The Antlers - Hospice (2009)

Echt he... leuke plaat, met een origineel geluid dat als ik het dan toch moet beschrijven als een mengeling van My Bloody Valentine met Neutral Milk Hotel klinkt. Zweverige indierock met prachtige eigenzinnige vocalen die soms wat aan Jeff Buckley doen denken (wat dus een serieus compliment is), heerlijke lyrics en een melancholisch sfeertje. De songs lijken qua structuur wel wat op elkaar, maar dat mag de pret niet al te veel drukken. Echt een album dat ietwat ongrijpbaar is en dat net daarom keer op keer weer wilt opzetten.

De liedjes van de New Yorkse band The Antlers gaan over kanker, abortus en ziekenhuisbedden. Niet bepaald onderwerpen om uitzinnig vrolijk van te worden, maar dat hoeft natuurlijk ook niet altijd. Het album Hospice - een autobiografische conceptplaat over een terminaal-zieke geliefde - werd begin dit jaar in eigen beheer uitgebracht. Onlangs verscheen het opnieuw, maar nu bij een platenmaatschappij en ook nog eens helemaal ge-remasterd. De oude versie ken ik niet, dus ik kan het daar niet mee vergelijken. Maar Hospice zoals het nu in de winkel ligt heeft een indrukwekkend meeslepend filmisch geluid, een sound die artistieke slow motion-beelden voorbij laat komen en die de band zelf zeer treffend 'widescreen' noemt. Bands als Talk Talk, Mogwai en Sigur Rós hebben duidelijk ter inspiratie gediend voor deze postrock-ambient (beklemmende verstildheid die gestaag naar climaxen toewerkt), maar ook de orkestrale indiepop van Bell Orchestre en Arcade Fire hoor ik in de epische melancholie van dit album terug. Opvallend genoeg is deze muziek toch eerder klein dan groot te noemen. Dat heeft alles te maken met de zang van Peter Silberman, die klinkt alsof hij in een benauwend kamertje opgesloten zit. In menig recensie van Hospice wordt zijn stem vergeleken met die van Jeff Buckley, maar hij doet me eerder denken aan Antony Hegarty. Gedistingeerd in plaats van ontladend dus, bijna pijnlijk ingehouden. Soms zou ik willen dat Silberman zich iets meer liet gaan; meer waanzin toe zou laten in zijn verdriet. Nu blijft het allemaal wat afstandelijk naar mijn smaak. Gelukkig zitten er in de muziek zelf genoeg doeltreffend gedoseerde ontladingen om het allemaal enigszins dragelijk te houden. En dat deze band ook nog eens knappe troostrijke popsongs kan schrijven wordt wel bewezen met een liedje als Bear. Maar over het algemeen is Hospice een lastige plaat, een plaat die wringt. Ik blijf hem opzetten, omdat hij me niet loslaat.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Ik zie dat mijn post voor wat ophef heeft gezorgd. Laat ik u verzekeren dat ik inmiddels meer ingeburgerd ben geraakt in de wereld van Hospice en de meeste nummers inmiddels wel op hun waarde weet in te schatten. In feite is dit een album dat van het ene na het andere hoogtepunt springt. Ieder nummer heeft wel dat briljante moment, ieder nummers heeft een onmisbare rol in het grotere geheel.

Het verhaal is verschrikkelijk, maar tegelijkertijd zo mooi uitgebeeld. Alle aspecten van de relatie tussen deze mensen heeft op dit album een plaats gekregen. Dit is een heel goed idee geweest want het maakt het geheel veelzijdiger en prettiger om naar te luisteren. Een nummer als Bear, hoe sneu ook voor het ongeboren kind, is op zijn eigen manier toch ook een heel luchtig, charmant stukje muziek op een anderzijds depressief album. Het is net dat hapje zuurstof dat je nodig had naar de nummers één t/m vier.

Want wat gaat dit album ongelooflijk krachtig van start. De proloog, die doorloopt in Kettering, zet zonder een woord de toon. Wees gewaarschuwd jongeman! Je begeeft je in een wereld van droefenis. Als de eerste seconden van Kettering klinken krijg ik kippenvel. Dit is een opening van ongelooflijke klasse. De melodie lijkt rechtstreeks uit een mortuarium te komen. En dan die eerste zin:

"I wish that I had known from that first minute we met, the unpayable debt that I owed you."

Ik heb hier geen andere woorden voor dan "wow". Na de prachtige tekst begint het instrumentale deel. De harde dreunen van de piano leken wel door merg en been te gaan. Kettering is een meesterwerk, in de context van dit album zo ontzettend goed. Perfect is geen overdrijving.

Met Sylvia komt men vervolgens op een vreemde vorm van euforie terecht. Een soort lachen in een uitzichtloze situatie. De refreinen zijn geweldig. Je kunt toch alleen maar keihard op zijn valst meebleren met het "SYLVIA! GET YOUR HEAD OUT OF THE OVEN!"
En dan wordt het weer kouder. De temperatuur zakt richting vriespunt terwijl Atrophy begint. Het nummer op zich is niet mijn favoriet. Slechts de terugkerende piano melodie valt mij op hier. Gelukkig is die ruimschoots aanwezig waardoor dit nummer me toch zeer goed bevalt.

Na het luchtige Bear, wat absoluut ook tot het beste materiaal op de plaat hoort, vind ik Thirteen een goed gekozen rustmoment. Een mooi akoestisch liedje.

De tweede helft van de plaat, die ik eerst betwijfelde, heeft nu ook zijn schoonheid aan mij blootgegeven. Two leek me eerst een Bear kopie, maar dat is het absoluut niet. Een heel genietbaar nummer waar het aparte gitaargeluid me zeer positief opvalt. De teksten zijn ook hier weer van een onzettend hoog niveau. Dit hele album is een kunstwerk waar met zoveel zorg aan is gewerkt. Alles klopt, nergens heb ik het gevoel dat men tekort is geschoten.

Shiva is eigenlijk ook gewoon een schot in de roos. Prachtig melodieus. Het enige moment waar ik toch nog steeds mijn twijfels krijg is... juist ja, de eerste minuten van Wake. Het spijt me, maar ik mis toch nog het gevoel hierbij. De climax waar het naartoe werkt is wel uitstekend trouwens. Tijdens de Epiloog mag ik nogmaals genieten van de mooi gevonden akkoordencombinatie van Bear. De laatste minuut geeft het album Hospice een waardige, surrealistische afsluiting.

Hospice is weer een voorbeeld van het effect van ongeluk op creativiteit. Ik kan me goed voorstellen dat dit zo'n album is dat gemaakt móest worden. Al was het maar om de dood van deze geliefde te verwerken. Het is in dit soort omstandigheden dat bij artiesten het beste naar boven komt. Weg pretenties, weg symboliek. Het is op dat moment het verhaal dat je per se kwijt moet, de melodie die zo mooi mogelijk moet zijn omdat zij niets minder verdient, en jij.

Dit is echt een groei plaatje! Dat is lang geleden ... Hospice is een album waarbij de nummers door merg en been gaan! Een fantastische plaat met als uitschieter Two!! Voor mij is dit de plaat van 2009. Ze spelen op 6 maart in de AB! Mijn ticketje ligt al in mijn kast ...

Muziek kan mij soms niet akelig, depressief en naargeestig genoeg zijn... Inderdaad dé plaat van 2009, mooiste nummers zijn Two en Wake.

Hospice. Niet bepaald een dolkomisch schijfje. Peter Silberman zet de deuren van zijn stikdonkere hartkamer open voor publiek en die is te betreden op eigen risico. Maar de waaghalzen die om kunnen met zijn leed, zullen zien dat er in dit debuut ook veel schoonheid en (een beetje) troost huist.

Uit het dreigende klankentapijt van de proloog staat een fluisterende Silberman op om de luisteraar in Kettering al meteen bij de keel te grijpen met zijn melancholische stemgeluid. Geen traditionele song maar eerder muziek die op sfeer drijft. In de tweede helft van het nummer verdwijnt de ingetogen tristesse gaandeweg en lopen de emoties hoog op. Geschoeid op de postrockleest.

Ook het intense Atrophy wordt op eenzelfde manier opgebouwd. De gevoelige zang ruimt langzaam maar zeker plaats voor noise, een black-out van wanhoop. Als de storm gaat rusten, is er aan het eind nog even ruimte voor een breekbare slotrede.

Zowat in elk nummer valt op hoe achteloos The Antlers wondermooie melodieën uit hun mouw lijken te schudden. Neem nu zo'n Thirteen. Na twee minuten ambient krijg je slechts een klein minuutje zachte zang op het bord, toch genoeg om doodstil achter te blijven.

De duisternis wordt gelukkig al eens doorbroken door wat frivolere liedjes, muzikaal dan toch. The Bear klinkt bijvoorbeeld een pak speelser, hoewel de tekst weinig optimisme uitstraalt. Ook Two is rechtlijniger. Rondom een akoestische gitaar trekt zich laagje na laagje een wervelende song op gang die misschien wel geldt als het absolute hoogtepunt van Hospice.

Vlak voor de epiloog komt de zelfvergiffenis er dan toch. Het louterende Wake wentelt zich zachtjes rond je heen om je in de finale wakker te schudden ("Don't ever let anyone tell you you deserve that"). Bloedstollend mooi.

Dit album van The Antlers is niets minder dan briljant. Het groeit per luisterbeurt, vooral nu het voor mij steeds duidelijker wordt waar het in dit album over gaat. Ze behandelen namelijk een onderwerp dat doorgaans niet op deze wijze voorkomt binnen de muziek.

Maar een goed concept, leidt niet direct tot een goed album. Hier geldt dit echter wel. Korte en lange nummers wisselen elkaar af, en hetzelfde geldt voor uitbundige en ingetogen nummers. Maar nergens krijg ik het idee alsof er een nummer overbodig is of verkeerd is geplaatst. De hoogtepunten op dit album zijn dan ook talrijk. Mijn favoriete nummer is waarschijnlijk Two, maar ook Wake, Epilogue, Sylvia komen in de buurt. The Antlers leveren met dit album een emotioneel zeer krachtig album af, dat zoveel mogelijk gekoesterd moet worden.

Een van de beste albums die ik de afgelopen jaren gehoord heb, for sure. Ik kan niet stoppen met luisteren!

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Nog nooit van The Antlers gehoord. Dit album heb ik nu een aantal keer geprobeerd, maar elke keer doet deze muziek mij weinig. Ik vind het niet slecht, ik vind het niet goed, ik vind het niet heel bijzonder. Het brengt niks bij mij teweeg, zowel positief als negatief niet.