The Stills-Young Band - Long May You Run (1976)

Ik heb wel eens geprobeerd een tracklist te maken voor zo'n compilatie, maar het is te duidelijk dat de nummers van Crosby en Stills veel minder zijn dan die van Nash en Young. Alleen 'Out Of The Darkness' en 'Make Love To You' zouden op de plaat komen.

"Whistling Down The Wire" is ook een van de weinige albums uit de CSNY-collectie die ik alleen op vinyl heb. Een CD-exemplaar is vrijwel onvindbaar (iemand vroeg er 300 euro voor, en dat is zelfs voor mij wat te extreem).

"Long May You Run" heb ik meegenomen op vakantie in Frankrijk, en het luisteren van sfeervolle nummers als 'Midnight On The Bay' met uitzicht op de zee, hielp mij dit album nog wat meer te waarderen.

Dat kan ik mij overigens wel weer voorstellen. Ik draai op vakantie meestal ook niet al te stevige muziek, al was het alleen om te voorkomen dat niet iedereen voortijdig naar huis afreist.

Maar ik heb het wel altijd jammer gevonden dat op een album als CSN, twee, drie nummers van Neil Young ontbraken. Even afgezien van onderling gedoe tussen de heren, had dat best een mooie CSN&Y kunnen worden.

Vervolgens twee 'mindere' nummers van CSN er af.

Fontainebleau is uitermate geschikt voor toevoegen, net als de klassieker Like a hurricane, dat in hetzelfde jaar als CSN verscheen (1977). Ten slotte staat ook op Zuma nota bene een wat vergeten CSN&Y nummer, Through my sails dat (gezien ook de hoes van CSN!) prachtig zou hebben gepast......

... en eigenlijk bedoeld was voor Human Highway.

Klopt, net zoals de CSNY versies van 'Homeward Through The Haze' en 'See The Changes' die in de CSN box te vinden zijn. Hoe goed met name de eerste ook is, het zou nooit een album van het niveau van "Deja Vu" worden.

Maar het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat het beter was geweest dan alles wat CSN(Y) na 4 Way Street heeft uitgebracht.

Berichten verplaatst naar Crosby, Stills, Nash & Young

Dit album lijkt stilistisch wat op Déja Vu maar heeft toch niet de magie, de songs weten mij minder aan te spreken. Long May You Run en Fontainebleau springen er in positieve zin uit, de overige nummers vind ik aanvaardbaar zonder meer.

Briljante quote op Amazon:

"Make Love to You," with its faux-soul keyboard runs, Stills's dying-moose moans, and the insanely cheesy "Hey baby, I just wanta make love to you"-type lyrics, sounds so ridiculous one half-expects Chef from South Park to jump out from behind the speakers, crooning into his spoon to an imaginary sexy lady.

Nadat Young de Stills-Young tournee voor gezien hield, ging Stills solo door en deed toen live wel een heel aardige, bluesy versie van dit nummer.
Je kunt eigenlijk nauwelijks van een duo-plaat spreken. Waar Crosby en Nash elkaar aanvullen en het beste uit elkaar weten te halen, daar zitten Young en Stills elkaar alleen maar in de weg. Stills had geen spat inspiratie en Young had kennelijk geen zin zijn beste songs aan dit project te verspillen. Je hoort gewoon dat beide heren zich staan dood te schamen in de studio. Fontaineblue is redelijk, maar de rest? Long may you burn.

Inderdaad niet het beste album Adrie, maar Long May You Burn gaat m.i. te ver. De bijdrage van Young op dit album is redelijk te pruimen. Ocean Girl, Let it Shine en Fontainebleau zijn niet zo slecht, los van Long May Yoy Run zelf.

Dit album vind ik ook lang niet zo slecht als critici ons willen doen geloven. Als geheel werkt het album inderdaad niet echt, omdat de nummers van Stills totaal anders zijn dan die van Young. Geslaagd zijn Stills' bijdragen (achtergrondzang, gitaar etc.) op de Young composities, minder zijn Young's bijdragen aan Stills' songs. Zonder Neil waren songs als 'Guardian Angel' en '12/8 Blues' toch beter geweest.

Veel maakt het niet uit, want iedereen hoort wel dat de Stills songs niet tot zijn beste werk behoren. Vier van Neils nummers vind ik wel uitstekend: de titelsong, 'Fontainebleau', 'Midnight On The Bay' en 'Let It Shine'. De plaat is nooit echt slecht, maar wel het minste werk van Young sinds zijn grotendeels weinig memorabele debuutalbum uit '68. De minder constante Stills had al niet meer dan aardige platen als "Down The Road" en "Illegal Stills" op zijn naam (en er volgden nog twee mindere).

Ik vind het ook lastig twee goede nummers op deze cd aan te vinken.
Als ik Stills wil horen zet ik liever Manassas op en van Young is er gelukkig keuze genoeg.

Wat heeft Neil eigenlijk bijgedragen aan die twee songs? Op Guardian Angel hoor ik tegen het einde nog vaag Neil's gitaar snerpen, maar op 12/8 Blues kan ik hem met geen mogelijkheid ontdekken.

@DBL

Na een kleine maand bedenktijd nog steeds een oorverdovende stilte....

Excuses, had je reactie over het hoofd gezien. Ik vind het merkwaardig dat je Neil niet kunt ontdekken op '12/8 Blues'. Je kent zijn stem toch wel?

Om je vraag te beantwoorden: na de riff komt hij gelijk in ("can you see me..." etc). Hij is dus die hoge stem, mocht je alsnog moeite hebben hem te ontdekken

Net zoals zijn tweede stem in 'Guardian Angel' ("who will hear you..."), vind ik deze bijdrage dus overbodig en eigenlijk zelfs onaangenaam klinken.

Neil moet inderdaad geen harmonie zingen. Dan zit er zo'n piepstemmetje achter, dat is niets. 'Immigration Man' tijdens de '74 tour, oei... Of 'Man in the Mirror' van de boxset. Tegenwoordig hebben ze 'm bij CSNY en Buffalo Springfield wel hard nodig voor de samenzang. Z'n stem is er nu wat geschikter voor. Het beste is alleen wel van de harmoniezang af.

'12/8 Blues' vind ik trouwens echt een hele matige song. Ik zou me ervoor schamen als ik het geschreven had. Zo'n riffje dat maar doorgaat, en het is niet eens een sterke riff. Jam er dan tenminste nog wat op.

'12/8 Blues' vind ik denk ik de beste song van Stills op dit album (naast 'Make Love To You'). Misschien niet de meest memorabele riff, maar als hij dit nummer alleen had uitgevoerd, was het denk ik best goed geweest.

Als je naar de statistieken kijkt bij dit album, dan is '12/8 Blues' toch een favoriet van 4 mensen en het zeer matige 'Guardian Angel' krijgt zelfs 9 stemmen (meer nog dan 'Fontainebleau'! )

Naar mijn mening zijn 'Fontainebleau', 'Midnight On The Bay' en de titelsong met afstand de beste tracks hier.

Dank je! Ik was alleen maar aan het focussen op Neil's gitaarspel, ik had niet eens verwacht dat hij 'harmony' zou zingen, dus op de koortjes heb ik niet gelet. Je hebt helemaal gelijk.
Ik heb nog ergens een versie van 'Judy Blue Eyes' opgenomen tijdens de Stills-Young tournee. Ik kon niet geloven dat ze dat nummer geloofwaardig zouden kunnen uitvoeren zonder Crosby en Nash. En inderdaad: niet om aan te horen! Neil doet zijn best maar hier ligt duidelijk niet zijn talent.

Ik heb ook een paar bootlegs van de tournee. Ik draai ze eigenlijk nooit. Echt slecht is het niet, maar ik vind het voor Neils doen ondermaats.

Nou, ik ben bang dat het hier niet gaat om talent maar onwil. Als je de geschiedenis van CSN&Y een jaar of 40, 45 bekijkt, valt mij altijd op dat Neil niet zijn beste werk uit handen geeft voor CSN&Y en ook nog eens niet de beste performances.

Volgens mij houdt hij die altijd voor zichzelf.

The Stills/Young band had véél en véél beter gekund. Als je nagaat dat Neil Young zelf Stephen Stills één van de allerbeste gitaristen noemt hadden ze naar mijn idee toch wel een leuk potje kunnen jammen, excelleren op de gitaar in plaats van dit nogal slappe gedoe.

En ik denk dat Stephen Stills dat ook weet en er daarom geen zin (meer) in heeft om iets als duo met Neil Young te doen. Een vervolg is er ook nooit meer gekomen

Het is omgekeerd. Neil Young heeft er geen behoefte aan om iets met Stills te doen. Toen niet, en nu heeft hij daar nog minder redenen voor. Als Neil hem zou bellen staat hij direct klaar (Buffalo Springfield).

Wel houdt hij zijn maatje altijd de hand boven het hoofd bij CSNY.

Ik denk dat Long may you run (en bijbehorende korte tour) door Stills als een enorme afknapper wordt gezien. Alsof hij een blauwtje heeft opgelopen bij een vriendin. Dusdanig dat alleen advokaten nog in staat zijn om reünies en samenwerkingen van de grond te krijgen.

Het is toch bijzonder dat Illegal Stills van nota bene hetzelfde jaar beduidend beter is dan Long may you run. Zuma van Neil Young van net even iets eerder is één van de hoogtepunten uit Youngs carriére.

Dan begrijp ik er niets van dat Long may you run geen optelsom van hun beide kunnen mag wezen. De veelal country achtige geluiden komen volgens mij bepaalt niet uit de koker van Stills. Maar goed, hij stapte even later in het CSN project (1977) en kwam toen met voor mij zeer acceptabele songs voor dat album.

Daar hoort hij stilistisch uiteindelijk ook meer thuis, bij CSN. Als de man die hun muziek een beetje body geeft. Ja, ik heb het maar niet over persoonlijk gekrakeel tussen alle heren, ik kijk alleen nog maar naar de muziek die is uitgebracht.

Bij Man in the Mirror op de CSN box (een live uitvoering uit 1970) is de harmonie van Neil precies datgene dat het nummer nodig heeft.

Ik moet wel toegeven, dat ik recent 5 nummers van Long may you run gebruikt heb om tot een soort van CSNY album te komen van halverwege de jaren '70

Long may you run (opener), Make love to you, 12/8 blues, Fontaineblue en Guardian angel.
Die andere nummers zijn van de boxen van David Crosby en Graham Nash en richten zich merendeels op Whistling down the wire, een cd die ik niet heb (zeer moeilijk te krijgen). Dancer, Mutiny, Marguerita. Dan is er van hetzelfde album een CSNY versie van Taken at all, terug te vinden op Reflections van Graham Nash.

Through my sails, een CSNY nummer van Zuma van Young heb ik dan nog toegevoegd en Homeward through the haze, ook nooit op een officieel album gestaan van CSNY, is terug te vinden in de David Crosby box.

Nakend on the rain heb ik tenslotte nog gesmokkeld van Wind on the water.

Als je dat een beetje leuk husselt kun je er een aardig CSNY cd-tje van branden...

Dit album belooft op zich wel wat sfeervolle muziek gezien de hoes, maar herbergt ook wel wat tamme muziek. I.i.g. opent het met Long May You Run met een mooi stukje muziek en de tegenstelling die daarna komt met Make Love yo You is dan ook wel groot, niet minder maar anders. Daarna komt muziek die wat op de automatische piloot lijkt te varen, je komt wel op de plaats van bestemming, maar het is allemaal wat minder spannend. Kant B heeft met Let It Shine wel een heel bloedeloos nummer, daar komt niet veel vanuit. 12/8 Blues heeft dat dan wat meer pit in zich. Heb vandaag ook Gaucho van Steely Dan gedraaid en daar doet dit album mij ook wel wat aan denken, twee zeer getalenteerde muzikanten waarbij gezamenlijk de rek eruit lijkt te zijn, maar nog genoeg overblijft om het goed in elkaar te laten steken. Dit album zijn solo nummers van Young en Stills apart en het klinkt niet alsof ze het beste in elkaar naar boven hebben weten te halen.

Ben het op zich wel eens dat de heren hier niet beste in hun geleverd hebben.
Maar 3/4 van deze cd is toch goed te pruimen. 1-2-3-4-5-6-8
Daarom toch 4*

Ik heb het op 3,5 ster gehouden. Vooral sommige nummers van Young vind ik zwak, maar ja, met die overweldigende songproductie van hem zitten er altijd de nodige slechtere broeders bij. Vooral Ocean Girl skip ik constant, en Midnight on the bay vind ik ook nogal vervelend.
Stills wordt door voorgangers vaak nogal afgekraakt op zijn composities, maar is het niet gewoon zijn stijl die niet iedereen aanstaat? Ik vind het spannende nummers, niet rechttoe rechtaan, en erg melodieus. De gruizige stem van Stills past daar ook goed bij. 12/8 blues is mijn favoriet, gevolgd door Make Love to you.
Dat project uit 1977 van CSN komt me niet bekend voor, daar ga ik eens achteraan. Ben benieuwd.

Ben een hele grote Stills fan en heb al z'n albums, dus dat zal het niet zijn. Zeker in vergelijking met elke willekeurige plaat die hij voor Long May You Run heeft gemaakt is het maar een karige bedoening. Nergens geweldige opbouwen à la '49 Bye-Byes', 'We Are Not Helpless' en 'Fishes and Scorpions', geen voor hem kenmerkende tokkeltjes in de afwijkende stemming EBEEBE ('Suite: Judy Blue Eyes', 'Blues Man', 'Crossroads'), niet de grote veelzijdigheid van Manassas, de hitpotentie van 'Love the One You're With' en 'Change Partners' of de power en overtuiging van Stills Live. En z'n stem is ten slotte ook niet zo sterk meer als voorheen.

'Midnight on the Bay' vind ik juist één van de beste nummers van deze cd (al vind ik het hoogstens subtop voor Young begrippen).

Blijf het wel jammer vinden. Stills en Young in de seventies, daar had meer in móeten zitten.

Helemaal mee eens, met dat laatste.

Er ontbreekt een vuur dat voordien altijd aanwezig was geweest, bij beide heren. Had Young op Zuma niveau blijven zitten en Stills op Stills/Illegal Stills niveau was er niets aan de hand geweest.

Ze hadden nog nooit echt alleen samen een album gemaakt. Wat zou er door ze heen zijn gegaan, is er een moment geweest dat ze er allebei tevreden over waren?

Het einde maakt voor mij nog wel wat goed, Fontaineblue en Guardian Angel.

Het middenstuk (tracks 3 t/m 7) klinkt nogal onbezield. Nummers 1, 2, 8 en 9 zijn wel heel mooi.
'Make Love To You' geeft inderdaad een beetje het gevoel alsof South Park's Chef achter een bosje vandaan springt die zijn liefde betuigt aan een denkbeeldige vrouw (zie een reactie op pagina 1), maar toch vind ik het nummer wel wat hebben.

Op papier klonk deze samenwerking heel veelbelovend, maar op plaat is daar weinig van terechtgekomen. Ze wilden de samenwerking van Buffalo Springfield opnieuw beleven, maar zijn daar behoorlijk in gefaald. Op het laatste nummer kun je bij vlagen 'Rock and Roll Woman' meezingen, maar daar houdt het op. Zelfs 'Sending out an SOS' van The Police/Sting's 'Message In A Bottle' valt over het gitaarstukje in het eind te zingen, of was dat nummer destijds nog niet geschreven?

De plaatjes die in het middenstuk zitten klinken redelijk, maar beklijven niet. Ik ga voor een krappe voldoende, dankzij de twee openers en afsluiters.