menu

Mark Hollis - Mark Hollis (1998)

mijn stem
4,20 (341)
341 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Avant-Garde
Label: Polydor

  1. The Colour of Spring (3:52)
  2. Watershed (5:45)
  3. Inside Looking Out (6:21)
  4. The Gift (4:22)
  5. A Life (1895 - 1915) (8:10)
  6. Westward Bound (4:18)
  7. The Daily Planet (7:19)
  8. A New Jerusalem (6:49)
totale tijdsduur: 46:56
zoeken in:
avatar van Frederick
5,0
Hartverscheurend, intens, melancholiek, minimalistisch, de muzikale atmosferische landschappen volledig in harmonie met die achtervolgende klaagstem... Kortom: Hollis ten voeten uit. In mijn optiek het grootste, emotioneelste genie uit het genre. Genialiteit en gekte gaan in sommige gevallen wel degelijk samen, zo blijkt wel uit zijn levensloop. Fantastisch toch, hoe iemand vanuit de New Romantic stroming (waar hij natuurlijk niet leeg genoeg voor was) een oeuvre bij elkaar gaat schrijven, spelen en zingen, vol muziek die je telkens weer bij je kladden grijpt en je halfverdoofd achterlaat zodra de plaat zijn laatste cirkel gemaakt heeft?! 5*

avatar van Omsk
4,0
Mijn overgrootvader was klokkenmaker, maar geen hele goeie.

Dat wil zeggen; hij verstond zijn vak wel, en als je hem een kapotte klok gaf kon hij met zijn dikke vingers en dito brillenglazen wonderwel vaststellen welk euvel het uurwerk deed stokken, om vervolgens met gepaste precisie een onderdeel te verplaatsen of te vervangen. Het moet er onhandig uitgezien hebben, maar technisch gezien was hij de beste klokkenmaker van het dorp.

De reden waarom er op een gegeven moment haast geen klok meer naar hem gebracht werd, lag dan ook ergens anders. Want of je hem nu een kek klokje voor op het dressoir gaf, een statige Friese staartklok of een oude koekoeksklok, mijn grootopa stelde altijd dezelfde diagnose: de klok kan wel een opknapbeurtje gebruiken. Een likje verf hier, een goudkleurig ornamentje bovenop, een extra slingertje - allemaal 'dingskes', en de 'dingskes' vond hij het leukste onderdeel van zijn vak.

Dat vonden de mensen die hem hun oude familiestukken toevertrouwden niet, en opa is later modeltreintjes gaan bouwen omdat hij daarin wel zijn creativiteit kwijt kon.

Mijn overgrootopa was misschien een eenzame artiest in een wereld waar alleen de meest sobere volmaaktheid op prijs gesteld werd. Zoals Hollis de verdwaalde klokkenmaker is in de muziekwereld. De mensen willen dingskes, en Hollis buigt zich alleen over de perfectie van het uurwerk.

Het enige wat de sobere volmaaktheid van deze plaat nog kon overtreffen is - inderdaad - stilte, en Hollis heeft de stilte gevonden. Wat is het toch mooi als iemand zijn eigen weg kiest .

avatar van bikkel2
5,0
Ik ben eigenlijk steeds meer van mening dat er sprake is van een trilogie.
De opzet van Spirit Of Eden, die door de relatieve mellow vibe al een heel ander beeld gaf.
Laughing Stock die door jazz en avant-gardische elementen werd bepaald en deze Mark Hollis, verder uitgekleed is tot een soort minimal music.
Opgebouwd en afgebouwd als het ware.

Hollis hield van de stilte in de muziek en als je dat punt hebt bereikt, misschien ben je dan ook wel klaar. Wie zal het zeggen.
Maar het er naar toe werken is erg treffend.

avatar van deric raven
4,0
Eigenlijk best wel een slimme zet.
Nog een solo album en het is klaar, geen gezeik met overige muzikanten voor een eventuele tournee, gewoon het laatste project onder je eigen naam.
Qua stijl ligt het allemaal in de lijn van vooral Spirit of Eden en Laughing Stock.
Als je reëel bent, dan zijn eigenlijk vooral de eerste drie Talk Talk albums echte popplaten, waarbij de band echt nog een band was.
Bij het solo werk van Hollis moet ik aan David Sylvian denken, die nam bij Japan ook de touwtjes in handen, en bepaalde uiteindelijk ook welke kant ze op zouden gaan om vervolgens het hoofdstuk popgroep definitief af te sluiten.
Bij Hollis lijkt het alsof hij bij The Watershed hulp heeft gekregen van Miles Davis; verscholen in zijn regenjas komt hij de hoek om, waar een oude muzikant zijn kunsten laat horen.
Snel een paar muntjes in de versleten hoed werpend; een kort knikje, en weer snel verder lopend.
Jazz in zijn begrijpbare vorm.
Onze eigen De Dijk noemt het Niemand In De Stad, en die sfeer roept het bij mij wel op; eenzaam wandelend met het felle maanlicht die je richting bepaald; de schaduw als trouwe metgezel.
Er zit vooral treurnis verscholen in deze plaat; een depressief beklemmend gevoel, het definitief afsluiten van een kleurrijke periode.
Alsof je opeens in een zwartwit film verschijnt, die zich in de jaren 50 afspeelt.
Mark Hollis is geboren in 1955; en het klinkt als een wedergeboorte.
Alsof hij besluit om zijn leven opnieuw invulling te geven; het gedeelte van artiest zijnde geskipt uit zijn bestaan.
Zelftherapie misschien?

avatar van Vert Lin
4,0
Niet een plaat die makkelijk is weg te luisteren, zeker niet in gezelschap. Wel intrigerend.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:57 uur

geplaatst: vandaag om 19:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.