Neil Young and Crazy Horse - Sleeps with Angels (1994)

Met een hommage aan Kurt Cobain. Niet echt het beste album van Neil Young. "Aardig" dekt de lading volledig denk ik.

Neil Young heeft in zijn loopbaan al verschillende bijna overbodige platen afgeleverd. Maar gelukkig komt hij om de zoveel tijd toch met iets af als deze 'Sleeps with angels'. De klank van dit album is zó beklijvend. Van de albums van Neil Young die ik ken vind ik dit toch één van zijn beste.

1 van de minst indrukwekkende young platen ( m.u.v. van zijn jaren 80 periode ) , beklijft nergens , heeft niet de mooie melodietjes van harvest moon , en zeker niet de intensiteit van ragged glory of freedom , gemiste kans.

Change your mind is toch een schitterend nummer, niet?

Inderdaad een hommage aan Cobain...

De plaat is nogal wisselvallig, maar bevat heel sterke momenten, nummers zoals Prime Of Life, Change Your Mind en zeker het titelnummer Sleeps With Angels zijn ronduit schitterend, maar de rest kabbelt daar zo wat rond zonde echt indruk op met te maken..

Piece Of Crap is een leuk punkrocknummertje, met goede tekst, meer ook niet. Het werd wél enorm geappericeerd toen Neil Young dit in zijn live set bracht in 2001 in Flanders Expo in Gent en het aankondigde als een nummer over "our president"...

Persoonlijk vind ik dit een zeer aangename plaat van mister Young. Niet het beste maar toch zeer ontspannend na een dag hard werken. Mooi uitgesponnen composities.

Een van de betere albums van Neil Young & Crazy Horse. De meeste nummer zijn lekker rustig, zou je niet verwachten van NY + CH, met uitzondering van 'Piece of Crap', dat vind ik dan ook gelijk het minste nummer. Heel mooi is vooral 'Change Your Mind', zo'n 15 minuten lang en verveelt voor geen moment. Ondergewaardeerd. 4.5/5

dit is eigenlijk een draak van een Young album , zo'n afknapper na ragged glory/weld en harvest moon , mediocre melodietjes , ronduit belabberde teksten. Dit is toch ook wel een keerpunt in het oevre van Young , deze plaat en de platen erna zijn nooit meer echt briljant geweest .
Ik ben ook zeer benieuwd wanneer Young nu eindelijk eens komt met alle nummers die hij nog op de plank heeft liggen (outtakes en afgevallen nummers e.d.) , daar is al zooooo lang sprake van!

ik had hier al eens iets met dezelfde strekking gepost , excuses!

ik vind dit een geweldige plaat. Je moet hem wel een paar keer opzetten.

ik vind dit toch ook een mooie plaat van de heer NY. Volgens mij was hij echt wel aangedaan door de dood van K. Cobain, hij klinkt hier op de meeste songs zo 'emotioneel'

WAT!.....Neil Young emotioneel??

Het moet niet gekker worden

Prachtig Neil Young album. Zijn laatste meesterwerk in de jaren 90 en misschien wel van zijn carriere. Chrome Dreams II draait nu en maakt best indruk maar of deze voor mij uitgroeit tot een meesterwerk zal de tijd uitwijzen.

Sleeps with Angels dus. Het album begint heel mooi met My Heart, een nummer dat net als de afsluiter A Dream That Can Last drijft op het gepingel van Neil Young. Rond dit gepingel zijn echter twee prachtige nummers geschreven. Met name de laatste vind ik een van zijn mooiste nummers ooit.

Ook fantastisch is het drieluik Change Your Mind, Blue Eden en Safeway Cart. Change Your Mind heeft een van die schitterende Neil Young melodieen gecombineerd met de lange gitaaruitspattingen waar hij patent op heeft. Blue Eden heeft eigenlijk amper een melodie en ik kan me voorstellen dat veel mensen dit nummer maar voort vinden kabbelen maar ik vind het prachtig. Safeway Cart is ook een erg mooi rustig nummer.

Driveby en Trans Am zijn ook wat tragere nummers en het zullen nummers als deze zijn die degene die dit een wat minder album van Neil Young hun ammunitie tegen deze plaat geven. Er blijft echter altijd een dreiging in het album zitten die het niveau flink omhoog haalt. Het album kwam ook uit in een tijd waarin Neil Young werd benoemd tot the Godfather of Grunge.

Misschien heeft dit album als geheel niet die klasse composities die andere albums wel hebben maar dit album heeft zo'n unieke sfeer dat hij voor mij toch komt bovendrijven in het oeuvre van Neil Young.

Klasse album.

Ik zit nog maar eens in een Neil Youngperiode; Dat wil zeggen, ik heb heel zijn oeuvre op mijn pc gezet, flink aan het "rippen" geweest.
Ik heb er mijn albumquotaties die ik zelf maakte - song per song - nog eens bijgenomen, en ik heb dit album als maar middelmatig bevonden.
Het album opent sterk met drie magnifieke songs, die voor elkaar haast niet moeten onderdoen.
De titelsong vind ik slappe koffie en het nummer Piece of Crap heeft zijn titel niet gestolen, dat vind ik ronduit onbeluisterbaar slecht.
Western Hero en Train of Love vind ik de twee prijsbeesten, die springen er voor mij uit.
Dus voor mij varieert dit album van ontzettend goede songs tot helaas ook enkele missers, die de boel wat naar beneden trekken.
Ik quoteerde song per song (altijd van 1 tot 10 in mijn systeempje) en ik kom uit op een gemiddelde van 7.92, wat geen slecht cijfer is, maar wat niet tot het allerbeste behoort;
Het album strandt bij mij op nummer 23, op de 37 albums die ik aldus heb gerangschikt.
Dat moet ongeveer uitkomen dan op : ***1/2

Voor mij een plaat die drijft op het prachtige Change Your Mind.De twee pianonummers die de plaat openen en afsluiten zijn ook zeer de moeite waard.Wat er tussen in staat is inwisselbaar.

Piece of crap is toch ook een heerlijk Ragged-nummer

Prachtig album hoor. Leuk om eens wat anders te horen dan het bekende country rock werk etc. van Neil Young. Vind het een heerlijk slepend album, draaiend op emoties. Zo komt het op mij over, ook valt het mij op dat de inbreng van Crazy Horse heel groot is hier.

Ligt het aan mij of zingt een lid van Crazy Horse daadwerkelijk meer dan Neil Young zelf op dit album? Zo ja, enig idee waarom?

Ik had het niet verwacht, maar dit album heeft zich vanuit het niets in m'n neil young top 10 genesteld. Lichtjes geweldige klanklandschappen en leuke deuntjes. Straf

Een Neil Young album bevalt mij het best als het zowel stevige rocknummers als rustige nummers bevat. Dit album heeft te weinig rock. Het enige stevige nummer heet Piece of Crap en dat doet ze naam eer aan. Wat een draak!

De laatste goede CD van Neil Young & Crazy Horse ! ! !

En Greendale dan?

Enkel de titelsong en dat nog vreselijke Piece of Crap vind ik twee pieces of crap op een verder erg boeiende plaat.

Het lang uitgesponnen Change Your Mind is héérlijk, alsook Train of Love, Driveby, My heart. Een vrij gevrarieerd album dat de verschillende stijlen die de meester beheert laat horen.

Vandaag weer eens in de computer gehad (bij wijze van spreken arbeidsvitamines). My Heart en A Dream that Can Last zullen me nooit weten te boeien, maar skippen doe ik ze nooit, het is een noodzakelijke, ietwat luchtigere dan de rest van het album omlijsting van het geheel, een soort bookend, zoals bij Tonight's the Night, Rust Never Sleeps en Freedom het geval was. Niet voor niks wordt dit album soms de Tonight's the Night van de jaren 90 genoemd.

In tegenstelling tot Tonight's the Night (of Time Fades Away) zijn de nummers van dit album nauwelijks live gespeeld; een paar keer in 1994 bij Bridge School Benefit concerten en Farm Aid. Blue Eden, Safeway Cart, Trans Am en A Dream that can Last zijn uberhaupt nooit live gespeeld en van de rest zijn alleen Change Your Mind (favoriet in 1993 met Booker T) Sleeps With Angels en Piece of Crap na 1995 nog eens uit de kast gehaald. Sterker nog, alleen de nummers van Hawks & Doves zijn minder vaak gespeeld.

Toen ik dit album kocht lag het me meteen goed in het gehoor, maar na verloop van tijd ging het me zo enorm vervelen dat ik het een tijd lang niet beluisterd heb. Ik ben het echter weer opnieuw gaan waarderen, en dan met name de wat donkerdere nummers als Driveby, Sleeps With Angels en Trans Am. Topfavoriet is natuurlijk Change Your Mind dat samen met Blue Eden eigenlijk één 21 minuten lang durend nummer is.

Wat de motivatie achter dit album is, is niet helemaal duidelijk, de titeltrack verwijst duidelijk naar Cobain, maar de rest is voordien opgenomen. Misschien had Neil wat demonen uit te drijven, want na een uiterst succesvolle tour met Booker T & the MGs ging hij niet met hen maar juist met Crazy Horse de studio in, terwijl hij ze de 3 jaar daarvoor links had laten liggen. Dit werd in 2002 hersteld met Are You Passionate en een live tour, maar de magie van 1993 was toen al weg, daar mochten live uitvoeringen van Sleeps with Angels niet bij baten.

Net zo makkelijk als Booker T wordt ook Crazy Horse na dit album aan de kant geschoven, ditmaal voor Pearl Jam, de reünie liet echter (mede dankzij de dood van David Briggs) minder lang op zich wachten dan met Booker T. Al met al geen album wat je vaak zult draaien, maar ja, geldt dat ook niet voor Tonight's the Night?

Ik vind dit ook een erg sterk en onderschat album van Neil.

Ik draaide deze aanvankelijk erg veel, maar de laatste tijd ook nog maar af en toe, al zegt dat verder niets over de kwaliteit.

Je moet je hier echt toe aanzetten en er in de juiste stemming voor zijn. Qua sfeer en emotie is deze toch wat grimmiger en grauwer dan het meeste van Neil's andere werk.

Ook qua stem, toen ik dit album de eerste keer beluisterde vroeg ik me af of Neil wel alles zong. Z'n kenmerkende countertenor heeft hij hier namelijk een beetje achterwege gelaten, wat eigenlijk goed werkt bij de wat donkerdere sound en sfeer van dit album.

Precies, de sound is heel anders, doet een beetje denken aan sommige nummers van Are You Passionate (Mr. Disappointment) of Pardon my Heart van Zuma. Van dat laatste nummer vroeg ik me in het begin ook af of niet iemand anders het zong, niet in de laatste plaats vanwege de liner notes.

Prachtalbum! Heel veel gedraaid. Moet 'm gauw weer eens opzetten. Vreemde eend op de plaat is het openingsnummer. Als het op een muppet-plaat had gestaan met als uitvoerende artiest Kermit de Kikker, had ik het ook gelooft (doet Neil Kermit's stem toevallig...? De Canadese Wim T?). Dit is overigens niet ironisch of denigrerend bedoeld, Vind het een prachtsong!

Een album die je zelden tegenkomt in de Top-5 lijstjes van Neil, maar mede gelet op bovenstaande berichten, een aangename verassing. Inderdaad, niet alles is van hoog niveau (maar dat lijkt zelden het streven van Neil), maar de gehele plaat ademt een persoonlijke, duistere sfeer. Het volume gaat bijna nergens vol open, waardoor er een intiem geluid ontstaat. Positieve uitschieters zijn Sleeps with Angles en Change your Mind, een schoolvoorbeeld van de zelfbevestigende voorspelling is Piece of Crap, jeetje...

De hele plaat is redelijk tot goed, maar Piece of Crap is de uitschieter. Verstand op nul en raggen maar met die gitaren. Neil kan nog lachen om zichzelf.
"I tried to sing a song
Got the verses all wrong
I knew it all along
It was a piece of crap!"
...zong Neil er tijdens live concerten nog bij.

Weinig artiesten waar de recensies en dus cijfers zo uit elkaar liggen als bij Neil Young. Heel grappig om te lezen. Ik geniet van zijn vroege albums, maar de garage rock sound ligt me ook goed (Ragged glory, Sleeps with angels). Prachtig!

Ik begrijp niet hoe hier iemand Sleeps with Angels en Ragged Glory op één hoop kan gooien, maar goed.

Dit is een album met een overdaad aan (breekbare) ballads. Waarbij ik mij, in plaats van af te vragen hoe het komt dat Young zo'n laag gemiddelde heeft, in dit specifieke geval afvraag hoe het mogelijk is dat hij nog aan een gemiddelde van boven de 3,5 *** zit.

Het nummer Blue Eden voorkomt bij mij nog net een onvoldoende voor Sleeps with angels. Bezijden het gitaarwerk heeft Change your mind een heel irritante interactie ("Change your miiiiiiiiiind!"). Het dieptepunt van het album moet wel Safeway cart zijn.

Het kabbelt allemaal wat voort, soms wat broeierig waardoor nog iets van spanning ontstaat. Maar het leidt allemaal tot niets.
De aanwezige ballads hebben overigens geen country achtergrond.

Voor mij is dit één van de minste albums van Young met Crazy Horse. Ik vermoed dat Crazy Horse lid Frank Sampedro tijdens de opnames een keer "What a piece of crap!!" zal hebben geroepen en dat Young toen nog snel een nummer met die titel zal hebben geschreven, uit balorigheid, zodat ze nog een beetje konden rocken.

Greendale (2003) is het laatste album van Young met Crazy Horse geweest, ik zou het wel weer eens tijd vinden voor een nieuwe cd in deze samenstelling. De tijd gaat alleen harder dan je denkt, Billy Talbot en Ralph Molina komen allebei uit 1943. Tot hoeveel herrie zijn ze nog in staat?