Rush - 2112 (1976)

In 1976 bracht Rush hun vierde plaat in nauwelijks drie jaar uit: deze 2112 is een mijlpaal in hun geschiedenis. Deze keer werd in tegenstelling tot voorganger Caress of Steel meer tijd uitgetrokken om alles beter uit te werken, op te nemen en af te werken.
Het titelnummer 2112 beslaat de volledige A-kant, hoewel ik het jammer genoeg moet doen met de vroege cd-versie van dit album, dus de teksten moet ik op het internet opzoeken. Eigenlijk nog geen slechte uitvinding dat internet... 2112 is inderdaad gebaseerd op Anthem van Ayn Rand, een auteur waar Neil Peart indertijd mee wegliep, en heeft als thema: de individuele persoon tegen het collectivisme, in politieke, religieuze of andere zin. Eigenlijk zijn er zeven stukken: Ouverture, The Temples of Syrinx, Discovery, Presentation, Oracle: The Dream, Soliloquy en Grand Finale.
De B-kant bevat de overige nummers en kan een anticlimax lijken na het overweldigende titelnummer maar schijn bedriegt: A Passage to Bangkok en Something for Nothing zijn zovele jaren na datum nog steeds fijne nummers. Tussen ons gezegd en gezwegen, A Passage to Bangkok gaat over het roken van allerlei al dan niet medicinale kruiden .
Ik blijf het zovele jaren later een bijzonder fijn album vinden, niettegenstaande Geddy Lee me soms koppijn bezorgt met zijn hoge uithalen, zijn zachtere en lagere stem tijdens bijvoorbeeld Twilight Zone bevallen me veel beter. Daartegenover staan bijzonder fijne stukken muziek van een topgroep in wording.

Dit is het tweede album van Rush wat ik heb beluisterd (na Moving Pictures), en ook deze bevalt mij goed. Hoogtepunt van het album is voor mij het titelnummer wat doorspekt is met tempowisselingen en muzikaliteit. Vooral het drumwerk is echt een genot om naar te luisteren, maar in feite voegen alle drie de muzikanten iets toe aan de muziek.
Wat ik vooral mooi vind aan het titelnummer is dat de muziek de teksten goed ondersteund. In het gedeelte waarin het hoofdpersonage de gitaar vindt en er leert op te spelen, wordt de muziek steeds ingewikkelder naarmate het nummer vordert. Ander voorbeeld is dat als het hoofdpersonage kwaad/verdrietig is over de wereld waarin hij leeft, de muziek ook kwaad/verdrietig is.

De andere nummers halen niet het niveau van het titelnummer, maar zijn wel lekker om naar te luisteren. Lessons is een goede mix van acoustisch en electrisch, Tears is een mooie ballad en Passage to Bangkok is een goed nummer met een lekkere gitaarsolo. Al met al een steengoed album.

Ik weet het nog. 5 jaar geleden. Guitar Hero 2 kwam uit en daar stond YYZ op (later kwam ik erachter dat het een cover was in de game) en daar werd ik razendenthousiast door. Dus ik ging op zoek naar meer nummers van de band. Uiteindelijk kwam ik bij dit album uit. Beter had ik niet kunnen beginnen.

Het was liefde op het eerste gehoor. Het titelnummer is een meesterwerk van grote proporties. 20 minuten lang zit ik er compleet in en word ik helemaal meegenomen. De grote finale is echt geweldig en heeft een messcherpe solo van Alex Lifeson. Dit nummer stond op de laatste Guitar Hero en heeft daardoor een beetje een nieuw leven gekregen voor mij. Tijdens het spelen van het nummer werd je door epische locaties geleid en werd er tussendoor een verhaal verteld door de bandleden. Een geweldige ervaring.

Maar het is niet alleen maar het titelnummer wat de klok staat. De 5 nummers die daarna komen zijn ook allemaal klasse en van dezelfde hele hoge constante kwaliteit. A Passage To Bangkok is een nummer wat nog steeds live wordt gespeeld en terecht. De andere 3 nummers zijn niet meer te vinden in de livesets.

Wat erg jammer is, want The Twilight Zone is een heel mysterieus nummer wat veel details met zich meebrengt. Zo hoor je gefluister in het nummer. Lessons is een nummer wat vrij luchtig is maar de baspartijen van Geddy Lee heffen het nummer helemaal op. Tears is echt prachtig. Een nummer wat ik eerst compleet over het hoofd zag maar het is nu echt een van mijn favorieten. Prachtige mellotron in dit nummer, het brengt heel veel sfeer met zich mee.

Something For Nothing heeft echt een riff die later toch wel een kenmerk zal worden van de band. Lifeson heeft vanaf dit album echt een heel eigen gitaarsound en is echt zwaar ondergewaardeerd. Een van mijn favoriete gitaristen. Vanaf dit album is Rush echt in topvorm. 5 sterren.

Sommige platen kun je blijven draaien en krijg je geen genoeg van. Helaas valt deze daar niet onder. In de tijd met saskia en serge en lots of Abba in de hitlijsten ( om de tijdsgeest maar eens aan te geven) was dit een subliem prog rock album. Ben je hiermee opgegroeid zal het altijd een klassieker blijven. Echter 35 + jaar na dato kun je nog wel genieten van de vakmanschap maar zal het jaren 70 geluid en dito productie je niet ontgaan. Kun je daar iets mee dan is het een topper, maar er is juist in de wat proggy rock hoek ondertussen veel vooruitgang geboekt ook door Alex, Geddy en Neal zelf. In bijvoorbeeld Lessons zit onder het refrein een prima riff, waar helaas een iel solo gitaartje doorheen schrekt. Op tears blijkt Geddy wel een normale zangstem te hebben. Het stoere passage to bankok als ook 2112 en something for nothing wordt in latere live versies veel overtuigender gebracht. Op zich dus een prima album wat helaas de tand des tijds niet heeft doorstaan.

hmmm,

Geddy Lee klinkt als een cavia op speed, de drummer heeft nog steeds 8 armen, Geddy speelt baspartijen waar ik (als bassist) van droom, die gitarist strooit daar nog wat riffs overheen en dan nog wat van die progrock-keyboards en een mellotron (!) om af te kruiden.

Mijn vrienden hebben me gek verklaard, maar damn, wat is Rush toch goed. Volle 5 * van mij.

Hád Pussycat maar meer als Rush geklonken! (Overigens zit ik zelf altijd gebiologeerd te staren naar de manier waarop Alex Lifesons hoofd op zijn schouders rust, net alsof dat vijf centimeter teveel naar rechts is gephotoshopt, of alsof hij midden in een hoofdbeweging uit zo'n Walk like an Egyptian-dansje gefotografeerd werd.)
        Wat het album zelf betreft kan ik alleen maar alle voorgaande loftuitingen herhalen. Blij ook dat kant 2 niet onderdoet voor kant 1, of beter gezegd: kant 1 is sterker dan kant 2 vanwege de meerwaarde van het conceptkarakter van zowel de tekst als de muziek, maar kant 2 is zo goed als je mag verwachten van vijf kortere songs die tegen het epische titelnummer moeten opboksen, met A passage to Bangkok en Something for nothing als hoogtepunten van een plaatkant zonder dieptepunten. Voor mij persoonlijk de eerste van de drie favoriete Rush-albums.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rush - 2112, 40th Anniversary Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn van die platen die ik noot voor noot ken. Het zijn meestal platen die stammen uit vervlogen tijden, want inmiddels is het muziekaanbod zo groot en zo toegankelijk dat er niet veel platen zijn die ik zo vaak draai dat ik ze noot voor noot kan reproduceren.

Dat lukt me dus wel bij de nu verschenen editie van 2112 van Rush, waarvoor ik als puber eerst even moest sparen en waarmee de veertigste verjaardag van het album wordt gevierd. Op zich best knap overigens dat ik de songs op de plaat nog in detail ken, want de muziek die Rush maakt is bij vlagen onnavolgbaar.

2112 was niet mijn eerste kennismaking met de muziek van Rush. In 1978 pikte ik als eerste Hemispheres op en dat is de Rush plaat die ik nog steeds het meest draai. Na Hemispheres begon ik aan de ontdekking van de rest van het oeuvre van het Canadese trio en die ontdekking begon in eerste instantie met het in 1977 verschenen A Farewell To Kings en de in 1976 verschenen live-plaat All The World’s A Stage.

Via deze live-plaat ontdekte ik uiteindelijk ook het eveneens uit 1976 stammende 2112, dat inmiddels een onbetwiste klassieker is in het oeuvre van Rush en ook een van mijn favoriete platen van de band, die momenteel bezig is met haar afscheidstour.

2112 was en is zeker geen makkelijke plaat. Op de eerste plaatkant staat het 20 minuten durende titelstuk dat overloopt van tempowisselingen en dynamiek. In deze 20 minuten slaat Rush op fascinerende wijze een brug tussen hardrock en symfonische rock en schaamt het zich niet voor het een jaar later in de punkbeweging zo verafschuwde muzikaal spierballenvertoon.

Het drumwerk van Neil Peart is razendsnel en soms onnavolgbaar, al zit bassist Geddy Lee hem constant op de hielen met fenomenaal en al even snel baswerk. Het gitaarwerk van Alex Lifeson schiet op 2112 alle kanten op en accelereert met een snelheid waarop Max Verstappen jaloers zal zijn. De hoge vocalen van Geddy Lee worden zeker niet door iedereen gewaardeerd, maar ik vind het nog altijd prachtig.

Bij beluistering van de 20 minuten durende titeltrack zit ik na al die jaren nog altijd op het puntje van mijn stoel en is het 20 minuten genieten. Op de tweede plaatkant staan wat compactere songs, waaronder live-favoriet A Passage To Bangkok, maar ook deze compactere songs zitten vol hoogstandjes.

Het is opvallend dat 2112 na al die jaren nog maar weinig van zijn oorspronkelijke glans en kracht heeft verloren en nog net zo sprankelt als op de dag van de release.

Mooi dus dat de 40ste verjaardag van de plaat in stijl wordt gevierd, al is het meeste materiaal op de luxe editie niet zo essentieel. Zo is het live-werk uit 1976 vergelijkbaar met de al eerder genoemde live-plaat en zijn de vertolkingen van Rush klassiekers door onder andere de Foo Fighters en Alice In Chains voor mij behoorlijk overbodig. De niet eerder uitgebrachte tracks zijn wel weer interessant.

De in de Abbey Studios geremasterde versie van 2112 klinkt natuurlijk geweldig, maar dat deed de een paar jaar geleden uitgebrachte versie ook. Het maakt dus niet zoveel uit welke versie je kiest, maar dat 2112 een monumentale plaat is, is voor mij weer eens bevestigd. Erwin Zijleman

Op 2112 hoor ik Rush voor het eerst op volle kracht. Waar op het vorige album het experimentele The Fountain Of Lampet nog een wat minder geslaagde vingeroefening was laat Rush met het 20 minuten durende titelnummer horen dat ze het schrijven van epics inmiddels een stuk beter onder de knie hebben. Voor de argeloze luisteraar komen sommige delen wellicht vreemd over (Discovery bijvoorbeeld) maar in context met het verhaal vallen de delen van dit epos voor mij helemaal op z'n plaats. Opvallend trouwens hoe dit verhaal raakvlakken heeft met The Astonishing.

De vijf nummers op kant B zijn wat luchtiger van aard maar ook stuk voor stuk erg sterk met Lessons als persoonlijke favoriet. Rush levert met 2112 voor het eerst een album af dat over de gehele speelduur een hoog niveau heeft.

Score: 91/100

Eigenlijk zou nu Caress Of Steel aan de beurt zijn, maar ik zit meer met 2112 in de maag, dus eerst wat zaken voor mijn gevoel recht zetten.
3 jaar geleden kon ik alleen maar Het is dat de middelste van de 3 leden op de bandfoto op de achterkant van het boekje een snor heeft, anders zou je denken dat je een album van Pussycat in handen hebt. over dit album zeggen.
Er werd gevraagd of ik verder nog wat zinnigs te melden had, maar echt diepgaand was mijn reactie niet.
Nu blijft mijn mening over de bandfoto hetzelfde, al ben ikzelf in de jaren 80 opgegroeid, en heb ik nooit een opmerking over de make-up van Duran Duran, The Cure en Depeche Mode gemaakt, zo ook niet over de kapsels in deze periode (op A Flock Of Seagulls na, maar die zagen er dan ook echt niet uit).
Dit vooroordeel over de kleding en haardracht van Rush ten tijden van 2112 is dus totaal niet belangrijk.
Verder ben ik over het algemeen niet zo’n groot liefhebber van lange muziekstukken; bij Marillion, Yes en Genesis hou ik meer van het jaren 80 werk; de wat commerciële succesvolle singles.
Alhoewel ik bij Golden Earring de elpee versie van Twilight Zone wel weer beter vind dan de kortere single.
Ook bij Rush vind ik de jaren 80 en 90 er bovenuit steken; mede door een paar compacte nummers, maar daarover later meer.
Een wat lange introductie, maar voor mij noodzakelijk.

Het lange titelstuk opent met echo’s die ook al gebruikt werden bij Anthem van Fly By Night, gevolgd door een rockstuk welke voor mij vergelijkbaar is met Barracuda van Heart; Little Queen verscheen een jaar later, en noemde ik al bij eerdere stukken Seattle (Grunge en Queensryche), Heart komt toevallig ook uit………
Toch wil deze opener, ondanks de goede opbouw mij niet de hele tijd boeien; de gitaarsolo’s blijven mij het beste bij, die zijn gewoon erg sterk, maar het blijft een lange zit, en dan ben ik niet eens van de zapp generatie.
Natuurlijk wordt ik blij van de zang, die voor mijn gevoel steeds minder als Robert Plant klinkt, en zeker van invloed is geweest bij Axl Rose (al wordt de naam Rush in de Guns N' Roses biografie Last of the Giants volgens mij niet genoemd).
Het Discovery gedeelte heeft wel nog steeds raakvlakken met Led Zeppelin, maar ik denk dat de helft van de rockbands uit de jaren 70 beïnvloed is door Led Zeppelin, dus laat ik maar ophouden met deze vergelijking.
Dan ga ik maar verder met Guns N' Roses, wat heeft die band niet alleen qua zang, maar ook qua gitaarspel goed naar Rush geluisterd.
Toch blijf ik het nummer 2112 niet als een lang geheel zien, maar als kortere songs, daarvoor zitten er te lange pauzes in het geheel; niet helemaal geslaagd, maar grotendeels erg boeiend.

Het intro van A Passage To Bangkok is een leuk geintje, al wordt dit vaker in nummers van bands toegepast; gelukkig blijft het bij dit riedeltje.
Voor mij had het niet gehoeven, zonder vind ik het misschien zelfs nog sterker, de gong is mooi achterwege gelaten.
The Twilight Zone heeft een swingend jazzy achtig gedeelte, en vooral een sterk gitaarstuk, beetje Big Log achtig, van een zanger waarvan de naam mij is ontschoten.
Lessons is misschien wel wat gewoontjes, maar Tears is wel weer prachtig, deze kwam mij bij de eerste luisterbeurt al bekend voor, maar ik kan nog steeds niet achterhalen waar ik deze eerder heb gehoord.
Something For Nothing begint rustig; die versnelling zag ik niet aankomen, en ik ga steeds meer van de stem van Geddy Lee houden; wat heeft hij toch een geweldige strot.
Voor mijn gevoel is de invloed van Neil Peart op deze plaat hier minder aanwezig dan bij Fly By Night, of de band is beter op elkaar ingespeeld, waardoor ik het anders ervaar.

Zo, de voor mij meest lastige plaat van Rush is beschreven, al komt dit voornamelijk door mijn eigen eerder geplaatste opmerking.

Kijk, dat de titeltrack een dikke 5 sterren zou opleveren was van tevoren al duidelijk. Met dit nummer bewijst Rush dat men Led Zeppelin gepasseerd is en kan wedijveren met bands als Genesis, The Who en Yes als het aankomt op episch, gelaagd, virtuoos en stevig. Sterker nog, 2112 verslaat voor mij zelfs tracks als Supper's Ready en The Musical Box, omdat het ook als verhaal zo ongelooflijk goed is. Ik heb in mijn eerste jaar als filosofiestudent nog speciaal Ayn Rand's Anthem aangeschaft om te kijken in hoeverre het overeen kwam met Rush, maar merk toch wel dat Peart er iets eigenzinnigers mee heeft gedaan en gewoon een hele toffe scifi-track heeft neergepend. Het is moeilijk om een absoluut hoogtepunt aan te wijzen, maar toch ga ik het proberen: die riff van The Temple Of Syrinx is een van de hardste stukken ooit uit de geschiedenis van de band (alleen geëvenaard door Cygnus X-1?) en zo verdomd opzwepend. De zang van Geddy Lee is maniakaal en bij vlagen agressief en het drumspel van Peart is ongeëvenaard. Lifeson's soleerwerk tegen het einde is ook niets minder dan briljant. Niets dan liefde voor het eerste echte meesterwerk van de band.

Dan nu de rest...

Ja, ook de tweede helft mankeert niets aan. Ik besefte me wel tijdens het beluisteren hier dat ik echt veel te weinig naar de tweede helft luister, omdat buiten A Passage To Bangkok me echt weinig was bij blijven staan. Dat is onterecht, want ook Twilight Zone en het prachtige Tears zijn ijzersterk. In het laatste geval vind ik de ballad zelf onkarakteristiek voor de band. Door de strijkers doet het geheel me eerder denken aan bands als The Moody Blues, Earth And Fire of wat een latere band als Blood Ceremony doet. Desalniettemin ondanks het feit dat het wat on-Rush aanvoelt, een ware tranentrekker. Over het geheel valt trouwens toch ook niet te ontkennen dat de band, mede door Lifeson's bij vlagen erg zware riffstructuren, hier een flinke basis legt voor het heavy metal-genre.

De tweede helft trekt het geheel echter alsnog iets naar beneden. Allemaal prachtige nummers, maar geen 5 sterren materiaal zoals de 11/10 van de titeltrack. Dit neemt niet weg dat 2112 de eerste ultieme klassieker genoemd mag worden en dat dit album een absolute verplichte aanschaf voor iedere progliefhebber is.

Tussenstand:
1. 2112
2. Fly By Night
3. Caress Of Steel
4. Rush

Niet mijn eerste plaat van Rush, maar wel de eerste waar ik helemaal op verzot ben geraakt. Het epos 2112 is nagenoeg perfect: een episch verhaal gebaseerd op een verhaal van Ayn Rand, geweldig verteld/gezongen en instrumentaal verveelt het geen seconde. Ruim twintig minuten pure kwaliteit en daardoor is de rest van het album wat moeilijker te verteren. Toch vind ik de ballad Tears ook werkelijk prachtig. Een geweldig droef nummer. Twilight Zone is van de rest het best. Toch zijn het op zichzelf behoorlijk goede nummers. Ze staan alleen in de schaduw van het monsterlijk goede 2112. Rush is hier in elk geval volwassen geworden.


Tussenstand:
1. 2112
2. Fly By Night
3. Caress Of Steel
4. Rush

Ik heb me nooit zo verdiept in het werk van Rush en ken de meeste albums dan ook niet. Deze maar eens geprobeerd, nadat de plaat aan bod kwam in de fijne documentaire-reeks Metal Evolution. Niet verkeerd, met een vernuftige mix van progrock en vroege metal, maar het songmateriaal pakt me niet echt. Vooral met de zangpartijen kan ik niet zo veel. Ik hoor dat het goed is, maar het komt niet echt binnen.

In de gedaante van fervente muziekliefhebber ontkomt ook de old fashioned hardrock niet aan mijn interesse. Vandaag ontrafel ik de diepten van het legendarische album '2112' door de Canadese rockband Rush, geproduceerd in het jaar 1976. De auditieve reis, verspreid over verschillende tracks, manifesteert een eclatante fusie van progressieve hardrockelementen en verhaalrijke teksten, die de ziel roeren en de geest ontwaken.

De wandeling vangt aan met de titeltrack '2112', een symfonische suite onderverdeeld in zeven secties. Deze compositie, een melange van majestueuze gitaarriffs en complexe ritmische patronen, voert de luisteraar mee naar een wereld op de grens van zijn ondergang waar individualiteit en muziek onderdrukt worden. Het narratief, doordrenkt van rebellie en verlossing, weerklinkt in de zielvolle harmonieën en de krachtige zang van Geddy Lee.

'A Passage to Bangkok', de tweede track, serveert als een luchtigere intermezzo na de intensiteit van '2112'. Met zijn exotische klanken en levendige melodieën, nodigt het nummer uit tot een imaginaire reis langs de mysterieuze routes van de Oriënt. Het is een ode aan de geest van avontuur en ontdekking, verpakt in een jasje van pakkende riffs en melodieuze interludes.

De derde compositie, 'The Twilight Zone', voert de luisteraar dieper de wereld van het onbekende en het bovennatuurlijke in. Dit nummer, een reflectie van vreemde verhalen en parallelle universa, prikkelt de fantasie met zijn cryptische teksten en etherische arrangementen, een bewijs van Rush's vermogen om verhalen te verweven met muziek.

In 'Lessons', het vierde nummer, keert de band terug naar een meer conventionele rockstijl. Met hartverwarmende akkoorden en oprechte zang, spreekt het nummer tot de universele ervaring van leren en persoonlijke groei, een herinnering aan de eenvoudige, doch fundamentele waarheden van het leven.

'Tears', het vijfde nummer, introduceert een moment van bezinning binnen het album. Deze ballade, met zijn tedere melodieën en ontroerende lyriek, onthult de kwetsbare kant van Rush, een contrapunt voor de band's doorgaans robuuste sound.

Tot slot sluit 'Something for Nothing', het slotnummer, het album af met een krachtige boodschap over zelfvoorziening en vastberadenheid. Het nummer, met zijn aanzwellende akkoorden en meeslepende teksten, dient als een passend slotakkoord voor een album dat de luisteraar uitdaagt om verder te kijken dan het oppervlakkige en dieper in te duiken in de gelaagdheid van het leven en de muziek.

In samenhang biedt '2112' van Rush een ongeëvenaarde muzikale expeditie, een tijdloze getuigenis van de band's innovatieve geest en muzikale meesterschap. Het is een album dat nog decennia lang zal resoneren in de annalen van de progressieve hardrock.

Waardering 8,5

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Rush Marathon :

Caress Of Steel flopte, en de maatschappij dacht er sterk over om Rush te droppen. Manager Ray Danniels kon de maatschappij overhalen om het nog 1 kans te geven. En toen was daar 2112, na de geflopte voorganger Caress Of Steel wederom een album met een aantal kortere numers en 1 lang nummer van dik 20 minuten. Rush deed wezenlijk niet veel anders maar dan net iets beter. Positieve reviews volgden, en de verkoop ging opeens geweldig. De echte doorbraak was een feit!

Titelnummer 2112 beslaat kant 1 van de LP, en is voorbij voor je er erg in hebt. Muzikaal gebeurt er zoveel, en tekstueel word je meegezogen in het verhaal. Geinspireerd door Ayn Rand en haar Objectivisme wordt hier een wereld geschetst waar het individu niet telt, alleen het collectief. Het positivisme van de hoofdpersoon die een gitaar ontdekt wordt de grond ingeboord door de priesters van Syrinx. Erg vrolijk word je niet van de tekst, maar dat is uiteraard ook de bedoeling.

De 5 andere nummers zijn allemaal van een hoog niveau, met incidentele teksten van Lee (Tears) en Lifeson (Lessons).

Tussenstand :

1. 2112
2. Caress Of Steel
3. Fly By Night
4. Rush