Frank Zappa - The Best Band You Never Heard in Your Life (1991)

Live gezien in Ahoy in deze setting.
Was een prachtig concert met verrassende uitvoeringen van bekende nummers.
Aanrader !

Samen met Zappa In New York is dit mijn favoriete Zappaplaat. Een beetje van alles wat. Hilarisch zijn Ring Of Fire en Stairway To Heaven. Andere hoogtepunten zijn Inca Roads en The Torture Never Stops 1&2. Jammer dat Bolero niet op alle persingen staat.

ik kom er even ongevraagd tussen

als je alle werk van Zappa kent, dan ken je ook al een groot gedeelte van Läther

Het betreft een verzameling werk die Zappa in de jaren 70 onder die titel wilde uitgeven (naar ik meen om in één keer van zijn contractuele verplichtingen bij CBS af te komen). CBS blokkeerde dit en bracht het werk deels (zonder Zappa's medewerking) op LP's als Studio Tan, Sleep Dirt en Zappa In New York uit. Enkele nummers kwamen later in andere versies op Sheik Yerbouti terecht.

Niettemin vormt Läther een mooi geheel, al is het maar omdat het door Zappa zo bedoeld was.

Dan over déze plaat: een erg goede live-plaat, met veel humor, genoeg vaart en sterke uitvoeringen. Sowieso ook erg toegankelijk voor beginners. Het draait vooral om CD1: met name vanaf track 8 is het een aaneenschakeling van hoogtepunten. Daarnaast is Heavy Duty Judy is een van mijn absolute Zappa-favorieten.
CD2 is leuk, maar een stuk rommeliger (en meliger).

Hoewel ik al sinds 1970 muziek luister is de Zappa collectie altijd beperkt gebleven tot de LP Zoot Allures en de CD's Uncle Meat en We're Only In It For The money. Al deze albums hebben mij nooit echt weten te boeien.
Omdat dit live album nogal eens in een persoonlijke top 10 staat heb ik in een impulsieve bui de CD aangeschaft.
En na 4x draaien weet ik het zeker, dit is echt een geweldig live album. Die band klinkt echt strak. Die melige humor van Zappa is soms niet leuk, maar muzikaal gezien klinkt het allemaal groots.
Op naar de inmiddels aangeschafte You Can't Do That On Stage No More 2 en 6.

4,5/5 en geen 5/5 door "Stairway To Heaven"
Van klassiekers moet ook Zappa soms afblijven.

Heb jij de versie met de beroemde/beruchte Bolero track ook kunnen bemachtigen? of heb je de europese versie met die speelse hoes met die joe bar achtige tekening erop.

@kosinski
Klassiekers zijn er juist om een eigen interpretatie aan te geven! Zeppelin goes reggae!. Heerlijke uitvoering. Vooral dat stuk dat de blazers aan de haal gaan met de gitaarsolo. Geweldig.

Of b.v de gecoverde uitvoering van Whipping Post van The Allman Brothers Band, op het album Does Humor Belong In Music. dat gecoverde nummer van Whipping Post vind ik door Zappa nog beter gedaan dan het org. tis vaak wel zo dat hij de gecoverde nummers vaak verneukte omdat hij met die 'echte' klassiekers nou graag de draak steekt, de Bolero Track ook, dat is echt lachen, net als Stairway To Heaven dat ook is natuurlijk. nee Whipping Post is eigenlijk het enige gecoverde nummer wat hij niet verneukte en is echt beter dan het org.

whippin' 'floss' van allman brs is een totaal ander nummer lijkt wel

de versie van 21 minuten is wel behoorlijk goed gedaan

de zang op does humor belong in music is op dat nummer fenomenaal

niet alleen de zang, instrumentaal zit dat ook perfect in elkaar. gewoon top 10 werk van Zappa's beste nummers ooit voor mij denk ik wel.

samen met bolero de enige geslaagde covers die zappa gemaakt heeft

Ik vind Stairway To Heaven anders ver over die van Zep gaan. Veel leuker en inventiever (gitaarsolo verruilen met een (i.m.o.) superieure blazerssectie). Die van Zep ben ik moegehoord, deze verrast me elke keer.

En de overige covers zijn puur bedoeld voor de fun. Niet per se beter, wel zeker zo geslaagd, dus. Ik hoor Purple Haze nooit meer zonder aan Ike Willis te denken ('Isaac Hayes')



De nieuwe Amerikaanse & Japanse versies met Bolero zien er ook zo uit.
Ik heb dus de Amerikaanse met die tekening. Die wat hier staat afgebeeld is van de oude cd-versies.

Er bestaat trouwens ook weer een versie waarop de foto is weggehaald (Dan zie je de cover zoals hier, maar dan alleen het blauwe kader). Dit ook weer vanwege een copyright-geschil.

ik ben stairway to heaven in welke vorm dan ook , zelfs gespeeld op oude koffieblikken en kartonnen dozen aangevuld met mexicaanse keelfluiters, stikbeu

wat een draak zeg

Ja, de europese uitvoering met de tekeningen, die andere uitgave zal wel niet meer te krijgen zijn. Ook in de VS zag ik op vakantie die hoes voorbij komen.

Precies, voor de fun, en dus leuk.
Maar waarom dan een bijna 10 minuten versie van een klassieker. Natuurlijk is die originele Zep versie grijsgedraaid, maar deze voegt toch weinig toe. Zo kan je van iedere popklassieker wel een big-band versie maken.
Maar laten we ons verder concentreren op de overige briljante nummers.

Onzin natuurlijk. De bolero is een klassiek werk. Dus is het geen cover, maar een arrangement. Dit heeft Zappa ook met werken van Bela Bartok, Stravinsky en Varese gedaan. Dit zijn ook zeer geslaagde arrangementen.
Plus dat Zappa met deze band live ook een prima "the Walrus" van de Beatles neer zette. Naast de nooit overtroffen Beatles-medley die helaas nooit officieel uit gekomen is. (Lucie in the Sky, Strawberry Fields.....)

De 'covers' Purple Haze en Sunshine zijn overigens van de soundcheck. Dat geeft denk ik het 'fungehalte' wel aan.

Dat eerste is natuurlijk flauwe kul.

En dat tweede: nou, ik geef het je te doen.

Je klinkt als een stuurman aan wal.

onzin natuurlijk

zappa speelt de bolero in grote lijnen hetzelfde , hetzij met andere instrumenten, noem ik een cover en dat si wat het is

te walrus vind ik net zo boeiend als stairway to heaven, smaken verschillen, doe mij maar het originele werk van zappa

de lol is er natuurlijk live niet minder om

Texas Motel Medley:

http://www.youtube.com/watch?v=OlcmMhB9xk8

Jim... took off his rug, biding his time, pounding his pud.
He... prayed until two, and then she said, "How 'bout some head?"



Heb 't op bootleg, samen met Walrus.

Wat moet ik hier nou weer over zeggen. De eerste twee tracks zitten gelijk vol humor ("That's right, it's the same verse again [...] It's one way of learning English"). Virtuositeit over het gehele album (zoals te verwachten van de '88 band), geweldige covers (Purple Haze alsof je in een sci-fi nachtmerrie wakker wordt). En de verzamelaars onder ons zullen de '88 versie van Who needs the... en de Eric Dolphy Memorial Barbecue ook willen hebben. Zwakkere punten vind ik "A few moments with..." (na de derde keer heb je er wel genoeg van) en toch Stairway. Ben niet echt fan van Led Zeppelin, en de uitvoering op deze plaat kan me ook niet echt boeien, en dat gaat ook nog bijna 10 minuten door.

A Few Moments with Brother A. West wordt leuker als je de grap erachter snapt. Ik vond het aanvankelijk ook erg storend, maar ik vind het er gewoon bij horen en ik vind het wel geinig. Het verhaal wil dat, toen hij dit deed tijdens die tournee, het publiek er in trapte en dacht dat hij werkelijk een republikein was die Frank de grond in boorde ('Mr. Zappa wants to have a bunch of young, uninformed 18 to 21-year-olds votin' here, and spendin' your money') en na die speech maakte hij snel dat ie weg was omdat het publiek het niet snapte en hij werd bedreigt. Frank heeft toen naderhand duidelijk gemaakt dat het een grap was (is hier niet op te horen). Deze A. West is een komediant die altijd met een groep opende als voorprogramma van bands (net zoals bv. De Vliegende Panters). Hij maakte ook de zeer geslaagde illustraties in The Real Frank Zappa Book, dat elk zichzelf respecterende fan gewoon MOET hebben!

I'm not afraid of the fact that he turned this
into some kind of zoo up here.



http://www.mp3lyrics.org/f/frank-zappa/a/

I ask you, Mr. Frank Zappa, what kind of man can name a child Moon Unit? What kind of man can name a child Weasel? What kind of man can name a child Omen? To me, it defies the logic.

Inmiddels heb ik behoorlijk wat Zappa-albums (9), maar nog geen live-album. Deze ga ik binnenkort eens bestellen, Frank Zappa op de rock-meets-jazz-toer wil ik absoluut horen. Goede gevonden titel overigens!

Logisch, ook.
Met deze line-up hield de man het maar een paar maanden uit voordat ze door ruzie uit elkaar knalden. Het was dan ook gelijk het einde van het Zappa live-avontuur (had misschien ook met z'n gezondheid te maken). Dat is er, zeker op deze plaat, niet aan af te horen!

ruzie? nee toch

weinig egos in zappa's bandjes over het algemeen toch?

als er al ruzie was was dat omdat men niet kon voldoen of luisteren naar zappas hoge aspiraties denk ik

nochtans vind ik deze niet helemaal te gek zoals veel ander live werk maar het grijpt me vast nog wel eens bij de strot

Zie http://www.jambands.com/mar00/features/willis.html en dan de vraag "AJ - Why did Zappa say the 1988 band "self-destructed?".

Dit had te maken met het feit dat er rehearsals waren met Scott Thunes als leider (Zappa koos hem daarvoor). Maar de bandleden stoorden zich aan zijn arrogante gedrag en klaagden hierover bij Zappa, waarop deze besloot niet meer live op te treden.

Interviews with Really Scary Musicians ...


From the chaotic world of music journalism comes this collection of unabridged, unexpurgated interviews with four of the brightest, most influential and complex pop and rock musicians alive: Gene Simmons of Kiss, Peter Hook of New Order, Jerry Casale of Devo, and

Scott Thunes of Frank Zappa fame.