The Stills-Young Band - Long May You Run (1976)

De samenwerking was gewoon CSNY, alleen door ruzie zijn de nummers uitelkaar getrokken.
Als ik me het goed herinner zijn hier ook versies van met de achtergrond vocalen van Crosby en Nash van, zie bij voorbeeld Long May You Run op Decade.

De nummers van CN zijn op Whistling Down the Wire beland.

Het was eerst Stills & Young, toen kwamen Crosby & Nash erbij, maar toen zij vertrokken om aan hun eigen album verder te werken, is het weer Stills & Young geworden. Of de CSNY-opnames nog bestaan is nog maar de vraag. Stills is na een ruzie met Nash ook eens mastertapes met een scheermes te lijf gegaan.

Zolang CSNY geen Archives box hebben, zie ik de opnames in ieder geval niet snel verschijnen. Is niet echt iets om maar gewoon op cd te zetten en in de verkoop te doen.

Misschien dat de CSNY-opname van 'Taken at All' hier anders wel op had gestaan.

Hebbben we beiden gelijk

"In early 1976, Stills and Young reached a rapprochement, and began to work on a joint album project from a desire by both to pick up where they left off with their Buffalo Springfield-era guitar explorations, a decade after the inception of the band. Crosby and Nash signed on as well, and briefly Long May You Run looked to be the awaited CSNY reunion album. However, Crosby and Nash departed the project to focus on what would become their 1976 album Whistling Down the Wire, Young and Stills reacted by removing the duo's vocals and other contributions from the master tapes.[3]"

Ik ben vaak kritisch op dit album geweest, omdat je eigenlijk op dit punt in de carriere van Stills & Young gitaarvuurwerk verwacht, meer nog dan sterke composities.

Zowel Stephen Stills als Neil Young hadden zich in de 8 voorgaande jaren (ten opzichte van 1976) niet onbetuigd gelaten. Niet binnen CSN, CSNY, Young (+ Crazy Horse), Manassas of Buffalo Springfield. Stills had in 1968 nog z'n jam-album met Kooper en Bloomberg.

Daar is Long May You Run eigenlijk allemaal niet mee te vergelijken.

Na die conclusie, moet je je toch misschien afvragen wat Long May You Run dan wél heeft te bieden. Per slot van rekening is dit het album dat aanvankelijk had moeten leiden tot een CSN&Y reünie. Geen kleine opzet dus.

Ik ben het daardoor steeds meer eens met DBL geworden. Als je het niet afzet tegen het verwachtingspatroon is het album in z'n totaliteit nog niet zo slecht. Per nummer kun je dan altijd nog beoordelen. Maar ik werp het niet verre van mij.

Met dit album heb ik één van de moeilijkste relaties. Ik had namelijk onwijs graag gewild dat dit een meesterwerk is, ik kan me er moeilijk bij neerleggen dat het dat niet is en ik vind het om die reden moeilijk om objectief te blijven. Ik wil te graag en ben daardoor ook steeds erg teleurgesteld.

Het werk van beiden is voorafgaand aan dit album indrukwekkend. CSNY had topalbums. Stills' Down the Road was tot dusver zijn minste album en dat is alsnog een prima, kenmerkende Stills/Manassas plaat. Live in 1975 was hij op erg dreef en ook uit 1976 zijn hele redelijke bootlegs te vinden, al was de zuiverheid van zijn stem duidelijk afgenomen. Neil had nog geen plank misgeslagen en had ook nog Chrome Dreams achter de hand (die veel beter is dan Long May You Run).

En dan verwacht je dat elkaars aanwezigheid ze naar nog grotere hoogten zou stuwen. Ze waren per slot van rekening verder in hun ontwikkeling dan ten tijde van Buffalo Springfield. Op voorhand verwacht je 4,5*; daar was alle aanleiding toe. Nergens hoor ik echter de chemie tussen beiden van bijv. 'Southern Man' op 4 Way Street. De drive om er écht wat van te maken is er gewoon niet en dat hoor je in vrijwel alle aspecten (creativiteit, compositie, arrangement, samenspel, enz.).

Eigenlijk heeft het ook nooit meer een waardige opvolger/herkansing gehad en gezien de stem van Stills gaat dat ook niet meer gebeuren. De geslaagde reunie van Buffalo Springfield kwam dan nog het dichtste bij.

Misschien is het wel zo dat de heren in hun beginperiode een enorme dominantie-strijd uitknokten (met al het muzikale vuurwerk dat daarbij hoort) die halverwege de 70-er jaren in het voordeel van Young was beslecht. In een kippenhok is het meestal zo dat, als de pikorde eenmaal vastgesteld is, er rust en tevredenheid heerst. 't Is maar een theorie, maar misschien snijdt het hout?

In het geval van Neil Young zeker. Hij klinkt niet echt geinspireerd, vindt het allemaal wel welletjes en tijdens de tour liet hij Stephen Stills keihard stikken. Al had het voor hetzelfde geld een prettig weerzien kunnen zijn zonder alle rompslomp die erbij komt kijken als het met CSNY was.

bij mijn weten , skip de nummers van stills , en neil's nummers zijn ook maar zozo , buiten het machtige titelnummer en natuurlijk ' fountainbleu ' schiiterend nummer ! daardoor al 3 stemmen !

Tja, als je kijkt wat voor schat aan nummers Neil heeft geschreven in de periode 1974-77 die niet zijn uitgekomen en je bekijkt wat er op dit album staat, dan vraag je je af waarom hij die nummers achter de hand hield. Waasrchijnlijk zelfde idee als bij Deja Vu en Gold Rush.

Long May You Run is nog steeds een heel erg goed nummer, maar Fountainebleau is een slap aftreksel van Pushed it Over the End wat eigenlijk op dit album had moeten staan, maar dat stonden Crosby en Nash niet meer toe na de wrevel tussen de twee duo's.

Let it Shine was met Crazy Horse een stuk beter en Midnight on the Bay is ook maar slappe hap. En van Stills heb ik altijd gevonden dat ie na 1972 geen fatsoenlijk nummer meer zelf/in zijn eentje heeft geschreven.

Sowieso is de productie van CSN in welke permutatie ook zeker de helft minder dan die van Neil in zijn eentje.

Stills: 8 albums solo, 3 met Manassas, waarvan één een compilatie ruim 40 jaar later en één met Stills-Young band
Crosby: 3 albums solo + 4C&N
Nash: 5 albums solo +4 C&N
CSN(Y): 8 albums

Young: 38 albums

En dan tel ik Archives, Best Of en Live CD's niet eens mee! Als je ook kijkt wat er aan onuitgebracht materiaal op Voyage en Reflections en CSN box set staat is dat ook maar karig vergeleken met Archives.

Ik vind zijn soloplaat "Stills" uit 1975 (met As I Come Of Age, Turn Back The Pages, Myth Of Sisyphus) ongelooflijk sterk. Maar ja, die plaat kwam voor mij ook op precies het goede moment: 18 jaar oud, net op muzikale ontdekkingstocht enz. enz. zodat ik misschien niet helemaal objectief kan oordelen. In 1977 maakte hij nog indruk met CSN maar daarna was de koek wel op.

Doet me denken aan zo'n bootlegopname. Nash zegt dan dat zij iets van 300 nummers hebben en Neil er in z'n eentje iets van 750 heeft. Aantallen kunnen een beetje afwijken, weet niet uit m'n hoofd welke bootleg dat is.

Ik vind Fountainebleau overigens wel erg goed op dit album, om bij Long may you run te blijven. Wat is er eigenlijk gebeurd met Pushed it over the end?


De productie van Neil Young is bij iedereen vergeleken abnormaal hoog. Wie zou er geen 38 studio-albums van zijn favoriete artiest willen hebben?

Je mist volgens mij 4 Crosby & Nash cd's, maar goed.
David Crosby had natuurlijk zijn drugsverslaving wat ook niet erg goed is voor de productie van nieuw werk.

Per saldo zijn er best wel wat albums verschenen. Het had meer mogen zijn, maar dat is helaas niet anders.

Dat zeggen ze bij VH1 Storytellers geloof ik, in 2000 of 2002.

Correct. Het was voor 'Only Love Can Break Your Heart'.
Hier is wat ze precies zeiden:

Nash: "When we started this tour, we had our good friend (?) Burnsteen figure out how many songs we had written between the four of us in the last 35-40 years."
Crosby: "It was about nine hundred!"
Nash: "And 480 were Neil's!"

Dat was Joel Bernstein, de archivaris van Neil Young. Een van de redenen waarom er in 1974 geen nieuw CSNY album kwam, was omdat Neil Young een berg aan nieuwe nummers had (die ook live werden gespeeld) en CSN bij elkaar nog niet eens de helft!

Er staan een paar aardige nummers op dit album, maar echt spannend wordt het nergens. De beste nummers vind ik die van Stephen Stills, alhoewel de mooiste song op dit album voor mij dan weer Let It Shine is, met een lekker ongepolijst zingende Neil Young. Leuk (voor alle Neil Young en Steve Stills-liefhebbers- en wie is dat nou niet) om een keer te beluisteren, maar geen onmisbaar album.

Er staan aardige tot goede songs op dit album en er wordt uitstekend gemusiceerd. Genoeg voor een 3.5 .

Een vermakelijk album. Ik vind vooral de nummers met Neil op zang erg sterk. De rest is toch iets minder. Long May You Run is eigenlijk het hoogtepunt van de plaat.

Toch wel een fijn album. De titeltrack vind ik een klein juweeltje.

Mwah, niet slecht, niet slecht. Maar het komt nergens helemaal tot ontploffing. Net ietsje teveel de handrem aangetrokken. En daarmee zomaar één van de mindere producten van gigant Neil Young in de jaren ' 70. Nu is dat al gauw het geval, want Neil Young was briljant in de seventies.

Het lijkt erop dat de titeltrack op de remaster een paar seconden extra heeft aan het begin met een soort valse start. Dat gezegd hebbende vind ik deze versie van LMYR beter dan de CSNY versie op Decade. Daar klinkt de harmonie zang wat ver weg, geen onderdeel van het geheel. Sowieso klinkt de remaster subliem. Vol, warm geluid met meer detail dan de oude master op CD.

Album haalt wat mij betreft net een voldoende, d.w.z. 3*.
Het is een vrij vlak album zonder hoogtepunten. De zang klinkt ongemotiveerd. Ik hoor meer verplichting dan plezier.
Op zich zijn de songs zo slecht nog niet. Het is vooral de manier waarop ze gebracht worden.
35e in de OOR jaarlijst 1976 en dat is meer dan ik zou verwachten.

Album is geen meesterwerk die ze onafhankelijk van elkaar wel maakte in de periode voor dit album.
Maar beide hebben solo na dit album ook geen echt meesterwerk meer afgeleverd. Om over de samenwerkingsverbanden (CSN en CSN&Y )nog maar te zwijgen. Tuurlijk zitten best nog aardige albums bij waarop genoeg te genieten valt maar meesterwerken, nee.
En dat geld voor dit album ook, geen meesterwerk maar staat nog genoeg te genieten op. En de titeltrack is overigens wel een meesterwerkje maar goed dat maakt het hele album nog niet tot een meesterwerk maar ik zet hem soms graag op, niks mis mee.

Toch geen onaardig album , al redden Youngs songs de boel voor mij. Heb hem al jaren ,maar vergeet hem eigenlijk ook al jaren. Titeltrack en Fontainbleau zijn voor mij de topstukken hier , al moet ik zeggen dat Midnight On The Bay en Make Love To You iets zwoels over zich hebben waardoor het niet onaardig luisteren is.3 en halve ster kan ik er toch wel aan kwijt.

prima album. Destijds blind gekocht en nog steeds top. Twee artiesten die elkaar aanvullen op deze plaat.

'Midnight on the Bay' heb ik altijd een fijn nummer gevonden. Ook Stills' 'Black Coral' (met CSNY te horen op Stills' boxset Carry On) en Youngs 'Fontaineblue' mogen er zijn. 'Ocean Girl' is een vrolijke remake van 'War Song', dat Young in '72 met Nash als single uitbracht, maar is wel erg zoet en lichtvoetig voor Youngs doen. 'Let it Shine' kwam live met Crazy Horse beter uit de verf, al vind ik de tekst altijd een glimlach waard en kan ik de verveelde rocksterblues van Young wel waarderen.

Beide hadden genoeg en ook beter materiaal in deze tijd, maar dat hielden ze waarschijnlijk achter voor eigen beoogde albums of de illustere hoop dat er toch nog een CSNY-album zou volgen. '12/8' Blues' blijft bijvoorbeeld maar rondcirkelen rondom een derderangs Stillsriffje, dat waarschijnlijk in een kwartiertje is geschreven. Achteraf zonde, want ook met Stills erbij - die hier niet meer het niveau had van zijn succesjaren 1967-1972 - had er beslist meer ingezeten. Lang niet al die andere projecten kwamen er uiteindelijk. Stills had in deze jaren soms een ernstig gebrek aan zelfkennis door zichzelf als soulzanger te zien, zoals ook hier op 'Make Love to You' en 'Guardian Angel', en dat was hij niet, althans geen goede. De namen Stills en Young waren in deze tijd nog wel voldoende voor een gouden plaat.

Stills verontschuldigde zich toch maar weer met hangende pootjes bij Crosby en Nash na het wissen van hun bijdragen op dit album. Toen Neil tijdens de opnames van CSN uit 1977 opdook - hij scheen buiten in de struiken zijn behoefte te doen - mocht hij wel luisteren, maar hoefde hij niet meer mee te doen.

Young kwam overigens langs om te vragen of Crosby en Nash harmonieën wilden toevoegen aan Will to Love. Die weigerden omdat ze het nummer al goed vonden zoals het was.

Prima plaat. Eerst wat wennen aan de Stills nummers , maar deze mogen er ook wezen.
Midnight On The Bay, Fontaineblue en Guardian Angel zijn mijn favoriete tracks.

Als ik meer wil weten over Crosby, Stills, Nash en/of Young in welke samenstelling dan ook, is er door de users intussen genoeg neergepend. Ik ben verre van kenner en een recente liefhebber. Ik weet ook niet hoe al het werk van deze heren en bandjes en projectjes en wat dan ook zich tot elkaar verhouden.

Dat gezegd hebbende, ik kocht deze vandaag, zette deze vandaag voor het eerst op en ben eigenlijk best aangenaam verrast. Niks-aan-de-hand melodieuze, licht country-getinte westcoastpop met mooie harmonieën, goede songs, prima instrumentatie en hier en daar erg lekker gitaarspel.

Omdat ik erg van metadateren houd, zou ik graag willen weten wat we dit nou mogen noemen? Uit gebrek aan beter noem ik het voorlopig poprock. Discogs biedt mij folkrock, country rock en het alom geprezen containergenre classic rock.

Dat is nou juist het mooie van die hele Byrds Family Tree of Laurel Canyon scene, of hoe je het ook maar wilt noemen, deze jongelui putten hun inspiratie uit verschillende genres, er is gewoon geen labeltje op te plakken.
Tip: David Crosby: Remember My Name