk voor stuk hebben ze zeker iets dat me boeit, en steeds weer op een andere manier. Tears blijft mijn favoriet, weer een bewijs dat met een paar simpele akkoorden de mooiste liedjes kunnen gemaakt worden

Mijn stem verhoogd naar 4,5 ster, echt een meesterlijke plaat!