The Antlers - Hospice (2009)

Bear is echt een fantastisch nummer!

Origineel album met nummers die soms lastig te doorgronden zijn. Na 1x luisteren zeker interessant genoeg om vaker te luisteren. Oordeel volgt....

Enkele zeer goede nummers, zoals Kettering, Bear en Two, Jammer van de wat drukke tracks 3 en 4, anders was dit een zeer origineel easy-listerning album geweest. Desalniettemin 4 verdiende sterretjes.

Geweldig concept album dat geen mindere track kent. De beste zijn volgens mij Wake en Bear. Duur nog even voordat de re-master editie in de winkels ligt, maar het klinkt nu al goed.

Schitterende, tamelijk ongrijpbare plaat. De meeste nummers worden gedragen door dromerige, melancholische soundscapes, samen met de elegieën van de 23-jarige frontman Peter Silberman, 'een zanger met een bijzondere stem die wat doet denken aan Jeff Buckley en soms ook aan Antony' (aERodynamIC, 2007 ). Mijn interesse werd in eerste instantie gewekt door de unieke sound, ik heb het gevoel dat er nog veel te ontdekken valt.

Potjandikkie...mooi man!!

Na een paar keer luisteren, vind ik 'm nog steeds saai eigenlijk. Helaas.

Two blijf ik een fantastisch nummer vinden, roept bij mij hetzelfde melancholische gevoel op als All My Friends twee jaar eerder deed. De rest van de plaat is ook een mooi geheel, experimentele singer/songwriter muziek met uitstekende teksten.

Mwoah, toch maar een halfje erbij. Hij intrigeert me om redenen waar ik nog niet achter ben. Eén keer in de zoveel tijd kom je een plaat tegen waar je moeite voor wil blijven doen: dit is er zo één.

Dit album gaat over het gevecht tussen Silberman en zijn vrouw en tussen de vrouw en de terminale kanker waar ze aan lijdt. Heel erg intrigerend om naar te luisteren. Prachtig in zijn sound, krachtig in de teksten. Donker en droevig geheel totaal naar mijn smaak. Volle mep, 5 sterren.

Sylvia!

Ontdekking deluxe! Gisterenavond een clipje van ze aangeklikt op PitchforkTV, was Two dus. Bij de eerste minuut dacht ik nog; weer zo´n gammel kutbandje maar nee dus. Met zeer simpele middelen en een hemelse opbouw bereikte dit nummer een orgastisch hoogtepunt. Extra fijn dus dat de hele plaat werkelijk geweldig is. Inderdaad gammel (maar dan goed gammel), weerbarstig, fragiel en vooral hemeltergend mooi. Er valt geen minder nummer te bekennen en bij de eerste twee luisterbeurten werd ik al keihard geraakt door dit heerschap. Ik zet even in op 4 sterretjes maar dat worden er ongetwijfeld meer. Wat een redding op deze grauwe dinsdag!

En groeien, dat deed-ie. Met name toen ik eens goed voor de tekst ging zitten: vooral die van Two is zo tragisch, maar tegelijkertijd ook zo mooi. En Wake, wat een fenomenaal nummer.

Eén volle ster voor Hospice.

Jawel hoor, helemaal verslaafd! Blij dat er toch nog indie-achtige bandjes zijn die me zo diep weten te raken. Zeldzaam intense shit met prachtig gruizige productie, ijle zang en prachtige soundscapes danwel gouden melodieen. Wat een ontdekking en gezien de summiere reacties hier lijkt het nog een goed bewaard geheim. Sinds Frightened Rabbit sloeg ik niet meer zo stijl acherover van zoveel prachtige melancholie. Wanneer komen ze verdomme spelen hierzo?

Anders best de internetrage, dit album. En terecht, zo lijkt me na de eerste luisterbeurt. Een originele, intieme luisterervaring. Meteen nog eens beluisteren...

Mooi gezegd! Moeilijk te grijpen waarom dit nou goed gammel is en veel andere gammele bandjes nogal gaar zijn, maar ben het volledig met je eens

Godallemachtig, wat is Sylvia een geweldig nummer!!

Echt he... leuke plaat, met een origineel geluid dat als ik het dan toch moet beschrijven als een mengeling van My Bloody Valentine met Neutral Milk Hotel klinkt. Zweverige indierock met prachtige eigenzinnige vocalen die soms wat aan Jeff Buckley doen denken (wat dus een serieus compliment is), heerlijke lyrics en een melancholisch sfeertje. De songs lijken qua structuur wel wat op elkaar, maar dat mag de pret niet al te veel drukken. Echt een album dat ietwat ongrijpbaar is en dat net daarom keer op keer weer wilt opzetten.

groeier, mooie plaat

De liedjes van de New Yorkse band The Antlers gaan over kanker, abortus en ziekenhuisbedden. Niet bepaald onderwerpen om uitzinnig vrolijk van te worden, maar dat hoeft natuurlijk ook niet altijd. Het album Hospice - een autobiografische conceptplaat over een terminaal-zieke geliefde - werd begin dit jaar in eigen beheer uitgebracht. Onlangs verscheen het opnieuw, maar nu bij een platenmaatschappij en ook nog eens helemaal ge-remasterd. De oude versie ken ik niet, dus ik kan het daar niet mee vergelijken. Maar Hospice zoals het nu in de winkel ligt heeft een indrukwekkend meeslepend filmisch geluid, een sound die artistieke slow motion-beelden voorbij laat komen en die de band zelf zeer treffend 'widescreen' noemt. Bands als Talk Talk, Mogwai en Sigur Rós hebben duidelijk ter inspiratie gediend voor deze postrock-ambient (beklemmende verstildheid die gestaag naar climaxen toewerkt), maar ook de orkestrale indiepop van Bell Orchestre en Arcade Fire hoor ik in de epische melancholie van dit album terug. Opvallend genoeg is deze muziek toch eerder klein dan groot te noemen. Dat heeft alles te maken met de zang van Peter Silberman, die klinkt alsof hij in een benauwend kamertje opgesloten zit. In menig recensie van Hospice wordt zijn stem vergeleken met die van Jeff Buckley, maar hij doet me eerder denken aan Antony Hegarty. Gedistingeerd in plaats van ontladend dus, bijna pijnlijk ingehouden. Soms zou ik willen dat Silberman zich iets meer liet gaan; meer waanzin toe zou laten in zijn verdriet. Nu blijft het allemaal wat afstandelijk naar mijn smaak. Gelukkig zitten er in de muziek zelf genoeg doeltreffend gedoseerde ontladingen om het allemaal enigszins dragelijk te houden. En dat deze band ook nog eens knappe troostrijke popsongs kan schrijven wordt wel bewezen met een liedje als Bear. Maar over het algemeen is Hospice een lastige plaat, een plaat die wringt. Ik blijf hem opzetten, omdat hij me niet loslaat.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Vanochtend voor het eerst in zijn volledigheid geluisterd. De eerste vijf nummers zijn perfect! Wat een overweldigend geluid. Het verhaal ontwikkeld zich, niet alleen tekstueel maar ook muzikaal. De tweede helft ben ik nog niet over uit. Two is wel fijn, maar de sfeer van de eerste helft lijkt verdwenen. De sfeer van Kettering bijvoorbeeld. Wat een hartverscheurend mooi lied! Sylvia is een euforische climax. De piano melodie in Atrophy is één van de mooiste momenten van muzikaal 2009 en Bear behoort weer meer in de categorie Arcade Fire vrolijkheid. Stuk voor stuk knallers dus.

Over de rest moet ik mij nog maar eens buigen. Hoe kan een album dat zo perfect begint zo middelmatig eindigen? Het moet aan mij liggen.

Wake is echt wel de grootste uitschieter op het album hoor.

Vind je Shiva dan helemaal niks? De sfeer in dat nummer is geweldig!

Ik vind in deze plaat een btje een Sigur Rós achtige sfeer hangen. Heerlijk om met dit grauwe winterse weer op te zetten. Gaat ongetwijfeld nog een hogere score krijgen.

Wat?! Het blok Two t/m Wake is juist het mooiste stuk van het album! In ieder geval mijn drie favoriete nummers.

Ken enkel Wake voorlopg. Jawadde, dit is toch niet banaal;)

Ik zie dat mijn post voor wat ophef heeft gezorgd. Laat ik u verzekeren dat ik inmiddels meer ingeburgerd ben geraakt in de wereld van Hospice en de meeste nummers inmiddels wel op hun waarde weet in te schatten. In feite is dit een album dat van het ene na het andere hoogtepunt springt. Ieder nummer heeft wel dat briljante moment, ieder nummers heeft een onmisbare rol in het grotere geheel.

Het verhaal is verschrikkelijk, maar tegelijkertijd zo mooi uitgebeeld. Alle aspecten van de relatie tussen deze mensen heeft op dit album een plaats gekregen. Dit is een heel goed idee geweest want het maakt het geheel veelzijdiger en prettiger om naar te luisteren. Een nummer als Bear, hoe sneu ook voor het ongeboren kind, is op zijn eigen manier toch ook een heel luchtig, charmant stukje muziek op een anderzijds depressief album. Het is net dat hapje zuurstof dat je nodig had naar de nummers één t/m vier.

Want wat gaat dit album ongelooflijk krachtig van start. De proloog, die doorloopt in Kettering, zet zonder een woord de toon. Wees gewaarschuwd jongeman! Je begeeft je in een wereld van droefenis. Als de eerste seconden van Kettering klinken krijg ik kippenvel. Dit is een opening van ongelooflijke klasse. De melodie lijkt rechtstreeks uit een mortuarium te komen. En dan die eerste zin:

"I wish that I had known from that first minute we met, the unpayable debt that I owed you."

Ik heb hier geen andere woorden voor dan "wow". Na de prachtige tekst begint het instrumentale deel. De harde dreunen van de piano leken wel door merg en been te gaan. Kettering is een meesterwerk, in de context van dit album zo ontzettend goed. Perfect is geen overdrijving.

Met Sylvia komt men vervolgens op een vreemde vorm van euforie terecht. Een soort lachen in een uitzichtloze situatie. De refreinen zijn geweldig. Je kunt toch alleen maar keihard op zijn valst meebleren met het "SYLVIA! GET YOUR HEAD OUT OF THE OVEN!"
En dan wordt het weer kouder. De temperatuur zakt richting vriespunt terwijl Atrophy begint. Het nummer op zich is niet mijn favoriet. Slechts de terugkerende piano melodie valt mij op hier. Gelukkig is die ruimschoots aanwezig waardoor dit nummer me toch zeer goed bevalt.

Na het luchtige Bear, wat absoluut ook tot het beste materiaal op de plaat hoort, vind ik Thirteen een goed gekozen rustmoment. Een mooi akoestisch liedje.

De tweede helft van de plaat, die ik eerst betwijfelde, heeft nu ook zijn schoonheid aan mij blootgegeven. Two leek me eerst een Bear kopie, maar dat is het absoluut niet. Een heel genietbaar nummer waar het aparte gitaargeluid me zeer positief opvalt. De teksten zijn ook hier weer van een onzettend hoog niveau. Dit hele album is een kunstwerk waar met zoveel zorg aan is gewerkt. Alles klopt, nergens heb ik het gevoel dat men tekort is geschoten.

Shiva is eigenlijk ook gewoon een schot in de roos. Prachtig melodieus. Het enige moment waar ik toch nog steeds mijn twijfels krijg is... juist ja, de eerste minuten van Wake. Het spijt me, maar ik mis toch nog het gevoel hierbij. De climax waar het naartoe werkt is wel uitstekend trouwens. Tijdens de Epiloog mag ik nogmaals genieten van de mooi gevonden akkoordencombinatie van Bear. De laatste minuut geeft het album Hospice een waardige, surrealistische afsluiting.

Hospice is weer een voorbeeld van het effect van ongeluk op creativiteit. Ik kan me goed voorstellen dat dit zo'n album is dat gemaakt móest worden. Al was het maar om de dood van deze geliefde te verwerken. Het is in dit soort omstandigheden dat bij artiesten het beste naar boven komt. Weg pretenties, weg symboliek. Het is op dat moment het verhaal dat je per se kwijt moet, de melodie die zo mooi mogelijk moet zijn omdat zij niets minder verdient, en jij.

Erg mooi geschreven! Chapeau!

Als alles zo goed is als Wake is dit 1 van de albums van het jaar! Ga ik zeker checken..morgenstaan die op crossing border trouwens

mee eens, wake is bijzonder